Ω,αγοράκια μου,δε θα καταλάβετε ποτέ για ποιο πράγμα σας μιλάω.

Μια σκέψη μου έχει κολλήσει από χθες που ξέθαψα το παλιό μου cd με τα greatest hits των Chicago…(Οι μουσικές μου επιλογές ήταν κάπως εκτός εποχής πάντα…)

Ετσι είναι αυτές οι ιδέες,σου κατεβαίνουν στο μυαλό και σε κλωθογυρίζουν.

Ω, μικρά μου αγοράκια…

Πόσο κρίμα…

Πόσο τέλειο μα και συγχρόνως πόσο κρίμα, να μεγαλώνετε  στην εποχή του youtube και του shazam…

Δε θα το νιώσετε ποτέ αυτό το συναίσθημα…

Δε θα δεθείτε ποτέ ολοκληρωτικά με ένα τραγούδι…

ΤΟ τραγούδι που μπορεί να το έψαχνες μήνες ή και χρόνια.

Δε θα μάθετε πώς είναι ν’ ακούς ραδιόφωνο,απαραίτητα με μια κασέτα  stand by,για να (αντι)γράψεις τα αγαπημένα σου κομμάτια.

Δε θα μάθετε πώς είναι να ελπίζετε  ότι θ’ ακούσετε τον παραγωγό να λέει το όνομα του τραγουδιού.

Τι ταχύτητα μπορείς να αναπτύξεις όταν είσαι στο σαλόνι και ακούς αυτό το τραγούδι που το έψαχνες τόσο καιρό και το κασετόφωνο είναι στο δωμάτιό σου…Ναι,αυτό πρέπει να είναι.Σίγουρα αυτή η  εισαγωγή ταιριάζει.Και ουρλιάζεις και πετάγεσαι και τρέχεις και τρομάζεις τη μάνα σου που σου τα χώνει μετά,αλλά πόσο μα πόσο δε σε νοιάζει…

Γιατί,ΝΑΙ, αυτό ήταν!

Και να έχεις στη μια κασέτα ένα μισο ρεφραίν.Την επόμενη φορά να προλαβαίνεις και το δεύτερο κουπλέ μέσα σε κάτι παράσιτα του διπλανού σταθμού…Κι όταν τελικά το προλαβαίνεις από την αρχή,ο Γκαραβέλας (τι είπα τώρα!) να μη βάζει γλώσσα μέσα.

Ω, πόσες ατελείωτες ώρες να ακούμε ξανά και ξανά για να γράψουμε τους στίχους.

Κάτι Αγρινιώτικα καλοκαίρια,η Σαρδέλα κι εγώ…ανάμεσα στις προπονήσεις…με ένα walkman κι από ένα ακουστικό στο αυτί η καθεμιά…και τον Κολέτσο να μας κοροϊδεύει για τα “je t’ aime” που ακούμε.

Κι αυτή η λέξη που δεν καταλαβαίνεις,να σε παιδεύει για χρόνια και να σου αποκαλύπτεται τελικά δεκαετίες μετά,απλά πατώντας στο google τον τίτλο του τραγουδιού και τη λέξη lyrics…(much…much έλεγε...τόσο απλό…να μη μπορώ να το καταλάβω με τίποτα…much)

Για εμένα ΤΟ τραγούδι...

Aυτό που θα έπαιρνα ρε παιδί μου στο έρημο νησί αν έπεφτα ναυαγός και μπορούσα να επιλέξω μόνο ένα τραγούδι…

καταλαβαίνεις…

είναι το

I don’t want to live without your love, των Chicago .

Και ,όχι , δεν ήταν μέσα στο cd με τα  greatest hits,τσάμπα η απερίγραπτη χαρά που είχα πάρει όταν το είχα ανακαλύψει στο δισκάδικο.Μου πήρε χρόνια να το βρω,μου είχε γίνει εμμονή.Δε σήμαινε κάτι για εμένα,δεν το είχα συνδυασμένο με κάποιον άνθρωπο ή κάποια κατάσταση.Στο κάτω κάτω ήμουν ακόμα στο δημοτικό όταν έτυχε να το πρωτοακούσω.

Για χρόνια,το μόνο που είχα ήταν ένα ρεφραιν.Οταν το πέτυχα σχεδόν από την αρχή…

Ω, αγοράκια μου, δε θα καταλάβετε ποτέ για ποιο πράγμα σας μιλάω.

Αλλά τι να κάνουμε.

Από την άλλη ζείτε στην εποχή που ερωτεύτηκα το τραγούδι από τη διαφήμιση της Fiat,προ Shazam μιλάμε,το 2005,γκούγκλαρα τις λέξεις add,fiat,song και μέσα σε δευτερόλεπτα έφτασα στο πολυπόθητο Meravigliosa Creatura.

Πώς θα μπορούσε όμως να μπει στο πετσί μου έτσι εύκολα που το απέκτησα...

Ω, αγοράκια μου, δε θα καταλάβετε ποτέ για ποιο πράγμα σας μιλάω.

Υ.Γ. Καταραμένο youtube …Είδα χθες το βίντεοκλιπ ΤΟΥ τραγουδιού μου…Νομίζω ότι μου το κατέστρεψε για πάντα,τόσο άκυρο που είναι…Ακόμα γελάω.

Τέτοιο Τιτανικό είχα να πάθω από τότε που είδα  ότι στο «All out of love»(Air Supply) η δεύτερη φωνή δεν είναι γυναίκας.

Μονοήμερη Εξωπραγματική Απόδραση,δίπλα στην Αθήνα

Στην αρχή το σκέφτηκα για κλείσιμο...

Αλλά νομίζω πως έτσι πρέπει να ξεκινήσω.

Κανένα πρόβατο δε σώθηκε ποτέ βελάζοντας...

Και κοίτα να δεις τί μπορεί να γίνει αν ένα πρόβατο σταματήσει να βελάζει 

(βλ. τί ασχήμια,τί σκουπίδια,τί άσχημα αυτά τα μισοτελειωμένα κτίσματα,κοίτα πόσα σκουπίδια έχουν πετάξει στο δάσος...)

κι αρχίσει να τρέχει.

(βλ. κάνει κάτι για ν' αλλάξει όλη αυτή την ασχήμια)

Πραγματικά μ΄έκανε να πιστέψω ότι με τέτοια "πρόβατα",

υπάρχει ελπίδα να σωθεί όλο το κοπάδι...

