ΠΡΩΤΟΤΥΠΑ ΔΩΡΑ ΓΙΑ ΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ: ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

(This post contains affiliate links)


 Well...

Since the majority of the audience for this post is english speaking,I thought I would write this one in english, so it's not all greek to you...

Of course there's not much to write about.Most pictures talk for themselves!

So many lovely gifts out there.I 'll show you the ones I liked the most.
Just click on the photos for more details.

(You can find the first post here)

Being a mom of two boys allow me to have a favorite.

I' ll drink to that!

Did I mention something about drink?

Well most mothers need a little something from time to time!

The next one sounds familiar (and is probably a good reason to drink that/those glass(es) of wine )

I love SVG files!

Very practical for a last minute gift as well.

I 've found some I really  liked.

First the funny/clever ones:

(Well,there was also a "bring me a glass of wine" but I thought at this point you would think I have some drinking issues : D  )

Next the cute ones:

In Greece we have a saying. 

My child's child,is twice my child.

(Couldn't put all off them in this post

Click on the pics above for many more SVG options!)

Kids actual drawing Keyring

How about a funny card?

Or these cute socks...

Wouldn't mind if my sons went around wearing this.

(Probably THEY would...)

Not  so original but it never gets old!

Super cute personalized Happy first  Mothersday

 Or maybe Mother to be Mothersday?

Some moms have four legged children you know!

How about some personalized jewelry?

Actual Handwriting Bracelet

neclace...

..or ring!

I love this simple idea!

Coupons!!!

Funny Kitchen Sign.

And...

Last but not least...

I won't even pretend to understand these vegan mama little fellows...

but I just think they are hilarious!!!

If you like them there are many others in the shop's site.

So I think that's it for this year.

My next post will probably be about our (meaning my sons) grandmothers. 

ΠΑΡΤΥ ΙΠΠΟΤΕΣ ΚΑΙ ΔΕΣΠΟΣΥΝΕΣ ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ:ΟΙ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΕΣ

Ενα χρόνο μετά και είπα να στρωθώ να γράψω για το περσινό μας πάρτυ γενεθλίων με θέμα Ιππότες και Λαίδες.

Καθώς γράφω θυμάμαι γιατί το ανέβαλα τόσο καιρό!
Ο κόπος πίσω από την όλη προετοιμασία φαίνεται,αλλά στην ουσία ΔΕ φαίνεται.Οποιος έχει ασχοληθεί με τις κατασκευές ξέρει πως οτιδήποτε δείχνει ότι κρύβει κόπο,στην ουσία είχε την εφταπλάσια ταλαιπωρία.Παρ' όλα αυτά θα προσπαθήσω να σου αναλύσω όσο καλύτερα μπορώ πώς τα έφτιαξα όλα.Και κυρίως όλα όσα μου πήγαν στραβά κι ανάποδα σε σχέση με το πως τα είχα υπολογίσει!
Καταρχάς να δώσω μια επεξήγηση προτού προχωρήσεις και σκεφτείς ότι χρειάζομαι τουλάχιστον ψυχανάλυση για τάσεις μαζοχισμού.(Οχι,το λέω γιατί μου πέρασε κι εμένα από το μυαλό ξαναβλέποντάς τα...Και τις ετοιμασίες αυτού του πάρτυ,αλλά και του προπέρσινου με τους Πειρατές)

• Τις ετοιμασίες τις ξεκίνησα κανένα δίμηνο πριν το πάρτυ
• Καθώς λοιπόν είχα άπλετο χρόνο μπροστά μου,έλεγα "Α,ας κάνω κι αυτό,τώρα που τελείωσα τα υπόλοιπα"(Ολα αυτά που πήγαν στραβά τα είχα αφήσει για το τέλος)
• Οι καλλιτεχνικές δημιουργίες είναι η ψυχοθεραπεία μου.Είτε γράφω εδώ,είτε δημιουργώ ηχο με την κιθάρα μου,είτε κάνω κατασκευές,ξεφεύγει το μυαλό μου.Οπότε ;ίσως δε θέλω ψυχολόγο για όλα όσα έκανα, αντιθέτως μάλλον είναι το υποκατάστατο του ψυχολόγου.

ΠΡΟΣΛΗΣΗ

Τη ζωγραφιά τη βρήκα στο ίντερνετ και πρόσθεσα το κείμενο.

ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ ΙΠΠΟΤΩΝ & ΔΕΣΠΟΣΥΝΩΝ

Περικεφαλαία:Χάρτονένιο καλάθι για ποπ κορν.Η μπογιά ΔΕΝ πιάνει,τελικά το έντυσα όλο με ασημένια μονωτική ταινία.Μπροστινό κομμάτι:χαρτόνια διαφόρων χρωμάτων που τους έδωσα σχήμα,τα πέρασα με λίγη ασημένια μπογιά και τα έκοψα (Το να κόψω με κοπίδι το μπροστινό μέρος,μάλλον η χειρότερη/βαρετότερη διαδιασία όλων!).Φτερό στρουθοκαμήλου μεγάλο (βρήκα μόνο στο κέντρο στην Αθήνα)

Σπαθιά:Αρνιόμουν να κάτσω να ξανακόψω από χαρτόνι!Μονωτικό σωλήνων άσπρο.ΔΕΝ έπιανε η μπογιά,το έντυσα με αλουμινόχαρτο.Καθώς καταλαβαίνεις γέμισε ο τόπος αλουμινόχαρτα κατά τις μάχες τη μέρα του πάρτυ.Χαρτονάκι στρογγυλό για τη λαβή.

Ασπίδες:Από χαρτόκουτες που τους έδωσα σχήμα και τις έβαψα.Τα σχέδια τα ξεπατίκωσα από το ίντερνετ σε χαρτί και έκοψα το εσωτερικό δημιουργώντας ένα αυτοσχέδιο στένσιλ.

Πανοπλίες:Σακούλες σκουπιδιών μαύρες.Τις έκοψα και τις έβαψα με ασημένια μπογιά.Την επόμενη μέρα η μπογιά έβγαινε φλίδες,φλίδες!Τις καθάρισα με σφουγγάρι,τις έπλυνα,τις στέγνωσα,έφτιαξα τα σχέδια με χαρτιά όπου τα έβαψα με ασημένια μπογιά.Τα κόλλησα και την επόμενη μέρα ξεκολλούσαν.Τα νεύρα μου,τα χάπια μου....Νομίζω τελικά με πιστόλι σιλικόνης τα κόλλησα.

Για τις δεσποσύνες είχα καπέλα,στεφάνια και βραχιόλια.

Καπέλα:Απλά καπελάκια που μου είχαν ξεμείνει από άλλα πάρτυ.Κατάφερα να τα ψιλοπεράσω με ασημένια μπογιά,γιατί,ω τι πρωτότυπο, ούτε εκεί έπιανε καλά και τα έντυσα με τούλια και δαντέλες που πάντα κρατάω από μπομπονιέρες.Αγόρασα και κάποια μονόχρωμα.Από όλα κρέμασα κορδέλες.

