59+1 Τυχαία Πράγματα που δεν ξέρεις για εμένα





Το να γράφω στο "Παιζικό" είναι η ψυχοθεραπεία μου.


Οι αναρτήσεις λοιπόν των bloggoφιλενάδων μου με θέμα "59+1 Πράγματα που δεν ήξερες για Εμένα" μου κέντρισαν το ενδιαφέρον.
Ολα ξεκίνησαν από τη Μαρίνα και το Littleboxofluv της και στη σελίδα της θα βρεις τα link και από τις υπόλοιπες 23 (προς το παρόν) που κόλλησαν το μικρόβιο.

Σκέφτηκα ότι θέλω να συμμετάσχω κι εγώ,
οχι τόσο για να τα διαβάσεις εσύ,(είχες μια σκορδοκαΐλα...)όσο 
για να θυμηθώ εγώ λίγο,το ποια είμαι.
Μέσα στην τρέλα της καθημερινότητας,με χίλια δυο πράγματα στο μυαλό μας,εμείς οι μαμάδες (και οι μπαμπάδες),ξεχνάμε συχνά το ποιοι είμαστε εμείς οι ίδιοι.
Πάμε λοιπόν για 60 πληροφορίες σε τυχαία σειρά:

  1. Με λένε Αντώνια και όχι Αντωνία.(Οι απορίες σου στους γονείς μου.)Πλέον ακόμα κι αυτό κοντεύω να το ξεχάσω,καθώς βαριέμαι τις ερωτήσεις κι αφήνω τους άλλους να με φωνάζουν Αντωνία,Τόνια κτλ...

  2. Μόλις έκλεισα τα 35,γεγονός που με έχει σοκάρει περισσότερο απ' ότι περίμενα (ή δείχνω).Είμαι παρθένος στο ζώδιο και έχω όντως μανία με την οργάνωση και την τάξη.Τώρα αν η μαμά μου και ο άντρας μου διάβαζαν αυτή τη δήλωση,θα διπλώνονταν στα δύο από τα γέλια γιατί με θεωρούν ακατάστατη. Και δεν έχουν άδικο.Απλά η μανία μου με την τάξη και την οργάνωση δεν αφορά "πεζά" πράγματα γύρω μου,όπως ένα ποτήρι που κάθεται 4 μέρες σε ένα σημείο...Στην καθημερινότητά μου θέλω να υπάρχουν σαφείς κανόνες αλλά και τα Κουτάκια της Ζωής μου να βρίσκονται όμορφα τοποθετημένα και οροθετημένα γύρω μου.Μια μόνο φορά για λίγους μήνες είχα γκρεμίσει αυτά τα Κουτάκια.

  3. Η "Κρίση" με λύτρωσε από την ανάγκη που είχα,να προσπαθώ να προγρεαμματίσω τα επόμενα 10 χρόνια της ζωής μου.Οταν ζεις σε μια χώρα που δεν ξέρεις τί σου ξημερώνει αύριο,παύεις να κάνεις τόσο μακροπρόθεσμα σχέδια κι έτσι δεν ανησυχείς ανώφελα για πράγματα που δε θα συμβούν.O Mark Twain είχε πει το κορυφαίο “I've lived through some terrible things in my life, some of which actually happened.”Ετσι είναι...

  4. Δεν είμαι καθόλου παρατηρητική.Δεν "βλέπω" τί ρούχα φοράς ή αν ο άντρας μου έβαψε μπλε μεταλλικό από μαύρο το πορτ-μαντό της εισόδου,που το βλέπω κάθε μέρα τα τελευταία 4 χρόνια.Ακούω όμως τα πάντα και μ΄ενοχλεί απίστευτα το τικ τακ των ρολογιών και ο θόρυβος που κάνει το ρεύμα του υπολογιστή αν δεν πατήσω από πίσω το "off".

  5. Μισώ τις αλλαγές.Γενικώς.Με δυσκολεύουν ακόμα κι όταν οδηγούν στο καλύτερο. Οταν ήμουν μικρή και οι γονείς μου άλλαξαν ταπετσαρία στο αυτοκίνητο(τί είπες τώρα,εποχές κι αυτές...!) είχα βάλει τα κλάματα.Θυμάμαι σαν σήμερα τη στεναχώρια μου.