Γιατί απ' ότι διάβασα τυχαία σε ένα άρθρο πριν από μερικές εβδομάδες,από ένα και μόνο πρόβατο έγινε η αρχή και δημιουργήθηκε όλο αυτό που θα δεις παρακάτω.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή:

Το χωριό Παύλιανη και ο Δρυμός της Οίτης βρίσκονται στη Φθιώτιδα,σε απόσταση 2μιση περίπου ώρες από την Αθήνα.Πράγμα που σημαίνει ότι είναι ένας φανταστικός προορισμός,ακόμα και για μονοήμερη εκδρομή!

Εγώ τόσα χρόνια γιατί δεν τον έχω ξανακούσει;;;;;!!!

Πόσοι τέτοιοι θησαυροί βρίσκονται γύρω μας;;!!!

στην επόμενη πληροφορία ΔΩΣΕ ΒΑΣΗ!:

1.)  Βασική προϋπόθεση για να φτάσεις (έγκαιρα) στην Παύλιανη,είναι να ΜΗΝ ακολουθήσεις το GPS!!!Ρώτα κι εμάς που παραλίγο να την πατήσουμε και την ξαδέλφη που την πάτησε κι έκανε όοοοολο το γύρω του βουνού.Δεν ξέρω τί παίζει,η θεωρία μου είναι ότι κάποιοι από τα γύρω χωριά έχουν λαδώσει τη Google για να σε περνάει κι απ' το δικό τους χωριό.(Αν κι έχω υποψίες ότι η ξαδέλφη είχαν άλλους χάρτες,οπότε παίζει βαθύτερη συνωμοσία)

Για να πάμε λοιπόν,βγαίνουμε από την Εθνική στην έξοδο προς Αμφισσα και μετά ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ ΤΙΣ ΠΑΤΡΟΠΑΡΑΔΟΤΕΣ ταμπέλες που λένε σαφέστατα ότι για Παύλιανη πας δεξιά και όχι ευθεία όπως επιμένει η κυριούλα στο μαραφέτι!

Και κάτι ακόμα.Αν είσαι γονιός 2χρονου/3χρονου,όπου ένα τυπικό Σαββατοκύριακό σας συμπεριλαμβάνει 

• να κάνει καρούμπαλο στο μέτωπο,
• να πιάσει μια σφίγγα που ο πεθερός σου θεώρησε ότι τη σκότωσε,αλλά ήταν μετεμψύχωση γάτας και της είχε περισσέψει μια ζωή,
• ν' αρχίσει να σε χτυπάει λέγοντας "Να,να,να" επειδή δεν το άφησες να σκαρφαλώσει στα κάγκελα την ώρα που έχει ανοιξει η γέφυρα του Ευρίπου...

2.)  Φιλική συμβουλή-προτροπή...άστο πίσω με τη γιαγιά και τον παππού,ασφαλές απ' τα γκρεμνά κι ας ανοίξει το σαγόνι του στη βρύση!

3.) Mη μας βλέπεις Οκτώβρη μήνα χαλαράουα με τα κοντομάνικα και τις βερμουδίτσες.Τη συγκεκριμένη μέρα στην Αθήνα είχε 30 βαθμούς.Το δάσος είναι πολύ πυκνό.Εφοδιάσου με ρούχα σε στρώσεις για να μπορείς να τ' αφαιρείς και...αν είσαι ατίθασο παιδί σαν κι εμάς,όπου κάθε γιοφύρι θα σε καλεί να το διασχίσεις και κάθε παραποτάμια αθλοπαιδεία να τη δοκιμάσεις,πάρε μια αλλαξιά (συμπεριλαμβανομένων παπουτσιών/καλτσών) και άστα στο αυτοκίνητο.Οι αποστάσεις είναι αρκετά μικρές.Αν είναι χειμώνας θα συνιστούσα και κάτι για να ζεσταίνεις το κεφάλι.Ο προορισμός είναι βέβαια ιδανικός από Ανοιξη μέχρι Φθινόπωρο κατά την άποψή μου.

Εχεις λοιπόν αποφύγει την googloπαγίδα κι εκεί που προχωράς με το αυτοκίνητο και θαυμάζεις το τοπίο,βλέπεις αυτό...

Τώρα δεν ξέρω αν εσύ είσαι πιο εκλεπτισμένος άνθρωπος από εμένα και σκεφτείς κάτι πιο καλλιτεχνικό,η δική μου μπρουτάλ σκέψη πάντως ήταν wtf?!

Εδώ θα ήθελα να έρθω αφήνοντας πίσω και το 7+ και το 40+ αγόρι μου,εκτός από το 2+.

Το χωριό δεν προλάβαμε να το γυρίσουμε,καθ' ότι προορισμός μας ήταν το δάσος,μόνο ότι είδαμε στα πεταχτά με το αυτοκίνητο,αλλά όπου κι αν γυρίσεις να κοιτάξεις κάτι θ' ανακαλύψεις. 

Καταρχάς είδα κάπου 20 σκουπιδοντενεκέδες και καθένας ήταν ένα ξεχωριστό έργο τέχνης.

Εκεί που κανονικά θα έβλεπες άσχημους και βαρετούς τοίχους...

και άκυρες τσιμεντοκολώνες στη μέση της φύσης...

Και μετά μπήκαμε στο δάσος.

Στο σημείο που έχουν ονομάσει 

"Παρκάκι"

Από εδώ και πέρα υπάρχουν τόσα μα τόσα να δει κανείς,που παρ όλο που ακολουθεί πλούσιο φωτογραφικό υλικό,πραγματικά δε μπορεί να περιγράψει τις εικόνες φυσικής και τεχνιτής ομορφιάς που είδαμε.Θα κάνω μια απλή περιγραφή των εικόνων,γιατί πραγματικά ότι και να πω θα είναι λίγο.
Εμείς παραμείναμε στην εύκολη διαδρομή που άνετα περπατιέται και από μικρότερα παιδάκια(είδαμε και 4χρονα),αρκεί να μην είναι σαν αυτό που περιέγραψα παραπάνω,γιατί τότε θα σου βγει η ψυχή.Περίμενε κανένα χρόνο ακόμη.

Να τονίσω ότι όλα αυτά βρίσκονται διάσπαρτα μέσα στο δάσος,χωρίς να πληρώνει κάποιος είσοδο σε ιδιωτικό χώρο.

        Η γέφυρα-πιάνο που σε υποδέχεται,έχει αισθητήρες και όταν ανέβεις αρχίζει                                                    να παίζει μουσική.

3 χώροι, σου δείχνουν εφαρμογές της υδροκίνησης.

Γεφύρια φαρδιά,γεφύρια στενά,γεφύρια κυματιστά και γεφύρια σε σχήμα ξυλόφωνου.Ω,πόσα γεφύρια περάσαμε!

Υπαίθρια  σχολική τάξη.