Στεφάνια:Πήρα μονωτικό σωλήνων,το έκοψα( κάθε κομμάτι μου έβγαλε 3 στεφάνια),πέρασα μέσα σε κάποια σύρμα,σε άλλα ενωμένα καθαριστικά πίπας,κόλλησα τις δυο άκρες για να γίνει κύκλος και τα έντυσα με κορδέλα,που την κολλούσα ανά διαστήματα με πιστόλι σιλικόνης.Μια φίλη μου έφτιαξε τους υπερπαραγωγικούς φιόγκους που κολλήσαμε στην ένωση και από όπου κρέμονταν οι κορδέλες.Τα στεφάνια έγιναν πραγματικά ΥΠΕΡΟΧΑ!!!

Βραχιόλια:Από ρολό τουαλέτας.To έκοβα  στα δύο,μετά το έκοβα κατά μήκος,κόλλαγα το ένα κομμάτι μέσα στο άλλο και το έβαβα/στόλιζα.Εδω η μπογιά επιτέλους έπιανε ΤΕΛΕΙΑ!!!Και μιας και μια φίλη με προμήθευσε με πολλά ρολλά,έβαψα κάποια χωρίς να τα στολίσω και τη μέρα του πάρτυ είχα μαρκαδόρους και το κάθε παιδί μπορούσε να γράψει κάτι και να το χαρίσει στη μαμά του για τη γιορτή της μητέρας.(Η οποία νόμιζα ότι ήταν εκείνη τη μέρα, αλλά τελικά ήταν την επόμενη Κυριακή.Οπως και να έχει,μαμάδες είμαστε,όχι σε χειροποίητα δώρα από τα παιδάκια μας δε λέμε)Περιττό να πω πως τα βραχιόλια ήταν σαν πραγματικά faux κοσμήματα!!!

ΣΤΟΛΙΣΜΟΣ

Πολυέλαιος: Μαύρο χαρτόνι που του έδωσα το σχήμα που ήθελα για να φτιάξω τη βάση και την αλυσίδα.Οι κηροστάτες είναι κομμένα και βαμμένα ρολλά τουαλέτας και η φωτιά τρία χρώματα λεπτό χαρτί χειροτεχνίας που κάπως το λένε αλλά τώρα μου διαφεύγει.

Πύλη:Χαρτόνι μεγάλο που το βάψαμε με τη βοήθεια του εορτάζοντα να δείχνει σαν ξύλο.Την αλυσίδα την έκανα με μονωτικό σωλήνων.Κόψε,κόλλα με πιστόλια σιλικόνης και δε συμμαζεύεται...

Φυλακή:Από ασημένια μονωτική ταινία.(Αντε τώρα εσύ κόλλα τη μια ταινία αντικριστά με την άλλη χωρίς να ξεφεύγεις στην ευθεία!(Οτι δεν έπιανε καλά η κόλλα σιλιόκόνης και ξεκόλλαγαν οι ενώσεις το είπα...;Φτου κι απ την αρχή με συρραπτικό

Πυρσοί:Από χαρτόνι

Εμβλήματα:Από τα κομμάτια που περίσσευαν από τις σακούλες όταν έφτιαχνα τις στολές.Τράβηξα τα ίδια για τα σχέδια (ξέβαψαν,ξεκόλλαγαν κ.τ.λ.)Τα χρωματιστά είναι από χαρτόνι. 

Είχα και μια καφέ κουβέρτα που είχε χαλάσει και ήταν για πέταμα,οπότε εκπλήρωσε ένα ακόμα σκοπό πριν πάει στα σκουπίδια.Εγινε τοίχος κάστρου.Με μαύρη μπογιά και σφουγγάρι,έδιχνε σα να ήταν από τούβλα.

ΤΟΥΡΤΕΣ

Το πάρτυ έγινε και για τα δυο μου αγόρια.Το ένα έκλεισε τα 3 και το άλλο το 8.Το θέμα της τούρτας θα ήταν,τί άλλο;Κάστρο.Καθώς σκεφτόμουν πώς να το φτιάξω,μου ήρθε μια καταπληκτική ιδέα.Το 3 είναι (σχηματικά) μισό 8.Ετσι ο μικρός μου γιος έσβησε μισό κάστρο σε σχήμα 3 και όταν ήρθε η ώρα του μεγάλου εμφανίσαμε άλλο ένα κομμάτι και σχηματίστηκε το 8.Το τελικό σχήμα θα μπορούσε να έχει βγει και καλύτερο,αλλά είχα μικρά χαρτόνια για να τα τοποθετήσω.Η βάση της τούρτας ήταν ένας απλός κλασικός κι αγαπημένος κορμός,όπου φυσικά για να μπορέσω να φτιάξω όλα αυτά που ήθελα έκανα τέσσερις δόσεις.Οσο ακόμα ήταν μαλακός,του έδινα το σχήμα που ήθελα με τη βοήθεια λαδόκολλας και ποτηριών.Και φυσικά μια και πρόκειται για πολύ εύκολο γλυκό,είχα και βοηθό να μου σπάει τα μπισκότα,να ανακατεύει,να γλύφει τις κουτάλες και τα σχετικά.

Εδινα το σχήμα στην αρχή όπως μπορούσα,τον έβαζα στο ψυγείο και κάθε τόσο,όπως πάγωνε,τον έβγαζα και το βελτίωνα μέχρι να πάρει την επιθυμητή μορφή.

Τώρα το στολισμό δε θα κάτσω να στον αναλύσω.Με διάφορα είδη από σοκολατάκια και με λίγη ζαχαρόπαστα έκανα ότι μου κατέβαινε στο κεφάλι!Χρησιμοποίησα και κάτι ιπποτικά playmobil.

Τα 3 κεράκια του μικρού τα στήριξα στα χωνάκια-πύργους,που μέσα είχαν m&ms από τα υπόλοιπα χρώματα που μου είχαν περισσέψει.

Από το πάρτυ βέβαια δε θα μπορούσε να λείψει και η πινιάτα-δράκος.

Το σώμα ήταν μεγάλο μπαλόνι,το κεφάλι πιο μικρό μπαλόνι,τα αυτιά και η ουρά εφημερίδες που με τη βοήθεια της αλευρόκολλας τους έδωσα το σχήμα που ήθελα.Τα ένωσα όλα με ταινία και μετά έβαψα και διακόσμησα.

Νομίζω πως δεν ξέχασα κάτι από τις προετοιμασίες.Στη δεύτερη ανάρτηση,οι και οι λαίδες σε αγωνιστική δράση!Μπορείς να τους θαυμάσεις εδώ.

Γιατί φυσικά τί νόμιζες;

Η πρόσκληση γράφει Αγώνες.Φυσικά και είχαμε λοιπόν αγωνίσματα.

ΠΡΩΤΟΤΥΠΑ ΔΩΡΑ ΓΙΑ ΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

Second post in English with even more amazing finds here

(Το άρθρο περιλαμβάνει affiliate links)

Με τη γιορτή της Μητέρας να πλησιάζει,είπα να κάνω μια σερφοβόλτα στα μαγαζιά να εμπνευστώ και να δω τι υπάρχει.Συνήθως με τα παιδιά φτιάχνουμε κάτι χειροποίητο που περιλαμβάνει ζωγραφιά,αποτυπώματα χεριών ή φωτογραφίες.Αλλά πραγματικά υπάρχουν τόσα όμορφα μικροδώρα εκεί έξω για όσους δεν έχουν το χρόνο ή την έμπνευση να αυτοσχεδιάσουν!