  6. Δένομαι πολύ με τα άτομα.Κρατάω πολλές επαφές με δασκάλους, συμμαθητές, παλιούς συναδέλφους και γείτονες,άτομα που γνώρισα σε διακοπές.Πολλές φορές μ' έχει στεναχωρήσει η σκέψη ότι δε θα ξαναδω πρόσωπα,που γνώρισα φευγαλέα.

  7. Αγαπώ  "Μικρό Πρίγκιπα" και κυρίως το κεφάλαιο με την αλεπού.Προσπαθώ όσο μπορώ μέσα από τις εμπειρίες μου να "κερδίζω το χρώμα του σταριού".

  8. Παράλληλα έχω οδηγό μου τους στίχους από το τραγούδι του Garth Brooks "The Dance":I could have missed the pain but I'd have had to miss the dance...

  9. Ο μεγάλος γιος μου είναι το πρώτο μωρό που έπιασα στα χέρια μου και τα χασα κι εγώ η ίδια με το πόσο φυσικά μου βγήκε και το πόσο οικεία ένιωσα από την αρχή.

  10. Λατρεύω να τραβάω φωτογραφίες και βίντεο.Πριν τα παιδιά περνούσα ώρες κάνοντας μοντάζ και slideshow για εμένα και τους φίλους μου.Μου λείπει πολύ.

  11. Λατρεύω το πατινάζ.Σε μια άλλη χώρα,θα είχα ασχοληθεί σίγουρα με αυτό το άθλημα.

  12. Σε αυτή τη χώρα,έκανα πρωταθλητισμό στο θαλάσσιο σκι.Οταν οι άντρες μιλάνε για το στρατό σκέφτομαι.Μιλάς κι εσύ,αλλά εγώ έχω κάνει "Αγρίνιο".(Το προπονητικό κέντρο ήταν κάποτε στο φράγμα του Αχελώου,με συνθήκες διαβίωσης/επιβίωσης στρατού.)

  13. Ξέρεις τί θα πει να πρέπει να κλέβεις διαρκώς ρολό τουαλέτας από την ταβέρνα,γιατί ο προπονητής και μοναδικός ενήλικας (να ταν 27?) με 16-17 παιδιά ξεχνάει να πάει ν' αγοράσει?

  14. Θεωρώ τον εαυτό μου ευτυχισμένο,γιατί έχω εκπληρώσει πολλά από τα παιδικά μου όνειρα:Να δω ουράνιο τόξο,να πάω σε ένα εξωτικό προορισμό,να δω καταρράκτη,να πάρω μέρος σε διεθνείς αγώνες,να κάνω καταδύση με μπουκάλα,να πάρω σκύλο,να κάνω κάμπινγκ,να δω αστερία,να κάνω σαφάρι,να ζήσω στο εξοχικό μας.Κάποια στιγμή είχα κάνει και μια ανάρτηση με αυτό το θέμα τώρα που το θυμήθηκα.

  15. Η κατάβαση του Φαραγγιού της Σαμαριάς και να κάνω ελεύθερη πτώση με αλεξίπτωτο είναι δυο απωθημένα μου.Το Φαράγγι το "άγγιξα" 2 φορές.Την πρώτη δε μπόρεσα να πείσω τον τότε φίλο μου ν' ακολουθήσει κι έτσι δε μπορούσα να πάω μόνη μου.Τη δεύτερη δυο μέρες πριν πάω,έμαθα ότι είμαι έγκυος και δεν το ρίσκαρα.

  16. Δεν έχω αγαπήσει πιο πολύ τραγούδι από το "I dont want to live without your love" των Chicago,παρ΄όλο που δεν είναι συνδεδεμένο με κάποιο βίωμά μου.Ισως γιατί το έψαχνα για χρόνια,τις εποχές που δεν τα βρήσκαμε όλα ανοίγοντας το youtube.

  17. Μου βγαίνουν αβίαστα αστεία στιχάκια/ποιηματάκια όταν θέλω να γράψω κάρτες γενεθλίων στις φίλες μου,να φτιάξω μπλούζες για το bachelor party τους ή να τραγουδήσω στο γάμο τους.

  18. Μου αρέσουν πολύ οι ξένες γλώσσες,αλλά και να μαθαίνω την ετυμολογία ελληνικών λέξεων.