Κάτω δεξια,η μαθήτρια Διαβαστερή Απουσιολογίδου χτυπιέται για να πει μάθημα,ενώ αριστερά της ο Λουφαδόρος Τεμπελχανίδης προσπαθεί να περάσει απαρατήρητος.

Αθλοπαιδίες.

Κάτω δεξιά διακρίνεις το τεμπελόσφαιρο.

Ενώ υπήρχε και το ανθρώπινο "ποδοσφαιράκι"

Θεϊκό!Ρίξαμε τρελό γέλιο!

Για τα ταλαίπωρα από την άθληση κορμιά.

Πάνω αριστερά το παγκάκι του κοψομεσιασμένου.Πάνω δεξιά,το παγκάκι των τσακωμένων.Αιώρες διάσπαρτες στο δάσος.

Εάν η γάγγραινα είναι θεραπευτική,συμφωνώ με την ταμπελίτσα

                                          Αυτό θα πει ανακύκλωση συσκευών!

Ανέφερα ότι απλά και μόνο η φύση ήταν μαγευτική...;!

Παραλία...

"Μπες,μπες,μπες" γράφει το ταμπελί

...με υπαίθριο τζακούζι που λειτουργεί με φωτιά.

(Κι ο "Μάστορης" ν' αναθεματίζει που πετάξαμε τους παλιούς θερμοσίφωνες)

Για άνω των 18

Πάνω αριστερά,πηγή με εμπλουτισμένο νερό,όπως γράφει και η ταμπέλα

Le Cafe "Το Γούπατον"

Κούνιες που μας κούναγαν.

Ραπέλ και διάβασε τις οδηγίες αν δε θες να βρεθείς μέσα!

Βόλτα με τη Σχεδία

Και διάβασε τις οδηγίες γιατί ΘΑ ΒΡΕΘΕΙΣ μέσα.

Αριστερά ΣΩΣΤΗ ΧΡΗΣΗ, Δεξιά ΔΕΝΤΟΝΞΕΡΟΥΜΕΤΟΝΚΥΡΙΟ και οποιαδήποτε ομοιότητα με τον μπατζανακοεξαγχιστείας ξάδελφο είναι τυχαία!

Γι' αυτό εκτός από τις ταμπέλες στους δρόμους ΚΥΡΙΕΠΟΥΕΤΥΧΕΝΑΣΕΦΩΤΟΓΡΑΦΙΣΟΥΜΕ,διαβάζουμε και τις ταμπέλες οδηγιών!

(Ακόμα κλαίω btw που είχα κλείσει τη φωτογραφική κι έχασα το εσταντανέ,αλλά είμαι σίγουρη ότι οι Παυλιανίτες έχουν κρυμμένες κάμερες και θα σε βρω στο youtube!)

Γενικά όπου γυρίσεις το μάτι έχει ευφάνταστα ταμπελάκια και μηνυματάκια.

Αν σε πιάσει βρόχα,το κατάστημα διαθέτει και ομπρέλες.

Μην ξεχάσεις ν' αφήσεις ένα κέρμα,γιατί φυσικά και αξίζει η προσπάθεια!
(Αν τώρα αισθάνεσαι πολύ γαλαντόμος,ρίξε κάτι παραπάνω να βάλουν οι άνθρωποι μια webcam στο σημείο που βρίσκεται το τελεφερίκ και η σχεδία.Πραγματικά αξίζει!)

Και φυσικά μην ξεχάσεις να γράψεις στο βιβλίο εντυπώσεων!

Η δική μου εντύπωση:

"Ανθρωποι σαν κι εσάς,με κάνουν να αισθάνομαι ότι αξίζει να παραμένω και να μεγαλώνω τα παιδιά μου στην πατρίδα μου..."

59+1 Τυχαία Πράγματα που δεν ξέρεις για εμένα

Το να γράφω στο "Παιζικό" είναι η ψυχοθεραπεία μου.

Οι αναρτήσεις λοιπόν των bloggoφιλενάδων μου με θέμα "59+1 Πράγματα που δεν ήξερες για Εμένα" μου κέντρισαν το ενδιαφέρον.
Ολα ξεκίνησαν από τη Μαρίνα και το Littleboxofluv της και στη σελίδα της θα βρεις τα link και από τις υπόλοιπες 23 (προς το παρόν) που κόλλησαν το μικρόβιο.

Σκέφτηκα ότι θέλω να συμμετάσχω κι εγώ,
οχι τόσο για να τα διαβάσεις εσύ,(είχες μια σκορδοκαΐλα...)όσο 
για να θυμηθώ εγώ λίγο,το ποια είμαι.
Μέσα στην τρέλα της καθημερινότητας,με χίλια δυο πράγματα στο μυαλό μας,εμείς οι μαμάδες (και οι μπαμπάδες),ξεχνάμε συχνά το ποιοι είμαστε εμείς οι ίδιοι.

Πάμε λοιπόν για 60 πληροφορίες σε τυχαία σειρά:

1. Με λένε Αντώνια και όχι Αντωνία.(Οι απορίες σου στους γονείς μου.)Πλέον ακόμα κι αυτό κοντεύω να το ξεχάσω,καθώς βαριέμαι τις ερωτήσεις κι αφήνω τους άλλους να με φωνάζουν Αντωνία,Τόνια κτλ...
2. Μόλις έκλεισα τα 35,γεγονός που με έχει σοκάρει περισσότερο απ' ότι περίμενα (ή δείχνω).Είμαι παρθένος στο ζώδιο και έχω όντως μανία με την οργάνωση και την τάξη.Τώρα αν η μαμά μου και ο άντρας μου διάβαζαν αυτή τη δήλωση,θα διπλώνονταν στα δύο από τα γέλια γιατί με θεωρούν ακατάστατη. Και δεν έχουν άδικο.Απλά η μανία μου με την τάξη και την οργάνωση δεν αφορά "πεζά" πράγματα γύρω μου,όπως ένα ποτήρι που κάθεται 4 μέρες σε ένα σημείο...Στην καθημερινότητά μου θέλω να υπάρχουν σαφείς κανόνες αλλά και τα Κουτάκια της Ζωής μου να βρίσκονται όμορφα τοποθετημένα και οροθετημένα γύρω μου.Μια μόνο φορά για λίγους μήνες είχα γκρεμίσει αυτά τα Κουτάκια.
3. Η "Κρίση" με λύτρωσε από την ανάγκη που είχα,να προσπαθώ να προγραμματίσω τα επόμενα 10 χρόνια της ζωής μου.Οταν ζεις σε μια χώρα που δεν ξέρεις τί σου ξημερώνει αύριο,παύεις να κάνεις τόσο μακροπρόθεσμα σχέδια κι έτσι δεν ανησυχείς ανώφελα για πράγματα που δε θα συμβούν.O Mark Twain είχε πει το κορυφαίο “I've lived through some terrible things in my life, some of which actually happened.”Ετσι είναι...
4. Δεν είμαι καθόλου παρατηρητική.Δεν "βλέπω" τί ρούχα φοράς ή αν ο άντρας μου έβαψε μπλε μεταλλικό από μαύρο το πορτ-μαντό της εισόδου,που το βλέπω κάθε μέρα τα τελευταία 4 χρόνια.Ακούω όμως τα πάντα και μ΄ενοχλεί απίστευτα το τικ τακ των ρολογιών και ο θόρυβος που κάνει το ρεύμα του υπολογιστή αν δεν πατήσω από πίσω το "off".
5. Μισώ τις αλλαγές.Γενικώς.Με δυσκολεύουν ακόμα κι όταν οδηγούν στο καλύτερο. Οταν ήμουν μικρή και οι γονείς μου άλλαξαν ταπετσαρία στο αυτοκίνητο(τί είπες τώρα,εποχές κι αυτές...!) είχα βάλει τα κλάματα.Θυμάμαι σαν σήμερα τη στεναχώρια μου.
6. Δένομαι πολύ με τα άτομα.Κρατάω πολλές επαφές με δασκάλους, συμμαθητές, παλιούς συναδέλφους και γείτονες,άτομα που γνώρισα σε διακοπές.Πολλές φορές μ' έχει στεναχωρήσει η σκέψη ότι δε θα ξαναδώ πρόσωπα,που γνώρισα φευγαλέα.
7. Αγαπώ  "Μικρό Πρίγκιπα" και κυρίως το κεφάλαιο με την αλεπού.Προσπαθώ όσο μπορώ μέσα από τις εμπειρίες μου να "κερδίζω το χρώμα του σταριού".
8. Παράλληλα έχω οδηγό μου τους στίχους από το τραγούδι του Garth Brooks "The Dance":I could have missed the pain but I'd have had to miss the dance...
9. Ο μεγάλος γιος μου είναι το πρώτο μωρό που έπιασα στα χέρια μου και τα 'χασα κι εγώ η ίδια με το πόσο φυσικά μου βγήκε και το πόσο οικεία ένιωσα από την αρχή.
10. Λατρεύω να τραβάω φωτογραφίες και βίντεο.Πριν τα παιδιά περνούσα ώρες κάνοντας μοντάζ και slideshow για εμένα και τους φίλους μου.Μου λείπει πολύ.
11. Λατρεύω το πατινάζ.Σε μια άλλη χώρα,θα είχα ασχοληθεί σίγουρα με αυτό το άθλημα.
12. Σε αυτή τη χώρα,έκανα πρωταθλητισμό στο θαλάσσιο σκι.Οταν οι άντρες μιλάνε για το στρατό,σκέφτομαι,Μιλάς κι εσύ,αλλά εγώ έχω κάνει "Αγρίνιο".(Το προπονητικό κέντρο ήταν κάποτε στο φράγμα του Αχελώου,με συνθήκες διαβίωσης/επιβίωσης στρατού.)
13. Ξέρεις τί θα πει να πρέπει να κλέβεις διαρκώς ρολό τουαλέτας από την ταβέρνα,γιατί ο προπονητής και μοναδικός ενήλικας (να ταν 27?) με 16-17 παιδιά ξεχνάει να πάει ν' αγοράσει?
14. Θεωρώ τον εαυτό μου ευτυχισμένο,γιατί έχω εκπληρώσει πολλά από τα παιδικά μου όνειρα:Να δω ουράνιο τόξο,να πάω σε ένα εξωτικό προορισμό,να δω καταρράκτη,να πάρω μέρος σε διεθνείς αγώνες,να κάνω κατάδυση με μπουκάλα,να πάρω σκύλο,να κάνω κάμπινγκ,να δω αστερία,να κάνω σαφάρι,να ζήσω στο εξοχικό μας.Κάποια στιγμή είχα κάνει και μια ανάρτηση με αυτό το θέμα τώρα που το θυμήθηκα.
15. Η κατάβαση του Φαραγγιού της Σαμαριάς και να κάνω ελεύθερη πτώση με αλεξίπτωτο είναι δυο απωθημένα μου.Το Φαράγγι το "άγγιξα" 2 φορές.Την πρώτη δε μπόρεσα να πείσω τον τότε φίλο μου ν' ακολουθήσει κι έτσι δε γινόταν να πάω μόνη μου.Τη δεύτερη δυο μέρες πριν πάω,έμαθα ότι είμαι έγκυος και δεν το ρίσκαρα.
16. Δεν έχω αγαπήσει πιο πολύ τραγούδι από το "I dont want to live without your love" των Chicago,παρ΄όλο που δεν είναι συνδεδεμένο με κάποιο βίωμά μου.Ισως γιατί το έψαχνα για χρόνια,τις εποχές που δεν τα βρίσκαμε όλα ανοίγοντας το youtube.
17. Μου βγαίνουν αβίαστα αστεία στιχάκια/ποιηματάκια όταν θέλω να γράψω κάρτες γενεθλίων στις φίλες μου,να φτιάξω μπλούζες για το bachelor party τους ή να τραγουδήσω στο γάμο τους.Γενικά όταν αρχίζω να γράφω είναι σα να μεταφέρομαι αλλού και το χέρι μου πάει μόνο του.Στο δημοτικό κάθε φορά που η δασκάλα μας έλεγε ότι θα γράψουμε έκθεση,όλοι βόγκαγαν κι εγώ σκεφτόμουν "Τι καλά,λίγη ώρα θα έχω την ησυχία μου και θα γράφω ό,τι θέλω!".Στο γυμνάσιο τη μίσησα,γιατί έπρεπε να γράφουμε στεγνά κείμενα σύμφωνα με κανόνες και δεν ήταν το στυλ μου.
18. Μου αρέσουν πολύ οι ξένες γλώσσες,αλλά και να μαθαίνω την ετυμολογία ελληνικών λέξεων.
19. Μια ταινία που άλλαξε τη ζωή μου ήταν το Sliding Doors.Από τότε που την είδα δεν ξαναείπα ποτέ "Τί θα γινόταν εάν...",πράγμα που παλαιότερα έκανα συχνά.
20. Δε θεωρώ την "πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου" τη μέρα που παντρεύτηκα,ή γέννησα.Οι παραπάνω συμπεριλαμβάνονται,αλλά έχω νιώσει εξίσου ζωντανή κι ευτυχισμένη μια φορά μαθήτρια,ανεβαίνοντας το χιονισμένο Μαίναλο,όπου κάποια στιγμή σταμάτησα και άκουγα στην κυριολεξία μόνο την καρδιά μου που χτυπούσε δυνατά από την κούραση.Επίσης δεν θα ξεχάσω την 16.1.13...Να βρέχει με τα τουλούμια,να έχουμε βραχεί ως το κόκκαλο κι η φίλη μου το "ντέντρο" κι εγώ να κάνουμε κατάβαση του βουνού,να κλαίμε από τα γέλια και να τραγουδάμε από την "Κουτσή Κιθάρα" μέχρι τα "40 Παλικάρια".
    Και όπως πολύ σωστά μου θύμισε η φίλη μου η Εύη...Πώς είναι δυνατόν και το παρέλειψα...Στην οροφή ενός τζιπ στη Σαχάρα ενώ κατευθυνόμασταν για να περάσουμε μια βραδιά με Βεδουίνους και να επισκεφτούμε τη Shiva...το τζιπ να κατεβαίνει/τσουλάει στους αμμόλοφους,εμείς να λέμε τώρα θα βρεθούμε στις ρόδες του...Ηλιοβασίλεμα...και γύρω μας το τίποτα...Και μετά η αίσθηση να περπατάω ξυπόλυτη σ' αυτή τη ζαχαρένια άμμο.Λίγα βήματα έκανα μόνο γιατί οι άλλοι με έβριζαν ότι θα πατήσω κανένα σκορπιό,αλλά αυτή την εμπειρία δεν ήθελα να τη χάσω με τίποτα!
21. Το αγαπημένο μου φαγητό είναι "Κουνουπίδι Κοκκινιστό".Με ψωμί και φέτα απαραιτήτως!
22. Πέρασα όμορφα και ασφαλή παιδικά χρόνια και πιστεύω σε αυτό χρωστάω ότι έχω αρκετή αυτοπεποίθηση και δύναμη.
23. Θυμάμαι ένα πρωί,όταν ο πρώτος γιος μου ήταν 8 μηνών περίπου,που αναρωτήθηκα πότε σταματάει αυτό το συναίσθημα,να ξυπνάω και με το που ανοίγω τα μάτια μου να θέλω να πεταχτώ από το κρεβάτι από την απόλυτη ευτυχία,μόνο και μόνο επειδή στο διπλανό δωμάτιο με περίμενε αυτό το χαμογελάκι.Εφυγε σιγά σιγά,δεν κατάλαβα πότε.
24. Μια ανάβαση προς τις πηγές του Αχέρωντα,μέσα στο παγωμένο ποτάμι,είναι από τις πιο αξέχαστες εμπειρίες,που θέλω να επαναλάβω πιο οργανωμένα αυτή τη φορά.
25. Με τρελαίνει να πηγαίνω έξω για φαγητό ή επίσκεψη σε σπίτια και να παίζει η τηλεόραση.Δε μπορώ,με αποσυντονίζει.
26. Η ταινία Million Dollar Baby με άγγιξε βαθιά.Ως (πρώην) αθλήτρια μπορώ να καταλάβω σε όλα τα επίπεδα αυτή την ιδιαίτερη μορφή αγάπης/εμπιστοσύνης/σεβασμού,ανάμεσα σε έναν προπονητή και την αθλήτριά του.
27. Οταν ο πρώτος γιος μου ήταν μικρός,επειδή δεν έβρισκα βιβλίο της αρεσκείας μου για να του διαβάσω πριν κοιμηθεί,του έγραψα και εικονογράφησα εγώ ένα.Λέγεται ο "Δρόμος για το Κρεβάτι" και είναι οι οδηγίες που πρέπει ν' ακολουθήσει για να βρεθεί στο κρεβάτι του.Η πρώτη σελίδα ξεκινάει:
    