Μα πόσο όμορφες και πρωτότυπες ιδέες υπάρχουν!Κάθε χρόνο ανακαλύπτω και κάτι καινούριο!

Πρώτο πρώτο έβαλα το αγαπημένο μου.Πόσο τέλεια ιδέα!

Μπορείς να το δεις εδώ

Βραχιόλι με τα ονόματα των παιδιών/εγγονιών.
Μπορείς να το δεις εδώ

Προσωποποιημένο μπρελόκ με τα ονόματα των παιδιών/εγγονιών.
Μπορείς να το δεις εδώ

Για να ξεκινάει η μέρα της με την υπενθύμιση ότι την αγαπάς!

Μπορείς να το δεις εδώ

Αυτή η μαμά ανήκει στ....

Προσωποποιημένο μπρελόκ με τα ονόματα των παιδιών/εγγονιών.

Μπορείς να το δεις εδώ

Πόσο πρωτότυπο αυτό το καδράκι με τα βότσαλα!

Μπορείς να το δεις εδώ

Το βρήκα πολύ πρωτότυπο!

Ιδέες για περιπέτειες που μπορούν να ζήσουν μαζί μαμά και παιδί/γιαγιά και εγγόνι.

Προσωποποιημένο μπρελόκ με τα ονόματα των παιδιών/εγγονιών.

Μπορείς να το δεις εδώ

Καδράκι κολλάζ με τις φωτογραφίες των παιδιών/εγγονιών

Προσωποποιημένο μπρελόκ με τα ονόματα των παιδιών/εγγονιών.

Μπορείς να το δεις εδώ

Μπρελόκ με όμορφο μήνυμα.

Μπορείς να το δεις εδώ

Μπρελόκ Wonder Womom

Μπορείς να το δεις εδώ

Προσωποποιημένο τετράδιο.

Μπορείς να το δεις εδώ

Ξύλινο μπιμπελό καμήλα με καρδούλα στην πλάτη.

Μπορείς να το δεις εδώ

Γιατί υπάρχουν και μαμάδες τετράποδων εκεί έξω!

Μπορείς να το δεις εδώ

Second post in English with even more amazing finds here

ΠΕΡΙ ΠΑΝΑΣ Ο ΛΟΓΟΣ...

Ανάσταση...

Ο,τι κι αν αντιπροσωπεύει αυτή η λέξη για τον καθένα μας,νομίζω η Ανοιξη είναι η κατάλληλη εποχή να τη νιώσουμε.

Ρίχνοντας μια ματιά γύρω μας και ανοίγοντας τα πνευμόνια μας,νιώθουμε να γινόμαστε κομμάτι αυτής της Αναβίωσης γύρω μας.

Πολλές ευχές από πλευράς μου λοιπόν και να μοιραστώ μαζί σου και μια προσωπική "Ανάσταση" που βίωσα νωρίτερα αυτή την εβδομάδα,όπου άλλαξα την τελευταία πάνα της ζωής μου ως μάνα!

Το γράφω αυτό,γιατί ευελπιστώ μετά από πολλά χρόνια,παρ' όλο που ώς αγορομάνα κατά πάσα πιθανότητα θα είμαι η "κακιά πεθερά", να έχω τη χαρά να αλλάζω πάνες σε εγγόνια.

Ο μικρός μου γιος,λίγο πριν κλείσει τα 4 χρόνια του,αποφάσισε επιτέλους πως μπορεί να κάνει τα κακάκια του στην τουαλέτα και δε χρειάζεται να μου τα αφήνει δωράκι.

Οι φίλες μου με μισούν.Τα παιδιά μου τρώνε τα πάντα και από 2 μηνών κοιμούνται ρολόι με απογευματινούς ύπνους της τάξεως των 3 ωρών.Ο μεγάλος όχι πλέον,αλλά μέχρι 5 χρονών κοιμόταν έτσι μέχρι το απόγευμα και μετά κανονικά 9-9μιση το βράδυ πάλι νάνι.Με το θέμα πάνας όμως και με τα δυο παιδιά ζορίστηκα.Δε θα κάτσω να αναλύσω τα λάθη που έκανα με τον πρώτο.Πώς τον ζόρισα γιατί στα 2 του "είχε έρθει η ώρα να βγάλει τις πάνες" και πώς ενώ κάποια βήματα μέσα από την πίεση τα κατάφερε,με τι προσωπικό κόστος δε θα το μάθω ποτέ, τη βραδινή την έβγαλε πολύ αργά,όταν εκείνος ήταν έτοιμος κι ας φορούσε από μέσα βρακάκι που για μήνες το έβγαζε καθαρό.

Θα μιλήσω για τα λάθη που ΑΠΕΦΥΓΑ στον δεύτερο.Κι ας είχε "πάει κι αυτό 2 και τώρα που είναι καλοκαίρι πρέπει να βγάλει την πάνα".Στα 2 δεν ήταν έτοιμο κι έτσι μετά από μερικές προσπάθειες το άφησα ήσυχο.Στα 3 που πάλι ήταν καλοκαίρι αρκετά εύκολα πέταξε όλες τις πάνες,ακόμα και του βραδινού ύπνου, εκτός από όταν ήθελε κακά.Τότε μου την έφερνε και την ήθελε οπωσδήποτε γιατί αλλιώς δε μπορούσε,όπως μου έλεγε.Στα τριάμιση μια μέρα αποφάσισα πάλι ότι αυτό ήταν και ο καημένος ταλαιπωρήθηκε 3μιση μέρες,μέχρι που τελικά τα έκανε επάνω του.

Και είπα ΟΧΙ ΑΛΛΟ!

Οταν το παιδί είναι έτοιμο,τότε θα τη βγάλει.

Ετσι κι έγινε.Πριν λίγες μέρες,ένα πρωί είπε στο μπαμπά του θα τα κάνω στην τουαλέτα.Δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία γιατί το είχε ξαναπεί.Κάθε τόσο με τον τρόπο του τελικά προσπαθούσε.Απλά επειδή καθόταν κι αμέσως μετά έλεγε "δε μπορώ" εμείς θεωρούσαμε αμελητέα αυτή την προσπάθεια.Λάθος μας.

Βοήθησε και το γεγονός ότι είχε περάσει ένα υψηλό πυρετό και ήταν ολίγον ζουμάκι και....ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ.Την επόμενη φορά που μου έφερε την πάνα,του είπα "Τι;Αφού τώρα έμαθες!"

"Μα εκείνα ήταν μαλακά"

"Ακόμα θα είναι" του είπα,τα ξανακατάφερε και όλο αυτό βοήθησε το μυαλό του να ξεκολλήσει από το "δε μπορώ" και η πάνα είναι για εμάς παρελθόν.