  19. Μια ταινία που άλλαξε τη ζωή μου ήταν το Sliding Doors.Από τότε που την είδα δεν ξαναείπα ποτέ "Τί θα γινόταν εάν...",πράγμα που παλαιότερα έκανα συχνά.

  20. Δε θεωρώ την "πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου" τη μέρα που παντρεύτηκα,ή γέννησα.Οι παραπάνω συμπεριλαμβάνονται,αλλά έχω νιώσει εξίσου ζωντανή κι ευτυχισμένη μια φορά μαθήτρια,ανεβαίνοντας το χιονισμένο Μαίναλο,όπου κάποια στιγμή σταμάτησα και άκουγα στην κυριολεξία μόνο την καρδιά μου που χτυπούσε δυνατά από την κούραση.Επίσης δεν θα ξεχάσω την 16.1.13...Να βρέχει με τα τουλούμια,να έχουμε βραχεί ως το κόκκαλο κι η φίλη μου το "ντέντρο" κι εγώ να κάνουμε κατάβαση του βουνού,να κλαίμε από τα γέλια και να τραγουδάμε από την "Κουτσή Κιθάρα" μέχρι τα "40 Παλικάρια".

  21. Το αγαπημένο μου φαγητό είναι "Κουνουπίδι Κοκκινιστό".Με ψωμί και φέτα απαραιτήτως!

  22. Πέρασα όμορφα και ασφαλή παιδικά χρόνια και πιστεύω σε αυτό χρωστάω ότι έχω αρκετή αυτοπεποίθηση και δύναμη.

  23. Θυμάμαι ένα πρωί,όταν ο πρώτος γιος μου ήταν 8 μηνών περίπου,που αναρωτήθηκα πότε σταματάει αυτό το συναίσθημα,να ξυπνάω και με το που ανοίγω τα μάτια μου να θέλω να πεταχτώ από το κρεβάτι από την απόλυτη ευτυχία,μόνο και μόνο επειδή στο διπλανό δωμάτιο με περίμενε αυτό το χαμογελάκι.Εφυγε σιγά σιγά,δεν κατάλαβα πότε.

  24. Μια ανάβαση προς τις πηγές του Αχέρωντα,μέσα στο παγωμένο ποτάμι,είναι από τις πιο αξέχαστες εμπειρίες,που θέλω να επαναλάβω πιο οργανωμένα αυτή τη φορά.

  25. Με τρελαίνει να πηγαίνω έξω για φαγητό ή
    επίσκεψη σε σπίτια και να παίζει η τηλεόραση.Δε μπορώ,με αποσυντονίζει.

  26. Η ταινία Million Dollar Baby με άγγιξε βαθιά.Ως (πρώην) αθλήτρια μπορώ να καταλάβω σε όλα τα επίπεδα αυτή την ιδιαίτερη μορφή αγάπης/εμπιστοσύνης/σεβασμού,ανάμεσα σε έναν προπονητή και την αθλήτριά του.

  27. Οταν ο πρώτος γιος μου ήταν μικρός,επειδή δεν έβρισκα βιβλίο της αρεσκείας μου για να του διαβάσω πριν κοιμηθεί,του έγραψα και εικονογράφησα εγώ ένα.Λέγεται ο "Δρόμος για το Κρεβάτι" και είναι οι οδηγίες που πρέπει ν' ακολουθήσει για να βρεθεί στο κρεβάτι του.Η πρώτη σελίδα ξεκινάει:



    Τώρα που τελειώνει η μέρα
    και θα πας να κοιμηθείς,
    θα σου δώσω οδηγίες
    γιατί ο δρόμος ειν' μακρύς.

    Στο κρεβάτι για να φτάσεις
    δίχως χάρτη και πυξίδα
    ακολούθα για αρχή
    τη μικρή πυγολαμπίδα.

    Και κάπως έτσι,αφού για 26 σελίδες καταλήγει σε χωράφια σπαρμένα με μπαλόνια,κάνει ευχές σε πηγάδια,ταξιδεύει με σύννεφα,σε σπίτια που αντί για κουρτίνες έχουν σερπαντίνες,περάσει από αμμόλοφους ζάχαρης,φτάσει σε ένα δάσος που στα γύρω δέντρα κρέμονται δεκάδες καμπανάκια,συναντήσει ένα βάτραχο που από εφοπλιστής άλλαξε επάγγελμα κι έγινε μυτοκαθαριστής,αποφύγει τα παπάκια που θέλουν να του πουλήσουν έτοιμα όνειρα και διάφορες άλλες μαγικές περιπέτειες,καταλήγει στα σκεπάσματα,στο αφράτο μαξιλάρι για ν' αφήσει γλυκά,γλυκά, ο ύπνος να τον πάρει.