    
    
    
    Τώρα που τελειώνει η μέρα
    και θα πας να κοιμηθείς,
    θα σου δώσω οδηγίες
    γιατί ο δρόμος ειν' μακρύς.
    
    Στο κρεβάτι για να φτάσεις
    δίχως χάρτη και πυξίδα
    ακολούθα για αρχή
    τη μικρή πυγολαμπίδα.
    

    
    

    Και κάπως έτσι,αφού για 26 σελίδες καταλήγει σε χωράφια σπαρμένα με μπαλόνια,κάνει ευχές σε πηγάδια,ταξιδεύει με σύννεφα,σε σπίτια που αντί για κουρτίνες έχουν σερπαντίνες,περάσει από αμμόλοφους ζάχαρης,φτάσει σε ένα δάσος που στα γύρω δέντρα κρέμονται δεκάδες καμπανάκια,συναντήσει ένα βάτραχο που από εφοπλιστής άλλαξε επάγγελμα κι έγινε μυτοκαθαριστής,αποφύγει τα παπάκια που θέλουν να του πουλήσουν έτοιμα όνειρα και διάφορες άλλες μαγικές περιπέτειες,καταλήγει στα σκεπάσματα,στο αφράτο μαξιλάρι για ν' αφήσει γλυκά,γλυκά, ο ύπνος να τον πάρει.

    
    
28. Στο δεύτερο γιο μου έγραψα τον "ΧουζουρΛύκο",ένα χουζούρη λύκο και μου ήρθε ως ιδέα,γιατί έτσι τον αποκαλούσε ο άντρας μου .

    
    