Γι' αυτό προς όλες τις μανούλες εκεί έξω που ψάχνουν για τρόπους να κόψουν την πάνα και συστήματα επιβράβευσης(Τα έκανα κι εγώ...Είχα ανεβάσει και ποστ τρομάρα μου...)

Ακου μόνο το παιδάκι σου!

Κι ας λέει η γιαγιά ότι μεγάλωσε και πρέπει να βγάλει την πάνα...

Κι ας την έβγαλε το παιδί της γειτόνισσας πριν ακόμα γεννηθεί...

Κι ας φεύγουν τα 10ευρα στα σκουπίδια...

Κι ας είχες διαβάσει στο Αττικό Πάρκο ότι μια πάνα κάνει 450 χρόνια να λιώσει

(Γεγονός που αν το σκεφτείς σημαίνει ότι καμιά πάνα δεν έχει λιώσει ακόμα και τα κακάκια όλων μας βρίσκονται ακόμα εκεί έξω 40 χρόνια μετά!)

Κι ας διαμαρτύρεται η μύτη σου,το στομάχι σου και όλο σου το ΕΙΝΑΙ,ότι είναι η τελευταία φορά που το κάνεις αυτό!

Κάνε Υπομονή!

Δώσε του το χρόνο του και θα έρθει και η δική σου 

ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Πόσα λίγα χρειάζονται για να προσφέρεις σε αυτόν τον ταλαίπωρο λαό σου μια αξέχαστη μέρα...

Το έχω ξαναγράψει και παλαιότερα.Ημουν από τους τυχερούς,τυχερούς,τυχερούς... που έζησα την Αθήνα όταν βίωσε τη Μ-Α-Γ-Ε-Ι-Α των Ολυμπιακών.Το έζησα εκ των έσω,ως εθελόντρια στις τελετές Εναρξης και Λήξης,αλλά και ως...τουρίστρια στους κατάμεστους δρόμους.Πέρα από κάθε αντίρρηση για το αν έπρεπε ή δεν έπρεπε,τι νόημα έχουν,τι συμφέροντα παίχτηκαν,το αδιαμφισβήτιτο παραμένει ένα.Η μάλλον δύο.Τα έργα υποδομής που είδε η χώρα ( με όποιο κόστος) δεν θα τα' χαν δει ούτε τα δισέγγονά μας και...
Η Αθήνα εκείνες τις μέρες ήταν μαγική...
Θυμάμαι λοιπόν να περπατάμε με τον τότε φίλο μου,πλέον άντρα μου, σε όλους αυτούς τους μεγαλοπρεπείς χώρους,στο Ελληνικό,στο Δέλτα του Φαλήρου και αλλού και να κάνουμε όνειρα για μελλοντικές βόλτες με το ποδήλατο,για πικ νικ και αργότερα καροτσάδες με τα παιδιά μας...Οκ όπως είπα όνειρο ήταν,μετά ξυπνήσαμε.

Σήμερα...ούτε 15 χρόνια μετά βρε και αφού πρώτα έπρεπε να ιδιωτικοποιηθεί,δειλά δειλά καθώς συνήθως αποφεύγουμε τέτοιου είδους πολυκοσμικές εκδηλώσεις,πήγαμε στον Ιππόδρομο Αθηνών,όπου αν δεν κάνω λάθος πρώτη φορά χρησιμοποιείται για κάποιο γεγονός ανοιχτό για το κοινό,πέρα από ιππικούς αγώνες.Ψέμματα,μια φορά είχα τρέξει και σε έναν τοπικό εορταστικό αγώνα δρόμου μέσα στο χώρο,αλλά σε καμία περίπτωση δεν το λες γεγονός για να χαρεί ο λαός τις δυνατότητες που μπορεί να προσφέρει ο χώρος των 1110 (!) στρεμμάτων.Κάποτε είχαμε και το θράσος να σκεφτούμε ότι, έστω,θα μπορούσαμε να πάμε στο τεράστιο πάρκινγκ για πατίνια.Μμμμμμμ

Περάσαμε εκπληκτικά!
Για τα παιδιά υπήρχαν πολλές δραστηριότητες.Mοιράστηκαν 500 μονόχρωμοι αετοί σε σχήμα πεταλούδας όπου τα παιδιά τους ζωγράφιζαν.Ηταν μια σταλίτσα και αν τους έβλεπες πόσο ψηλά έφταναν δεν το πίστευες!Επίσης κανείς μπορούσε να νοικιάσει ή ν' αγοράσει διάφορους περίεργους χαρταετούς.
Υπήρχan φουσκωτά,κάτι τεράστιες φουσκωτές μπάλες που τις έπρωχναν τα παιδιά πέρα δώθε, μια πίστα όπου τα μικρά δανείζονταν ποδήλατα και έκαναν μια διαδρομή μετ'  εμποδίων,μια πίστα με ηλεκτρικά ποδήλατα για δοκιμή,μερικά άλογα όπου τα πιτσιρίκια έκαναν βόλτα και από τα μεγάφωνα έπαιζε μουσική,όπου μέσα σε όλη αυτή την ευφορία που επικρατούσε με έκανε να θέλω να κινηθώ στο ρυθμό της.Είχε κάποιες καντίνες όπου εκτός από το φαγητό που μπορούσε κανείς να αγοράσει έδιναν και δωρεάν,δεν ξέρω ακριβώς τι,δε πήγαμε από εκεί.Κάποιοι είχαν προνοήσει και έκαναν πικ νικ με τα καλούδια τους.Αν ήξερα πόσο ωραία θα είναι θα το είχα κάνει κι εγώ.

Στο σημείο που ήμασταν εμείς υπήρχαν στημένες διάφορες ανεμοδούρες με υπέροχα χρώματα και σχήματα,μάγισσες,ψάρια,ανεμόμυλοι, όπου στριφογύριζαν κι αυτές χαρούμενες.

Αυτός ο αετός έκανε διαρκώς κύκλους στον ουρανό, με τις 2 του ουρές να ακολουθούν την πορεία του

Αυτές οι γιγάντιες "απόχες" γύριζαν και γύρω γύρω σαν ανεμοδούρες

Ιπτάμενο χταπόδι και ιπτάμενο καλαμάρι.Μπορούσες να χαζεύεις για ώρες τα τεράστια πλοκάμια να ανεμίζουν νωχελικά...

Εμείς αργήσαμε λίγο να πάμε και δεν προλάβαμε να πάρουμε πεταλουδαετό,αλλά απασχοληθήκαμε αρκετή ώρα,άλλοι παλεύοντας να σηκώσουν τον νυχτεριδαετό μας,άλλοι να τον πατούν και να τον σπάνε,άλλοι να παλεύουν να τον επισκευάσουν και άλλοι να τραβούν φωτογραφίες.Αφήνω στη φαντασία σου ποιο ρόλο ανέλαβε το κάθε μέλος του μικρού Παιζικού μας.