  28. Στο δεύτερο γιο μου έγραψα τον "ΧουζουρΛύκο",ένα χουζούρη λύκο και μου ήρθε ως ιδέα,γιατί έτσι τον αποκαλούσε ο άντρας μου .

  29. Εχω "φετίχ"( όχι σεξουαλικό,χαχα) με τα βατράχια.

  30. Ξέρω πως η έκφραση "Μου κόπηκαν τα πόδια",μπορεί να συμβεί.Στην πέμπτη δημοτικού,ένα απόγευμα χτύπησε το τηλέφωνο στο σπίτι και ένας συμμαθητής μου που μου ζήτησε να τα "φτιάξουμε".Από την έκπληξη στην κυριολεξία,κρατήθηκα από το γραφείο για να μην πέσω.

  31. Μικρή ήμουν τρελό αγοροκόριτσο.Μου άρεσε να σκαρφαλώνω σε δέντρα,όλο ήμουν ανάποδα στο μονόζυγο,ανέβαινα το κλασικό μονόζυγο-δεινόσαυρο (εσείς των 80s το θυμάστε σίγουρα!) που υπήρχε στις παιδικές χαρές όρθια μέχρι το κεφάλι του,έκανα ποδήλατο,πατίνι,skate,skatebike,πατίνια (ξέχασα κάτι άλλο με ρόδες;).Γι αυτό τα γόνατά μου ήταν διαρκώς ανοιγμένα.Τρελαινόμουν λοιπόν να πειράζω τα κακάδια με αποτέλεσμα να ξαναματώνουν.Συμμαθητές μου που έχουν κρατήσει τα σχολικά τους λευκώματα,θα τα διαβάζουν τώρα κ θα φρικάρουν γιατί στα hobby για πλάκα συμπεριελάμβανα κ το να "βγάζω τα κακάδια αίματος".

  32. Το ταξίδι που ονειρεύομαι να κάνω,είναι tour με ποδήλατο.

  33. Είμαι τρελή μαζώχτρα (προσπαθώ να το αποβάλω) και είμαι παντρεμένη με τον άνθρωπο σκούπα.Εγώ δεν ήμουνα ρακοσυλλέκτης,ρακοσυλλέκτη μ' έκανες εσύ...Κάθε φορά που θα κοιτάξω στα σκουπίδια του σπιτιού,όλο και κάτι αδικοχαμένο θα βρω.

  34. Οταν ήμουν μικρή,η μαμά μου μου πήρε μια φορά ένα "Αρτσι" χωρίς να της το ζητήσω.Είχα χαρεί τόσο πολύ,που είχα σημειώσει νοητικά να το θυμάμαι όταν μεγαλώσω και κάνω  παιδιά,να τους κι εγώ δώρα-εκπλήξεις για να χαίρονται τόσο.

    .
  35. Είμαι αριστερόχειρας.(Αρα απ' ότι έχω διαβάσει θα ζήσω και κατά μέσο όρο 7 χρόνια λιγότερο.)

  36. Πριν κάνω παιδιά,έτρεμα μην πάθει κάποιος δικός μου κάτι,αλλά σκεφτόμουν από έφηβη ακόμα,ότι αν πέθαινα εγώ δε θα πείραζε τόσο,γιατί είχα ζήσει μια όμορφη,γεμάτη ζωή.Κι αφού θα ήμουν νεκρή δε θα στεναχωριόμουν εγώ,οπότε καλύτερα εγώ,παρά οι άλλοι.Από τότε που έκανα παιδιά,εννοείται τρέμω για τη ζωή μου.

  37. Οι πρόωρες σκέψεις για το θάνατο στην εφηβεία,ξεκίνησαν όταν ένας ασυνείδητος οδηγός σκότωσε σε τροχαίο μια συναθλήτριά μου.Ενώ δεν κάναμε παρέα,το γεγονός με σημάδεψε βαθιά,δεν το ξεπέρασα ποτέ και δε διάφορες στιγμές της ζωής μου σκέφτομαι πόσο χρονών έχω φτάσει,τι έχω ζήσει,ενώ εκείνη αν και μεγαλύτερή μου,έμεινε 16.