29. Εχω "φετίχ"( όχι σεξουαλικό,χαχα) με τα βατράχια.
30. Ξέρω πως η έκφραση "Μου κόπηκαν τα πόδια",μπορεί να συμβεί.Στην πέμπτη δημοτικού,ένα απόγευμα χτύπησε το τηλέφωνο στο σπίτι και ένας συμμαθητής μου  μου ζήτησε να τα "φτιάξουμε".Από την έκπληξη στην κυριολεξία,κρατήθηκα από το γραφείο για να μην πέσω.
31. Μικρή ήμουν τρελό αγοροκόριτσο.Μου άρεσε να σκαρφαλώνω σε δέντρα,όλο ήμουν ανάποδα στο μονόζυγο,ανέβαινα το κλασικό μονόζυγο-δεινόσαυρο (εσείς των 80s το θυμάστε σίγουρα!) που υπήρχε στις παιδικές χαρές όρθια μέχρι το κεφάλι του,έκανα ποδήλατο,πατίνι,skate,skatebike,πατίνια (ξέχασα κάτι άλλο με ρόδες;).Γι αυτό τα γόνατά μου ήταν διαρκώς ανοιγμένα.Τρελαινόμουν λοιπόν να πειράζω τα κακάδια με αποτέλεσμα να ξαναματώνουν.Συμμαθητές μου που έχουν κρατήσει τα σχολικά τους λευκώματα,θα τα διαβάζουν τώρα κ θα φρικάρουν γιατί στα hobby για πλάκα συμπεριελάμβανα κ το να "βγάζω τα κακάδια αίματος".Ομολογώ πως ακόμα δε μπορώ να αντισταθώ και τα πειράζω.
32. Το ταξίδι που ονειρεύομαι να κάνω,είναι tour με ποδήλατο.
33. Είμαι τρελή μαζώχτρα (προσπαθώ να το αποβάλλω) και είμαι παντρεμένη με τον άνθρωπο σκούπα.Εγώ δεν ήμουνα ρακοσυλλέκτης,ρακοσυλλέκτη μ' έκανες εσύ...Κάθε φορά που θα κοιτάξω στα σκουπίδια του σπιτιού,όλο και κάτι αδικοχαμένο θα βρω.
34. Οταν ήμουν μικρή,η μαμά μου μου πήρε μια φορά ένα "Αρτσι" χωρίς να της το ζητήσω.Είχα χαρεί τόσο πολύ,που είχα σημειώσει νοητικά να το θυμάμαι όταν μεγαλώσω και κάνω παιδιά,να τους κι εγώ δώρα-εκπλήξεις για να χαίρονται τόσο.
    
    .
35. Είμαι αριστερόχειρας.(Αρα απ' ότι έχω διαβάσει θα ζήσω και κατά μέσο όρο 7 χρόνια λιγότερο.)
36. Πριν κάνω παιδιά,έτρεμα μην πάθει κάποιος δικός μου κάτι,αλλά σκεφτόμουν από έφηβη ακόμα,ότι αν πέθαινα εγώ δε θα πείραζε τόσο,γιατί είχα ζήσει μια όμορφη,γεμάτη ζωή.Κι αφού θα ήμουν νεκρή δε θα στεναχωριόμουν εγώ,οπότε καλύτερα εγώ,παρά οι άλλοι.Από τότε που έκανα παιδιά,εννοείται τρέμω για τη ζωή μου.
37. Οι πρόωρες σκέψεις για το θάνατο στην εφηβεία,ξεκίνησαν όταν ένας ασυνείδητος οδηγός σκότωσε σε τροχαίο μια συναθλήτριά μου.Ενώ δεν κάναμε παρέα,το γεγονός με σημάδεψε βαθιά,δεν το ξεπέρασα ποτέ και δε διάφορες στιγμές της ζωής μου σκέφτομαι πόσο χρονών έχω φτάσει,τι έχω ζήσει,ενώ εκείνη αν και μεγαλύτερή μου,έμεινε 16.
38. Πολλές φορές μέσα στο άγχος της καθημερινότητας,πιάνω τον εαυτό μου να ξεχνάει ν' αναπνεύσει.
39. Θέλω να μάθω τόσα πολλά πράγματα,ξενυχτάω για να ξεκλέψω ώρες για τον εαυτό μου,υπάρχουν τόσες ενδιαφέρουσες ασχολίες εκεί έξω...Είναι δυνατόν κάποιοι να μην έχουν χόμπι;!
40. Μ' εκνευρίζει που δεν ξέρω ελληνικούς χορούς και ζηλεύω τρελά όταν βλέπω να χορεύουν Ικαριώτικο.
41. Ενας μήνας που έζησα στη Χαϊδελβέργη,ήταν από τις εντονότερες μέρες της ζωής μου.Ηταν λες και όλες οι αισθήσεις μου είχαν οξυνθεί και απολάμβανα το κάθε λεπτό ξεχωριστά.Λένε γι' αυτή την πόλη ότι έχει κάτι το "μαγικό" και ότι αισθάνεσαι λες και περπατάς μερικά εκατοστά πάνω από το έδαφος.Πραγματικά έτσι ήταν.
42. Θα ήθελα πολύ να τραγουδάω σε μια χορωδία.Με μαγεύει το αποτέλεσμα όταν ενώνονται τόσες φωνές μαζί.
43. Στις καλοκαιρινές διακοπές θα μπορούσα να ζήσω με ντομάτα,φέτα και ψωμί.Απαραίτητη προϋπόθεση,το ψωμί να είναι κομμένο με το χέρι.Θα μου εξηγήσει κάποιος γιατί είναι πιο νόστιμο έτσι;!
44. Την πρώτη φορά που βγήκα για καφέ με τον άντρα μου,το στόμα μου όταν γύρισα σπίτι στην κυριολεξία πονούσε,καθώς ήμουν όλη την ώρα με χαμόγελο-κρεμάστρα.
    Smitten like a kitten,που λένε.
45. Είμαι άχρηστη με τις βελόνες.(Προχθές έδωσα στη μαμά μου να μου στερεώσει ένα κουμπί.Δεν είναι όταν δεν θα τα κατάφερνα αν το προσπαθούσα,αλλά δεν το 'χω και πολύ.)Παρ' όλα αυτά θέλω πολύ να μάθω και όλο λέω πως μόλις πάει και ο δεύτερός μου σχολείο,θ' ασχοληθώ να μάθω να ράβω με τη ραπτομηχανή.Το ΟΝΕΙΡΟ είναι να φτιάξω ένα quilt,χρησιμοποιώντας υφάσματα από τα μωρουδιακά ρούχα των παιδιών μου.
46. Το πιο ρομαντικό πράγμα που μου έχει πει κάποιος,είναι ότι αγόρασε και ήπιε ελληνικό κρασί για να με αισθάνεται κοντά του.(Obviously ήταν ξένος)
47. Βαριέμαι τραγικά οτιδήποτε beaute.
48. Μέχρι πολύ μεγάλη,(18?20?),σιχαινόμουν να χρησιμοποιώ το τηλέφωνο.Ντρεπόμουν ανεξήγητα και αν ήθελα να κλείσω ραντεβού στο κομμωτήριο,πήγαινα από εκεί.Μια φορά,σε μια τέτοια ηλικία,είχε γίνει με τη μαμά μου ένας τρικούβερτος καυγάς,γιατί δεν έπαιρνα τηλέφωνο να ρωτήσω τί ώρα φεύγει το πλοίο για την Υδρα και δεν καταλάβαινε με τίποτα πόσο (μα πόσο) πολύ ντρεπόμουν.
49. Μέχρι πριν από δυο χρόνια σιχαινόμουν το jogging.Μετά τον πρώτο μου αγώνα 5χλμ.,απόσταση που για μένα ήταν κάποτε αστρονομική,έχει αρχίσει να μου κολλάει το μικρόβιο και να κάνω σκέψεις του τύπου "όταν ο μικρός πάει σχολείο,θα πηγαίνω crispy πρωινά σαν κι αυτό για τρέξιμο".
50. "Ευχαριστώ" την Κρίση που με έσπρωξε στην απόφαση να μετακομίσω στο εξοχικό μας.Ονειρο που το είχα από μικρή,αλλά δε νομίζω ότι θα πραγματοποιούσα ποτέ. Ακόμα δεν έχω καταλάβει πώς με έπεισε ο άντρας μου να αποκεντρωθούμε.Η ζωή μου άλλαξε ριζικά.
51. Τα "FRIENDS" είναι η αγαπημένη μου σειρά.Εχω όλα τα dvd και ξέρω κάθε ατάκα απ' έξω.
52. Με εντυπωσιάζει πόσο πολύ αγαπάω τα παιδιά των φιλενάδων μου by default, από τη μέρα γέννησής τους.
53. Δυο μήνες πριν το γάμο μας έψαχνα σαν την τρελή να βρω νέο μέρος,γιατί εκεί που είχαμε κλείσει, μετά από απεργία πείνας του δημάρχου άνοιξε ξαφνικά για το κοινό.Τη μέρα του γάμου μου...και συγκεκριμένα την ώρα του μυστηρίου και μόνο στη νέα τοποθεσία που είχαμε κλείσει για το τραπέζι,έριξε ένα ξαφνικό μπουρίνι,με αποτέλεσμα τελικά να πάμε αλλού.Περάσαμε φανταστικά.Ηταν το πάρτυ της ζωής μου!
54. Μου χει τύχει να διαβάσω κάποιους στίχους ή ν΄ακούσω μια όμορφη μελωδία,μια όμορφη φωνή να τραγουδάει,πράγματα που να μην έχουν να κάνουν με την οικογένειά μου και να αισθανθώ "τυχερή που ζω".Μου συνέβη πρόσφατα,ακούγοντας στο youtube τον Sean Connery ν' απαγγέλλει την "Ιθάκη".
55. Δεν πιστεύω ιδιαίτερα στο μάτι,παρ' όλο που μου χει τύχει μια φορά ξαφνικά να νιώσω ένα απίστευτο βάρος και να μη μπορώ ν' αναπνεύσω και ξέρω ότι είχα υπάρξει επίκεντρο αρνητικού σχολιασμού (και μάλιστα μέσα σε εκκλησία).Σε καμία περίπτωση δεν πιστεύω στο ξεμάτιασμα,ειδικά το εξ' αποστάσεως.
56. Είμαι βιβλιοφάγος.Τα βιβλιοπωλεία είναι η Disneyland μου.Τα θέλω όλαααα!!!
57. Δε μου αρέσει καθόλου να ταξιδεύω με πλοίο.Στο αεροπλάνο βάλε με όσες ώρες θες.
58. Ο άντρας μου είναι ο καλύτερός μου φίλος,το κολλητάρι μου.Δε μου έχει περάσει ποτέ από το μυαλό ότι υπάρχει κάποιος άλλος πιο ταιριαστός για εμένα εκεί έξω.
59. Σιχαίνομαι να ιδρώνω και γι' αυτό μου αρέσουν τ' αθλήματα μέσα σε νερό.
60. Αγαπώ ρίγανη,βασιλικό και πάπρικα.
    