Ούτε στο χώρο καταφέραμε να κινηθούμε πολύ,οπότε ίσως είχε και άλλες εκδηλώσεις που δεν πήρα είδηση, γιατί  είχαμε να κυνηγάμε το Κοντό Κόκκινο Μπουφάν όπου παρέα με τον φίλο του το Κοντό Γκρι Μπουφάν έτρεχαν πέρα δώθε και φοβόμασταν μη τα χάσουμε μέσα στον κόσμο.

Παρ' όλα αυτά και μόνο να σήκωνε κανείς τα μάτια του σ αυτόν τον γκρίζο ουρανό,που δυστυχώς αδίκησε πολύ τις φωτογραφίες που βγάλαμε και να χάζευε αυτή την πλημμύρα πολύχρωμων αετών σε σχήματα και ΜΕΓΕΘΗ που δεν είχαμε ξαναδεί, να ανεμίζουν νωχελικά τις ουρές τους και τα πλοκάμια τους,ήταν πραγματικά ψυχοθεραπευτικό.


Και σ' έκανε να σκέφτεσαι με ένα μικρό παράπονο...

Πόσα λίγα χρειάζονται για να προσφέρεις σε αυτόν τον ταλαίπωρο λαό σου μια αξέχαστη μέρα...

Ας μαζέψουμε 6.000 ευρώ για να περπατήσει η 11χρονη Μαρία

Το αρχικό άρθρο είναι γραμμένο από τη Χριστίνα του e-mama.gr μετά από συνεργασία με την Στρατούλα του lolmoms.gr, η οποία γνωρίζει προσωπικά την οικογένεια.Σε μια προσπάθεια να μαζευτούν τα απαραίτητα χρήματα,συμμετέχουμε αρκετοί bloggers αναδημοσιεύοντας το κείμενο:
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Η αλήθεια είναι ότι δε συνηθίζουμε να κάνουμε έκκληση για οικονομική βοήθεια, όχι επειδή δε νιώθουμε την ανάγκη να βοηθήσουμε συνανθρώπους μας που έχουν ανάγκη, αλλά επειδή δεν είναι εύκολο να διασταυρώσει κανείς αν μια ανάγκη είναι πραγματική ή αν πρόκειται απλά για μια ακόμα απάτη, από τις πολλές που έχουν κατακλύσει τα τελευταία χρόνια το διαδίκτυο. Θα θυμάστε βέβαια την περίπτωση του ανύπαρκτου μικρού Νικολάκη που ξεσκεπάσαμε με τη βοήθεια των Ελληνικών Hoaxes.

Αντιλαμβάνεστε λοιπόν ότι για να βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή στη θέση να σας καλέσουμε να βοηθήσετε τη Μαρία, είμαστε απόλυτα βέβαιοι ότι η ανάγκη υπάρχει και είναι επιτακτική.

Η Μαρία είναι 11 χρονών και είναι καθηλωμένη σε αναπηρικό αμαξίδιο από μωρό. Στην ηλικία των 6 μηνών χτυπήθηκε από μια επιθετική μορφή λευχαιμίας κι ενώ οι γιατροί της έδιναν μόνο 2-3 μήνες ζωής, η μικρή μαχήτρια κατάφερε να τους διαψεύσει όλους και να ζήσει. Ωστόσο ως αποτέλεσμα των θεραπειών που έκανε, το παιδί υποφέρει έκτοτε από οστεοπόρωση και νευρολογικά προβλήματα, τα οποία της έχουν στερήσει την κινητικότητά της.
Υπάρχει ελπίδα για τη Μαρία;

Ναι υπάρχει! Η Μαρία μπορεί να υποβληθεί σε χειρουργείο και να ξεκινήσει να περπατάει. Το εν λόγω χειρουργείο κοστίζει 50.000 ευρώ και μέχρι στιγμής ο μόνος τρόπος για να χειρουργηθεί το παιδί ήταν να μεταβεί στο εξωτερικό. Τα έξοδα αυτής της επέμβασης ωστόσο είναι απαγορευτικά για την οικογένεια της Μαρίας.

Επειδή όμως κάποιες φορές η ζωή αποφασίζει να φερθεί μεγαλόψυχα, στο δρόμο της οικογένειας βρέθηκε ο Έλληνας Ορθοπεδικός Χειρουργός Βασίλης Καϊλής, ο οποίος εξειδικεύεται στον παιδο-ορθοπεδική χειρουργική και τραυματολογία και ο οποίος ανέλαβε να φέρει εις πέρας το δύσκολο χειρουργείο. Σε συνεργασία με το ΙΑΣΩ, όπου και πρόκειται να πραγματοποιηθεί η επέμβαση, η οποία έχει προγραμματιστεί για τις 23 Μαρτίου, ο γιατρός κατάφερε να συμπιέσει το κόστος της επέμβασης, η οποία καλύπτεται από τον ΕΟΠΥΥ, αλλά όχι εξολοκλήρου.

Η οικογένεια πρέπει να πληρώσει 6.000 ευρώ για το ποσοστό της δικής της συμμετοχής. Ωστόσο αυτά τα χρήματα δεν υπάρχουν, καθώς αντιλαμβανόμαστε όλοι ότι μια τέτοια τεράστια περιπέτεια υγείας έχει λυγίσει οικονομικά την οικογένεια του μικρού κοριτσιού.

Η επέμβαση στην οποία πρόκειται να υποβληθεί η 11χρονη Μαρία στα κάτω άκρα της, είναι εξαιρετικά περίπλοκη και αναμένεται να διαρκέσει 7 ώρες. Ο Έλληνας γιατρός θα πλαισιωθεί από μια εξειδικευμένη επιστημονική ομάδα, ενώ θα χρησιμοποιήσει ιατρικά ορθοπεδικά εργαλεία αιχμής.

Η μητέρα της Μαρίας, η Ευαγγελία (Λίτσα) Δεληθεοδώρου είπε στα nealesvou.gr «Απευθύνθηκα στο μητροπολίτη Μυτιλήνης Ιάκωβο και τον ενημέρωσα για το πρόβλημά μας, είπε όμως ότι δεν μπορεί να μας βοηθήσει. Τον καταλαβαίνουμε, είναι δύσκολες αυτές οι εποχές για όλους. Έχουμε κάνει μια έκκληση για βοήθεια μέσω των Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων των Σχολείων που με προθυμία δέχτηκαν να συμπαρασταθούν, όπως επίσης και ο Εμπορικός Σύλλογος Μυτιλήνης, ο πρόεδρος του οποίου Παναγιώτης Παπαρίσβας χωρίς δεύτερη σκέψη, μας απάντησε ότι θα κάνει ό,τι είναι δυνατόν».

Τα τηλέφωνα της οικογένειας για όποιον θέλει να επικοινωνήσει είναι

22510 28212

και

6996923642

Το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε εμείς είναι να βοηθήσουμε να συγκεντρωθεί το ποσό των 6.000 ευρώ, που μπορεί για την οικογένεια να είναι μεγάλο, για όλους εμάς όμως είναι μικρό.