  38. Πολλές φορές μέσα στο άγχος της καθημερινότητας,πιάνω τον εαυτό μου να ξεχνάει ν' αναπνεύσει.

  39. Θέλω να μάθω τόσα πολλά πράγματα,ξενυχτάω για να ξεκλέψω ώρες για τον εαυτό μου,υπάρχουν τόσες ενδιαφέρουσες ασχολίες εκεί έξω...Είναι δυνατόν κάποιοι να μην έχουν χόμπι;!

  40. Μ' εκνευρίζει που δεν ξέρω ελληνικούς χορούς και ζηλεύω τρελά όταν βλέπω να χορεύουν Ικαριώτικο.

  41. Ενας μήνας που έζησα στη Χαϊδελβέργη,ήταν από τις εντονότερες μέρες της ζωής μου.Ηταν λες και όλες οι αισθήσεις μου είχαν οξυνθεί και απολάμβανα το κάθε λεπτό ξεχωριστά.Λένε γι' αυτή την πόλη ότι έχει κάτι το "μαγικό" και ότι αισθάνεσαι λες και περπατάς μερικά εκατοστά πάνω από το έδαφος.Πραγματικά έτσι ήταν.

  42. Θα ήθελα πολύ να τραγουδάω σε μια χορωδία.Με μαγεύει το αποτέλεσμα όταν ενώνονται τόσες φωνές μαζί.

  43. Στις καλοκαιρινές διακοπές θα μπορούσα να ζήσω με ντομάτα,φέτα και ψωμί.Απαραίτητη προϋπόθεση,το ψωμί να είναι κομμένο με το χέρι.Θα μου εξηγήσει κάποιος γιατί είναι πιο νόστιμο έτσι;!

  44. Την πρώτη φορά που βγήκα για καφέ με τον άντρα μου,το στόμα μου όταν γύρισα σπίτι στην κυριολεξία πονούσε,καθώς ήμουν όλη την ώρα με χαμόγελο-κρεμάστρα.
    Smitten like a kitten,που λένε.

  45. Είμαι άχρηστη με τις βελόνες.(Προχθές έδωσα στη μαμά μου να μου στερεώσει ένα κουμπί.Δεν είναι όταν δεν θα τα κατάφερνα αν το προσπαθούσα,αλλά δεν το 'χω και πολύ.)Παρ' όλα αυτά θέλω πολύ να μάθω και όλο λέω πως μόλις πάει και ο δεύτερός μου σχολείο,θ' ασχοληθώ να μάθω να ράβω με τη ραπτομηχανή.Το ΟΝΕΙΡΟ είναι να φτιάξω ένα quilt,χρησιμοποιώντας υφάσματα από τα μωρουδιακά ρούχα των παιδιών μου.

  46. Το πιο ρομαντικό πράγμα που μου έχει πει κάποιος,είναι ότι αγόρασε και ήπιε ελληνικό κρασί για να με αισθάνεται κοντά του.(Obviously ήταν ξένος)

  47. Βαριέμαι τραγικά οτιδήποτε beaute.

  48. Μέχρι πολύ μεγάλη,(18?20?),σιχαινόμουν να χρησιμοποιώ το τηλέφωνο.Ντρεπόμουν ανεξήγητα και αν ήθελα να κλείσω ραντεβού στο κομμωτήριο,πήγαινα από εκεί.Μια φορά,σε μια τέτοια ηλικία,είχε γίνει με τη μαμά μου ένας τρικούβερτος καυγάς,γιατί δεν έπαιρνα τηλέφωνο να ρωτήσω τί ώρα φεύγει το πλοίο για την Υδρα και δεν καταλάβαινε με τίποτα πόσο (μα πόσο) πολύ ντρεπόμουν.

  49. Μέχρι πριν από δυο χρόνια σιχαινόμουν το jogging.Μετά τον πρώτο μου αγώνα 5χλμ.,απόσταση που για μένα ήταν κάποτε αστρονομική,έχει αρχίσει να μου κολλάει το μικρόβιο και να κάνω σκέψεις του τύπου "όταν ο μικρός πάει σχολείο,θα πηγαίνω crispy πρωινά σαν κι αυτό για τρέξιμο".