    
    
    Ουφ...Τώρα που τα πα και ξαλάφρωσα,να διαβάσω και τα υπόλοιπα δικά σας βρε κορίτσια,γιατί δεν έχω προλάβει να σας διαβάσω όλες!

Παραμυθοπαράσταση-Βίωμα στο Δάσος.

"Τα παλιά τα χρόνια όλες τις εποχές, μα και όλες τις στιγμές, οι άνθρωποι μαζεύονταν γύρω από μια φωτιά και αφηγούνταν ιστορίες και παραμύθια κι έτσι μοιράζονταν τον πόνο τους, τη στεναχώρια τους, τη χαρά τους, μα και τα όνειρά τους. Έτσι ενδυνάμωναν τις σχέσεις τους, μα και ενεργοποιούσαν την πίστη τους για εκείνο που φάνταζε αδύνατο. Έτσι αφουγκράζονταν καλύτερα και βαθύτερα τη ψυχή τους και εμψυχώνονταν να συνεχίσουν τις προσπάθειές τους, να μην παραιτηθούν μπρος το φόβο της αποτυχίας, μπρος το φόβο του αγνώστου ή του απροσδόκητου."

  

Aπό το δελτίο τύπου-πρόσκληση των Πευκιτών,για τη μαγική βραδιά που περάσαμε.

Παρακολουθήσαμε την Παραμυθοπαράσταση

"ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΜΕΡΟΣ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ"

με την εκπληκτική Ζωή ΝΙκητάκη που μας ταξίδεψε με τη μυστηριακή φωνή της,σε μονοπάτια της ψυχής μας. 

Προσωπικά δεν την είχα ξανακούσει,αλλά η αφήγησή της ήταν μοναδική!

Ψάξε αφηγήσεις της στο διαδίκτυο,με τον τίτλο

“ΤΟ ΟΝΕΙΡΟΔΕΝΤΡΟ ΤΩΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΝ” 

Φυσικά συνέβαλε και το περιβάλλον στη μαγεία της αφήγησης που τόσο μας καθήλωσε...

Το δάσος-σπίτι του Σχολείου του Δάσους των Πευκιτών,με τα φιλόξενα

"καθίσματα" ...

και τα βατραχάκια που για κάποιο λόγο ξεσηκώνονταν κι αυτά,κάθε φορά που η αφηγήτριά μας χτυπούσε το τύμπανό της.

Περισσότερα για τις εμπειρίες μας κοντά στους Πευκίτες,στο άμεσο μέλλον!

Φύτεψα Aloe Vera Barbadensis Miller και πίνουμε στο χυμό μας.

Πέρυσι το χειμώνα με τον μεγάλο στο νήπιο και το μικρό κάτω του έτους,είχα μεγάλη αγωνία για τις αρρώστιες.Γι αυτό τους μήνες του χειμώνα έδινα στον μεγάλο κάθε πρωί χυμό Αλόης,γνωστής εταιρίας.

Δεν ξέρω αν ήταν τυχαίο ή αν όντως το εγχείρημα πέτυχε,πάντως σε σχέση με άλλες χρονιές που 2-3 βρογχίτιδες/ωτίτιδες τις περνάγαμε,δεν έπαθε τίποτα.Γλύτωσε μέχρι και ίωση με 40 πυρετό,όπου είχαν κολλήσει τα 4 παιδάκια με τα οποία έκανε κυρίως παρέα στην τάξη.