Καταθέτουμε χρήματα στο λογαριασμό:

EUROBANK

Αριθμός λογαριασμού 00260044400200761310 και IBAN GR3402600440000400200761310

στο όνομα ΔΕΛΗΘΕΟΔΩΡΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Αιτιολογία Μαρία- Ταξιαρχούλα Μιχαήλ

Πανεύκολο και Υγιεινό Spread Κακάο

Τα βοηθητικά γεύματα,βλ. δεκατιανό-απογευματινό,είναι τα χειρότερά μου...Με δυσκολεύει πολύ να κρατήσω το επίπεδο διατροφής που επιθυμώ για τα παιδιά μου.

Τα παλιά τα χρόνια από τη στιγμή που τα  παιδιά δεν αγόραζαν έτοιμη τυρόπιτα από την καντίνα,συνοδευόμενη με καραμελίτσα βουτύρου αντί για ρέστα(τι θυμήθηκα τώρα!),αλλά είχαν το ταπεράκι από το σπίτι με το σαντουιτσάκι τους,οι μαμάδες είχαν τη συνείδησή τους ήσυχη,ότι τα θρέφουν υγιεινά.Τώρα τι να πρωτοπιάσω...Τα αλλαντικά,το τυρί-σκόνη ή το ψωμί,όπως το αναλύει και πολύ ωραία η πολυαγαπημένη μας παιδίατρος...
Και καλά το καλοκαίρι,έχεις κάποια ποικιλία φρούτων,κάνεις έναν ωραίο χυμό,μια φρουτοσαλάτα,έχει και ζέστη oπότε δεν πεινάνε και πολύ τα παιδιά.(Για όσους γνωρίζουν τα παιδιά μου και κάπου εδώ γελάνε,αναφέρομαι στα παιδιά των άλλων).Το χειμώνα όμως τι κάνεις;

Τις τελευταίες μέρες έχω ενθουσιαστεί με τη νέα μου ανακάλυψη.Ο μεγάλος μου και η μαμά μου μοιράστηκαν τον ενθουσιασμό μου.Το μικρό δεν το έχω κερδίσει ακόμα,αλλά αυτό έχω παρατηρήσει ότι όπου προσθέτω κακάο,μου το σνομπάρει μετά.Και στην κρέμα μπανάνα-αβοκάντο που τρελένεται,όταν είχα προσθέσει κακάο το έφαγα μόνη μου.Δεν καθυστερώ άλλο,την μοιράζομαι μαζί σου: 

Spread κακάο με βάση το ρεβύθι.

Στο Μulti χτυπάμε:

2 κούπες ρεβύθια βρασμένα
5-6 κουταλιές της σούπας κακάο χωρίς ζάχαρη
4-5 κουταλιές της σούπας Maple Sirup.Φαντάτομαι και με μέλι γίνεται,αλλά αγαπώ την ιδιαίτερη γεύση του Maple.Και σκοπεύω να δοκιμάσω α) με πετιμέζι β) με συκόμελο.Η ποσότητα εξαρτάται από το πόσο γλυκό το θέλεις.
1 κουτάκι σκόνη βανίλιας.
Μια πρέζα αλάτι
Στη συνέχεια προσθέτεις λίγο,λίγο νερό μέχρι να αποκτήσει την υφή που θες.

Τέλειο και για όσες στεναχωριούνται που τα παιδιά τους δεν τρώνε όσπρια.Τα ρεβύθια δεν "ακούγονται" καθόλου!

Διατηρείται για καιρό στο ψυγείο.Για ευνόητους λόγους,δεεν έχω ανακαλύψει για πόσο καιρό...

Εμείς μέχρι τώρα το έχουμε φάει πάνω σε μήλα,ειδικά με τα κόκκινα-γιαμ!,με αχλάδια,με μπανάνες,με αβοκάντο.Του γιου μου του το έβαλα για το σχολείο με καρότα και ξετρελάθηκε.Κανένα Σαββατοκύριακο θα το δοκιμάσουμε και μέσα σε κρεπούλα.Φυσικά μπαίνει και πάνω στο ψωμί.Οπουδήποτε θα έβαζες κάτι του τύπου Μερέντα,ταιριάζει.

Y.Γ.
Να τονίσω ότι έχει τεράστια σημασία στο τελικό γευστικό αποτέλεσμα η ποιότητα του κακάο που χρησιμοποιείς,γιατί στην ουσία αυτό δίνει όλη τη γεύση.Το ξανάκανα με ένα ψιλοαδιάφορο κακάο και δε βγήκε τόσο καλό.

Οδηγίες για κατασκευή στολής Tansformer

Αυτή την ανάρτηση τη χρωστάω από πρόπερσι.Επειδή λοιπόν μου ζητήθηκε, ορίστε πως φτιάξαμε τη στολή Transformer.

Αρχικά να δηλώσω ότι είχε πολύύύύύ δουλειά...

Θέλω να πω,το βλέπεις ότι είχε πολύ δουλειά...

αλλά δε διανοείσαι πόση πολλή δουλειά...

Μιλάμε για εργατοώρες.

Αλλά ήταν οικογενειακή υπόθεση και το διασκεδάσαμε.

(that is όταν δε βλασφημούσαμε για τις ιδέες που κατεβάζει το κεφάλι μου...)

Τώρα πως τη φτιάξαμε...

1. Βρήκαμε μεγάλες κούτες και τους δώσαμε το σχήμα που θέλαμε κόβοντας και κολλώντας με πιστόλι σιλικόνης.Στην αρχή δώσαμε τη μορφή ενός ολοκληρωμένου αυτοκινήτου.
2. Κοψαμε το αυτοκίνητο στα κατάλληλα σημεία,ώστε να μπορεί να μετατραπεί σε ρομπότ.
3. Εντυσα όλο το αυτοκίνητο με λωρίδες εφημερίδας και αλευρόκολλα για να γίνει γερό.Η πιο βαρετή,βρώμικη και πολύωρη δουλειά,καθώς γίνονται όλα χάλια με την αλευρόκολλα και  πρέπει να περιμένεις να στεγνώσει το κάθε στρώμα για να βάλεις το επόμενο.Ευτυχώς δεν είχε πολύ κρύο και το έκανα στο μπαλκόνι.Κάτω είχα στρώσει ένα πλαστικό τραπεζομάντηλο από παιδικό πάρτυ που μετά απλά το πέταξα.Οπως έχω γράψει και παλαιότερα αυτά τα τραπεζομάντηλα έχουν πολλές πρακτικές χρήσεις.
   
4. Για συνδεσμολογία των κομματιών χρησιμοποιήσαμε τα υλικά από αυτό το παιχνίδι,αλλά στο καπό που ήταν βαρύ βάλαμε μεντεσέδες.
   
5. Στα κομμάτια που τα φορούσε στα χέρια στερεώσαμε λάχτιχα.
6. Για να το φοράει στερεώσαμε υμάντες σαν τιράντες και για να μην τον κόβουν έβαλα τα προστατευτικά από το καρότσι του μικρού.
7. Οι ρόδες ήταν πιάτα,που όπως βλέπεις δεν ήταν πολύ πετυχημένες.Επρεπε να πάρουμε μικρότερα,αλλά όταν το πήραμε είδηση τα είχαμε ήδη βάψει και βαρεθήκαμε.
8. Το βάψαμε με σπρέι,χρησιμοποιόντας χαρτοταινία για να κάνουμε τις μαύρες λωρίδες.
9. Το διακοσμήσαμε με χαρτιά χειροτεχνίας.
   