  50. "Ευχαριστώ" την Κρίση που με έσπρωξε στην απόφαση να μετακομίσω στο εξοχικό μας.Ονειρο που το είχα από μικρή,αλλά δε νομίζω ότι θα πραγματοποιούσα ποτέ.Ακόμα δεν έχω καταλάβει πώς με έπεισε ο άντρας μου να αποκεντρωθούμε.Η ζωή μου άλλαξε ριζικά.

  51. Τα "FRIENDS" είναι η αγαπημένη μου σειρά.Εχω όλα τα dvd και ξέρω κάθε ατάκα απ' έξω.

  52. Με εντυπωσιάζει πόσο πολύ αγαπάω τα παιδιά των φιλενάδων μου by default, από τη μέρα γέννησής τους.

  53. Δυο μήνες πριν το γάμο μας έψαχνα σαν την τρελή να βρω νέο μέρος,γιατί εκεί που είχαμε κλείσει, μετά από απεργία πείνας του δημάρχου άνοιξε ξαφνικά για το κοινό.Τη μέρα του γάμου μου...και συγκεκριμένα την ώρα του μυστηρίου και μόνο στη νέα τοποθεσία που είχαμε κλείσει για το τραπέζι,έριξε ένα ξαφνικό μπουρίνι,με αποτέλεσμα τελικά να πάμε αλλού.Περάσαμε φανταστικά.Ηταν το πάρτυ της ζωής μου!

  54. Μου χει τύχει να διαβάσω κάποιους στίχους ή ν΄ακούσω μια όμορφη μελωδία,μια όμορφη φωνή να τραγουδάει,πράγματα που να μην έχουν να κάνουν με την οικογένειά μου και να αισθανθώ "τυχερή που ζω".Μου συνέβη πρόσφατα,ακούγοντας στο youtube τον Sean Connery ν' απαγγέλλει την "Ιθάκη".

  55. Δεν πιστεύω ιδιαίτερα στο μάτι,παρ' όλο που μου χει τύχει μια φορά ξαφνικά να νιώσω ένα απίστευτο βάρος και να μη μπορώ ν' αναπνεύσω και ξέρω ότι είχα υπάρξει επίκεντρο αρνητικού σχολιασμού.Σε καμία περίπτωση δεν πιστεύω στο ξεμάτιασμα,ειδικά το εξ' αποστάσεως.

  56. Είμαι βιβλιοφάγος.Τα βιβλιοπωλεία είναι η Disneyland μου.Τα θέλω όλαααα!!!

  57. Δε μου αρέσει καθόλου να ταξιδεύω με πλοίο.Στο αεροπλάνο βάλε με όσες ώρες θες.

  58. Ο άντρας μου είναι ο καλύτερός μου φίλος.Δε μου έχει περάσει ποτέ από το μυαλό ότι υπάρχει κάποιος άλλος πιο ταιριαστός για εμένα εκεί έξω.

  59. Σιχαίνομαι να ιδρώνω και γι' αυτό μου αρέσουν τ' αθλήματα μέσα σε νερό.

  60. Αγαπώ ρίγανη,βασιλικό και πάπρικα.



    Ουφ...Τώρα που τα πα και ξαλάφρωσα,να διαβάσω και τα υπόλοιπα δικά σας βρε κορίτσια,γιατί δεν έχω προλάβει να σας διαβάσω όλες!



Πειρατικό Πάρτυ,μέρος Β'

...Ας ακολουθήσουμε λοιπόν την πορεία των ναυαγών στο ερημονήσι.Το πώς κατέληξαν εδώ και τί περιπέτειες έχουν ζήσει μέχρι στιγμής,μπορείς να τα διαβάσεις εδώ,στο πρώτο μέρος της ιστορίας.