Επειδή το άθλημα όμως είναι πολύ ακριβό για την τσέπη μας (και,ας μη γελιόμαστε,από τότε που μετακόμισα στας εξοχάς την έχω δει τρελή βουκολική "αγρότισσα" και ότι μπορώ θέλω να είναι παραγωγής μου) αποφάσισα ν' αποκτήσω δικά μου φυτά.

Είχα ήδη 2 τεράστιους θάμνους,δεξιά βλέπεις τον ένα,αλλά δε μπορούσα να λάβω σαφή απάντηση αν αυτό το είδος της aloe vera είναι βρώσιμο.(Υπάρχουν πάρα πολλά είδη.) 

Ετσι το έψαξα και αγόρασα το Μάρτιο από το aloeveraplants στην Κρήτη δικά μου φυτά Aloe Vera Barbadensis Miller!
Πλήρωσα κάτω από 20€ απ' ότι θυμάμαι,μαζί με τα μεταφορικά,για 6 φυτά!

Αριστερά τη μέρα που τα έλαβα,δεξιά 10 μήνες μετά.

Χάρισα ένα σε μια φίλη και τα υπόλοιπα 5 τα φύτεψα,άλλα σε γλάστρες και άλλα στο χώμα,γιατί δεν ήμουν σίγουρη που θα πιάσουν καλύτερα.Συμπεράσματα:

1. Στις γλάστρες,αν και μικρές,αναπτύχθηκαν καλύτερα.Μάλλον δεν έχω καλό χώμα,παρ' όλο που προσέθεσα νέο στους λάκκους.Ενα που το είχα στο χώμα,σε πολύ σκιερό μέρος,ανάμεσα σε δυο ροδιές φυτοζωούσε,το μεταφύτεψα κι αυτό σε γλάστρα.
2. Τις γλάστρες δεν τις βάζουμε στην άκρη του πεζουλιού γιατιί ο αέρας μπορεί να ρίξει κάτω την αγαπημένη σου ρίζα που έχει μεγαλώσει πιο πολύ απ όλες τις άλλες,το καμάρι σου,και να κοπούν πολύτιμα φύλλα...(Κλαψ)

Σίγουρα δεν αρκούν για να πίνει όλη η οικογένεια κάθε μέρα,αλλά αυτό που με ενδιαφέρει είναι οι άσχημοι μήνες των ιώσεων.Κι αν καταφέρουν να μεγαλώσουν όπως έχω δει στις φωτογραφίες ότι γίνονται,η παραγωγή θα είναι επαρκής για όλους μας για περισσότερους μήνες,καθώς η χρήση της Αλόης κάνει γενικότερα πολύ καλό στον οργανισμό.

Από τα άλλα φυτά που ήδη είχα,κόβω φύλλα για εξωτερική χρήση.Τα έχω χρησιμοποιήσει σε:

• Εγκαύματα (κάνουν θαύματα)
• Τσιμπήματα κουνουπιού (μια φορά με είχαν κάνει ΣΟΥΡΩΤΗΡΙ,με έβλεπες και τρόμαζες, καθώς σκάλιζα το χώμα.Άλειψα το δέρμα και σε μια ώρα τα τσιμπήματα είχαν εξαφανιστεί,δεν το πίστευα!)
• Το μωρό είχε βγάλει στον ποπό κάτι εξανθήματα.Την πρώτη φορά του έβαλα μια κρέμα που είχε μέσα και κορτιζόνη που μου συνέστησε ο δερματολόγος. Ξαναβγήκαν. Ξαναέβαλα την κρέμα.Δύο εβδομάδες μετά πάλι τα ίδια...Μου έκοψε και έβαλα,σε συνδυασμό με βαλσαμέλαιο που έχω φτιάξει και... τι να πω..τυχαίο..?έφυγαν.Δεν ξέρω πιο από τα δύο έκανε δουλειά.
• Δεν το έχω και πολύ με τις κρέμες σώματος/προσώπου,αλλά όποτε το θυμάμαι κόβω φύλλα και περνάω το δέρμα.Ενυδατώνεται εκπληκτικά!
• Σκασμένα χέρια!!!
• Μαλλιά.Το δοκίμασα πριν δυο εβδομάδες που μου το πρότειναν.Οντως μαλάκωσαν πολύ.
• Σε συσκευασμένη μορφή,όχι δικά μου φυτά δηλαδή,την έχω χρησιμοποιήσει σε περιπτώσεις ωτίτιδας ως σταγόνες στο αυτί και σε πονεμένο λαιμό σε μορφή σπρέι και θεωρώ ότι κάνει θαύματα.
• Φίλη που της έδωσα και έβαλε σε έρπη μου είπε ότι έκανε δουλειά.

Πώς καθαρίζουμε το φύλλο:

Οταν κόψουμε το φύλλο,το οποίο μέσα είναι όλο διάφανο ζελέ,βγάζει μια κίτρινη...ας την ονομάσουμε σε αυτή τη σελίδα "μπίχλα".Για πιο επιστημονική επεξήγηση γκούγκλαρέ το,εγώ μια που το είχα διαβάσει και μια που το ξέχασα.Το σημαντικό είναι ότι δεν τη θέλουμε ούτε να την πιούμε,ούτε να την βάλουμε στο δέρμα μας.Γι αυτό στραγγίζουμε για κάποια ώρα το φύλλο όρθιο σε ένα ποτήρι και μετά κόβουμε την άκρη.Στη δεξιά εικόνα βλέπεις την κομμένη άκρη όπου έχει κατασταλάξει η μπίχλα.

Αυτό που θέλουμε είναι διάφανο ζελέ:

Εχει μια πικρή γεύση,αλλά εγώ τους το βάζω μέσα στους φρουτοχυμούς και φρουτόκρεμες (εδώ η συναγή της "αναβαθμισμένης φρουτόκρεμας") και δεν το καταλαβαίνουν.

Ψάξε το κι εσύ,αξίζει!

Μπορείς να  έχεις Αλόη σε γλάστρες στο μπαλκόνι σου και σα φυτό χρειάζεται ελάχιστη φροντίδα.Λίγο νερό και λίγη προσοχή τώρα με τις παγωνιές όπως όλα τα παχύφυτα,να μην παγώσουν τα φύλλα.

Προσοχή όμως,αν εκτός από εξωτερική χρήση θες και να τρώγεται,ψάξε για
 Aloe Vera Barbadensis Miller
Αυτές που συνήθως πουλάνε στα φυτώρια δεν είναι τέτοιες .