10. Για τη μπλούζα:Ξεπατικώσα το σήμα και έφτιαξα ένα στένσιλ από χαρτί κόβοντάς το.Εβαψα μια λευκή μπλούζα με σπρέι.
11. Λοιπά αξεσουάρ:Επιγονατίδες και  επιαγκωνίδες που τις έχουμε για τα πατίνια.Μάσκα από γνωστό παιχνιδάδικο.(Ηταν starwars γιατί εκείνη τη χρονιά δεν ήταν της μόδας τα transformer).Nerf νεροπίστολο. 
    
    Εννοείται πως μετά από όλα αυτά,τραβάς και το αντίστοιχο βίνετο,με την ανάλογη μουσική υπόκρουση!

 Και για μικρά ταρζανάκια,ιδέα για εύκολη στολή με την αντίστοιχη φωτογράφιση εδώ.


Κάθε φορά που τελειώνω ένα τέτοιο πρότζεκτ λέω ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ!
Λίγες εβδομάδες μετά,ξεκίνησα τις προετοιμασίες για το Πειρατικό Πάρτυ...

ΠΡΙΝ ΣΒΗΣΕΙ ΤΟ ΦΩΣ

Θέλω εδώ και μέρες να κάνω ποδαρικό στο μπλογκάκι μου,αλλά τα δάχτυλά μου έχουν σκουριάσει και οι λέξεις δε μου βγαίνουν τόσο εύκολα .Το ότι είμαι ακόμα με αυτό το μπακατελάκι netbook-άκι για να γράφω,επίσης δε βοηθάει.Αλλά αν θέλω να είμαι ειλικρινής,πρέπει να παραδεχτώ ότι τα δάχτυλά μου δεν έχουν διάθεση να γράψουν γιατί...ξενοκινούνται.

Εδώ και κάποιους μήνες ξεκίνησα νέο βιολάκι,μόνο που δεν είναι βιολάκι αλλά κιθαρίτσα.Ετσι τον όποιο ελάχιστο ελεύθερο χρόνο μου τον διαθέτω για να κάνω εξάσκηση και είναι η νέα ψυχοθεραπεία μου.Ως καλλιτεχνική φύση πάντα χρειάζομαι μια διέξοδο,αλλιώς την "ψιλοακούω",όπως πέρυσι,με αποτέλεσμα να με ακούνε μετά και όλοι οι γύρω μου…και 10 οικοδομικά τετράγωνα παραπέρα…

Χμμμμ τελικά δεν ήθελα πολύ για να ξεφύγω από το θέμα.

Λοιπόοοον μπήκα για ποδαρικό με μια αναρτησούλα για μια ιδέα που ίσως σου αρέσει και θες να την εφαρμόσεις κι εσύ με  το παιδάκι σου ή μόνος/η για food for thought και θετικές σκέψεις για έναν πιο ήρεμο ύπνο.

Από την αρχή του χρόνου με το μεγάλο μου γιο έχουμε μια αγαπημένη ιεροτελεστία προτού πάει για ύπνο,εκτός από το καθιερωμένο διάβασμα βιβλίου.Το είχα σκεφτεί από πέρυσι να το κάνουμε,αλλά μου άρεσε η ιδέα να γίνει στην αρχή της χρονιάς κι έτσι μάζευα «υλικό» κι έκανα υπομονή.

Κάθε βράδυ λοιπόν πριν τον ύπνο,διαβάζουμε κι από ένα απόφθεγμα.Ξέρεις του τύπου «Αν κάποια γυναίκα μιλάει και κανείς δεν την ακούει,τότε το όνομά της κατά πάσα πιθανότητα είναι Μαμά.».Εντάξει αυτό δεν το λες απόφθεγμα,αλλά το βρήκα και καθώς έχει μεγάλο βάθος ...και πλάτος μη σου πω… το φυλάω να το πετάξω σε καίρια φάση!

Όχι,συνήθως είναι παρακινητικές,θετικές προτασούλες που μας βάζουν να σκεφτούμε.Εχω βρει κάμποσα του Einstein με ιδιαίτερα αγαπημένα το

«Μέινε μακριά από αρνητικούς ανθρώπους,έχουν ένα πρόβλημα για κάθε λύση»

και τη σημασία που δίνει στη φαντασία με τα

«Το πραγματικό δείγμα της ευφυίας δεν είναι η γνώση,αλλά η φαντασία»

«Η λογική θα σε πάει από το Α στο Β,αλλά η φαντασία θα σε πάει παντού»

Κάθε βράδυ λοιπόν πριν τον ύπνο διαβάζουμε κι από ένα.Του το μεταφράζω,γιατί συνήθως αυτά που βρίσκω είναι στα αγγλικά και η συμφωνία είναι ότι θα το σκεφτεί και το επόμενο βράδυ,πριν το επόμενο θα συζητάμε,τι σημαίνει.Πρώτα πρέπει να μου πει εκείνος τι κατάλαβε.Σχεδόν πάντα μου λέει αμέσως ότι το κατάλαβε και θέλει να μου πει τι σημαίνει.Στην αρχή τον ξεκίνησα με εύκολα όπως «Όταν αγαπάς αυτά που έχεις,τότε έχεις ό,τι χρειάζεσαι».Τις τελευταίες μέρες μπήκα σε κάποια πιο βαθυστόχαστα και προχθές με εντυπωσίασε με την ανάλυση που μου έκανε για το «Με το να είσαι ο εαυτός σου,προσθέτεις κάτι υπέροχο στον κόσμο,που δεν υπήρχε πρωτύτερα».

Χθες είχαμε ένα δύσκολο.

«Το διαμάντι είναι ένα κομμάτι άνθρακα που τα κατάφερε πολύ καλά υπό πίεση»

Ολη αυτή η διαδικασία μου αρέσει πολύ γιατί καταρχάς μας δίνει την ευκαιρία να συζητήσουμε χαλαρά για κάτι εκτός του σχολείου και της καθημερινότητας.Επίσης με το να μιλάμε για δύσκολες έννοιες και να τις αναλύουμε μαζί βλέπω πόσο σημαντικός αισθάνεται.Είμαστε ίσοι και συζητάμε για σημαντικά πράγματα αφήνοντας απ’ έξω τον μικρό(σημαντικό κι αυτό!)

Αλλά μας δίνεται το έναυσμα να μιλήσουμε παράλληλα και για άλλα θέματα.Για παράδειγμα σε αυτό με το διαμάντι η συζήτηση περιέλαβε τόσους διαφορετικούς κλάδους.Καταρχάς του εξήγησα τι σημαίνει  λέω κάτι "μεταφορικά".Μιλήσαμε για τα τρένα Καρβουνιάρηδες,καθώς δεν ήξερε τι ακριβώς είναι το κάρβουνο,είπαμε γιατί ενώ έχει μεγάλη αξία ο χρυσός στην ουσία δεν είναι τόσο ζωτικής σημασίας όπως άλλα ευτελή μεταλλεύματα με τα οποία μπορούμε όμως να φτιάξουμε εργαλεία,του εξήγησα πως τα διαμάντια είναι τόσο σκληρά που μπορούν να κόψουν γυαλί και φυσικά προσπαθώντας να του εξηγήσω τι αξία έχει δώσει ο άνθρωπος στα διαμάντια του είπα για τα τραγούδια “Diamonds are forever”  και “Diamonds are a girls best friend”.Μένει να τ' ακούσουμε κιόλας.