Τώρα που ξαναβλέπω τις φωτογραφίες,συνειδητοποίησα ότι ξέχασα να σου γράψω για την πρώτη δοκιμασία,που νόμιζα ότι την είχαμε κάνει μετά το κυνήγι,αλλά τώρα βλέπω ότι ήταν πριν.
Μόλις τα παιδιά χωρίστηκαν σε ομάδες,αυτό που έπρεπε να γίνει πρώτα, ήταν η κάθε ομάδα ν' αποκτήσει τη δική της σημαία.Τους έδωσα από μια λευκή κόλλα και 10΄στη διάθεσή τους,για να μη χρονίσουμε με τη ζωγραφική.Είχα χωρίσει και τα ίδια χρώματα μαρκαδόρων σε δυο κουβαδάκια για να μην τσακωθούν.(Φανταζόμουν καταστάσεις του τύπου,"εμείς τον είχαμε τον πράσινο","δώσε μου τον κόκκινο","δεν προλάβαμε γιατί είχαν όλη την ώρα τον μπλε".)
Στερεώσαμε τις σημαίες σε κάτι πυρσούς που είχαμε στον κήπο και έσωσα τελευταία στιγμή την προηγούμενη μέρα,καθώς έπεσαν στο βλέμμα
 του ανθρώπου-Ολατασκουπίζωόλαταπετάω,του άντρα που διάλεξα να παντρευτώ.
Μετά πήγαμε στις μαμάδες για να μας πουν πια ομάδα θεωρούσαν νικήτρια. Οσο τα παιδιά ζωγράφιζαν τις είχα προετοιμάσει να πουν ότι και οι δυο ζωγραφιές ήταν εξίσου ωραίες,ουάου και όλα τα σχετικά επιφωνήματα κι ότι θα έδιναν από ένα βαθμό και στις 2 ομάδες.Καταλαβαίνεις τώρα,είναι λεπτές οι ισορροπίες,μή γίνουμε μαλλιοκούβαρα ακόμα δεν ξεκινήσαμε!Ολα πρέπει να τα προβλέπει η μάνα/διοργανώτρια!Τα παιδιά δέχτηκαν την απόφαση με μεγάλη χαρά.




Μετά όπως είδαμε στο Α' μέρος,έγινε το κυνήγι θησαυρού και είχαμε μείνει εκεί που ανακάλυψαν ένα παλιό κλειδί.(Κλαψ,πάει το κλειδάκι μου,δεν το ξαναβρήκα ποτέ...Βασικός ύποπτος είναι και πάλι ο άνθρωπος-σκούπα,γιατί εγώ ξέρω πού το είχα βάλει,αλλά μάλλον το μάζεψε μαζί με κάτι σκουπίδια...κατά τη διάρκεια του πάρτυ.Ευτυχώς ήταν από ένα συρτάρι ενώς παλιού επίπλου,που δεν το κλειδώνω.Το ξεπε/προσπερνάω και συνεχίζω)


Το κλειδί αυτό που λες,"ξεκλείωνε" ένα μεγάλο σεντούκι,το οποίο περιείχε πολλά χρήσιμα πράγματα για τους ναυαγούς.

Ας είναι καλά το "Μυστηριώδες Νησί" του Ιουλίου Βερν που διαβάζαμε εκείνη την περίοδο και μου ήρθε αυτή η ιδέα.
Για σεντούκι χρησιμοποίησα αυτό το κλασικό του ΙΚΕΑ,το οποίο είχαμε ήδη για να βάζουμε μέσα τ' αυτοκινητάκια μας.Είχα φτιάξει ξεχωριστά σακουλάκια για τ' αγόρια και τα κορίτσια.


Αριστερά ο γιος μου ποζάρει όλο χαρά,τη μέρα πριν το πάρτυ.
Επάνω τα πράγματα των αγοριών και κάτω των κοριτσιών.


Ο "εξοπλισμός" των κοριτσιών περιελάμβανε:



  • Χαβανέζικη φούστα,που είχα φτιάξει πολύ οικονομικά φτιάχνοντας πολύχρωμες φούντες από γκοφρέ χαρτί,τις οποίες στερέωσα με συρραπτικό σ' ένα σκοινί καλούμπας που είχα πρόχειρο.
  • Κιάλια.Κλασικά,τα έφτιαξα με χαρτιά τουαλέτας που τα ένωσα με συρραπτικό και τους πέρασα πάλι σκοινί.
  • Πολύχρωμη τούφα για τα μαλλιά.(Είχα βρει στο Jumbo ένα χαρτόνι με δέκα τούφες σε διάφορα χρώματα)
  • Πειρατικό καπέλο,από δωρεάν εκτυπώσιμα που βρήκα στο ίντερνετ.Για να στέκεται καλά,αναγκάστηκα να κάνω διπλό κόπο και να κολλήσω το χαρτί πάνω σε χαρτόνι.Στις δυο άκρες στερέωσα λάστιχο που αγόρασα από είδη ραπτικής.