Σήμερα το πρόγραμμα έχει το «Είναι αποδεκτό να φοβάσαι.Σημαίνει ότι πρόκειται να κάνεις κάτι πολύ πολύ γενναίο»

Γενικά και οι δυο μας απολαμβάνουμε πολύ τη διαδικασία.Κάθε ένα που αναλύουμε το κολλάμε σε ένα τετράδιο με στόχο στο τέλος του χρόνου να έχουμε μιλήσει για 365 αποφθέγματα.Οσο μεγαλώνει σκοπεύω να ανατρέχουμε ξανά και να τα συζητάμε με μεγαλύτερη ωριμότητα.
Σκέφτομαι ότι ίσως το κρατήσει και το ξεφυλλίζει που και που όταν μεγαλώσει και θυμάται κάτι βράδια με ημίφως,παρέα με τη μαμά,να συζητά για τα πιο σημαντικά αυτού του κόσμου.

Και για να κλείσω με ένα θετικό μήνυμα και για το νέο χρόνο:

«Όλα θα πάνε καλά στο τέλος…

αν δεν είναι καλά,

τότε δεν είναι το τέλος»

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

Ω,αγοράκια μου,δε θα καταλάβετε ποτέ για ποιο πράγμα σας μιλάω.

Μια σκέψη μου έχει κολλήσει από χθες που ξέθαψα το παλιό μου cd με τα greatest hits των Chicago…(Οι μουσικές μου επιλογές ήταν κάπως εκτός εποχής πάντα…)

Ετσι είναι αυτές οι ιδέες,σου κατεβαίνουν στο μυαλό και σε κλωθογυρίζουν.

Ω, μικρά μου αγοράκια…

Πόσο κρίμα…

Πόσο τέλειο μα και συγχρόνως πόσο κρίμα, να μεγαλώνετε  στην εποχή του youtube και του shazam…

Δε θα το νιώσετε ποτέ αυτό το συναίσθημα…

Δε θα δεθείτε ποτέ ολοκληρωτικά με ένα τραγούδι…

ΤΟ τραγούδι που μπορεί να το έψαχνες μήνες ή και χρόνια.

Δε θα μάθετε πώς είναι ν’ ακούς ραδιόφωνο,απαραίτητα με μια κασέτα  stand by,για να (αντι)γράψεις τα αγαπημένα σου κομμάτια.

Δε θα μάθετε πώς είναι να ελπίζετε  ότι θ’ ακούσετε τον παραγωγό να λέει το όνομα του τραγουδιού.

Τι ταχύτητα μπορείς να αναπτύξεις όταν είσαι στο σαλόνι και ακούς αυτό το τραγούδι που το έψαχνες τόσο καιρό και το κασετόφωνο είναι στο δωμάτιό σου…Ναι,αυτό πρέπει να είναι.Σίγουρα αυτή η  εισαγωγή ταιριάζει.Και ουρλιάζεις και πετάγεσαι και τρέχεις και τρομάζεις τη μάνα σου που σου τα χώνει μετά,αλλά πόσο μα πόσο δε σε νοιάζει…

Γιατί,ΝΑΙ, αυτό ήταν!

Και να έχεις στη μια κασέτα ένα μισο ρεφραίν.Την επόμενη φορά να προλαβαίνεις και το δεύτερο κουπλέ μέσα σε κάτι παράσιτα του διπλανού σταθμού…Κι όταν τελικά το προλαβαίνεις από την αρχή,ο Γκαραβέλας (τι είπα τώρα!) να μη βάζει γλώσσα μέσα.

Ω, πόσες ατελείωτες ώρες να ακούμε ξανά και ξανά για να γράψουμε τους στίχους.

Κάτι Αγρινιώτικα καλοκαίρια,η Σαρδέλα κι εγώ…ανάμεσα στις προπονήσεις…με ένα walkman κι από ένα ακουστικό στο αυτί η καθεμιά…και τον Κολέτσο να μας κοροϊδεύει για τα “je t’ aime” που ακούμε.

Κι αυτή η λέξη που δεν καταλαβαίνεις,να σε παιδεύει για χρόνια και να σου αποκαλύπτεται τελικά δεκαετίες μετά,απλά πατώντας στο google τον τίτλο του τραγουδιού και τη λέξη lyrics…(much…much έλεγε...τόσο απλό…να μη μπορώ να το καταλάβω με τίποτα…much)

Για εμένα ΤΟ τραγούδι...

Aυτό που θα έπαιρνα ρε παιδί μου στο έρημο νησί αν έπεφτα ναυαγός και μπορούσα να επιλέξω μόνο ένα τραγούδι…

καταλαβαίνεις…

είναι το

I don’t want to live without your love, των Chicago .

Και ,όχι , δεν ήταν μέσα στο cd με τα  greatest hits,τσάμπα η απερίγραπτη χαρά που είχα πάρει όταν το είχα ανακαλύψει στο δισκάδικο.Μου πήρε χρόνια να το βρω,μου είχε γίνει εμμονή.Δε σήμαινε κάτι για εμένα,δεν το είχα συνδυασμένο με κάποιον άνθρωπο ή κάποια κατάσταση.Στο κάτω κάτω ήμουν ακόμα στο δημοτικό όταν έτυχε να το πρωτοακούσω.

Για χρόνια,το μόνο που είχα ήταν ένα ρεφραιν.Οταν το πέτυχα σχεδόν από την αρχή…

Ω, αγοράκια μου, δε θα καταλάβετε ποτέ για ποιο πράγμα σας μιλάω.

Αλλά τι να κάνουμε.

Από την άλλη ζείτε στην εποχή που ερωτεύτηκα το τραγούδι από τη διαφήμιση της Fiat,προ Shazam μιλάμε,το 2005,γκούγκλαρα τις λέξεις add,fiat,song και μέσα σε δευτερόλεπτα έφτασα στο πολυπόθητο Meravigliosa Creatura.

Πώς θα μπορούσε όμως να μπει στο πετσί μου έτσι εύκολα που το απέκτησα...

Ω, αγοράκια μου, δε θα καταλάβετε ποτέ για ποιο πράγμα σας μιλάω.

Υ.Γ. Καταραμένο youtube …Είδα χθες το βίντεοκλιπ ΤΟΥ τραγουδιού μου…Νομίζω ότι μου το κατέστρεψε για πάντα,τόσο άκυρο που είναι…Ακόμα γελάω.

Τέτοιο Τιτανικό είχα να πάθω από τότε που είδα  ότι στο «All out of love»(Air Supply) η δεύτερη φωνή δεν είναι γυναίκας.