Ο "εξοπλισμός" των αγοριών περιελάμβανε:

  • Κόκκινη Πειρατική Ζώνη.Πήρα φόδρα από τα είδη ραπτικής και την έκοψα σε λωρίδες.
  • Κιάλια.
  • Πειρατικά Γυαλιά.Είχα προνοήσει και είχα πάει στα Jumbo κατά την περίοδο της Αποκριάς,μήπως και βρω κάτι ενδιαφέρον και είχα πάθει πλάκα όταν τα βρήκα.Αν ήξερα πόσο θραύση θα έκαναν,θα είχα πάρει και για τα κορίτσια που ζήλεψαν.
  • Σπαθί,από χαρτόνι.Μου βγήκε το λάδι να τα κόψω,γιατί για να είναι γερά, βρήκα αυτές τις κούτες που είναι για εύθραυστα υλικά κι έχουν 2-3 στρώσεις.Τα έβαψα με μαύρη και ασημί τέμπερα (σε μπουκάλι) και ένα σφουγγαράκι πιάτων.Ηταν αρκετά πιο εύκολος και γρήγορος τρόπος,από το να τα έβαφα με πινέλο.Φυσικά και πάλι μου πήραν πολύ χρόνο,γιατί έπρεπε πρώτα να στεγνώσουν από τη μια πλευρά για να βάψω την άλλη.Βοήθησε και ο εορτάζων σε κάποια φάση που τα είχα φτύσει.



  • Πειρατικό Καπέλο.
  • Πειρατικό Τατουάζ.
Το σεντούκι επίσης περιελάμβανε και μερικά τηλεσκόπια,από ρολό χαρτιού κουζίνας.

Αφού οι πειρατές ντύθηκαν και φωτογραφήθηκαν...

(είχα προετοιμαστεί για να τους βάψω κιόλας,είχα βρει και ωραία σχέδια,αλλά η ώρα είχε περάσει και κανένας τους δεν καιγόταν να βαφτεί,οπότε το προσπεράσαμε αυτό το στάδιο)



είχε έρθει πλέον η ώρα ν' αναζητήσουν την τροφή τους!

Είχα δει στο ίντερνετ μια ιδέα,όπου στο χείλος ενός μπολ,στερέωναν ένα στόμα καρχαρία (χειροτεχνία) και μέσα έβαζαν κρακεράκια ψαράκια.Εφαγα τον κόσμο να βρω ψαράκια και δεν έβρισκα.(Πριν από ένα μήνα διάβασα στη σελίδα της Γιάννας με το καταπληκτικό πάρτυ-παραλία της,ότι εκείνη κατάφερε να βρει στο Tiger).Ευτυχώς που δε βρήκα όμως,γιατί σε συνδυασμό με μια άλλη ιδέα που είχα δει,όπου φτιάχνεις χέρια-γάτζους με ποτηράκια και αλουμινόχαρτο ( εγώ μέσα από το αλουμινόχαρτο έβαλα και pipe cleaner χειροτεχνίας,για να του δώσω την κλίση που ήθελα),σκέφτηκα το εξής παιχνίδι:


Ενα αγόρι και ένα κορίτσι από την κάθε ομάδα,διαγωνίζονταν για ένα λεπτό.Με το χέρι-γάτζο προσπαθούσαν να ψαρέψουν όσο περισσότερη τροφή/κριτσινοπρέτσελ μπορούσαν,μέσα από το στόμα ενός καρχαρία.Οποιος κέρδιζε περνούσε στον επό μενο γύρο.Στο δεύτερο γύρο τα ίδια,ανά δύο και ο νικητής περνούσε στον τρίτο κ.τλ. μέχρι που βγήκε ο τελικός νικητής.(Μορφή double elimination,δηλαδή).Για το νικητή κάθε παιχνιδιού,είχα δώρο ένα μετάλλιο.Κι αυτά τα βρήκα στο Jumbo.Τα πουλάει πεντάδα νομίζω και δεν είναι ακριβά.Επίσης,ανάλογα αν ο τελικός νικητής ήταν αγόρι ή κορίτσι,θα έπερνε και ένα πόντο η ομάδα,για το τελικό ομαδικό δώρο.Αν θυμάμαι καλά,αυτή τη δοκιμασία την κέρδισαν τα κορίτσια.


Τον καρχαρία τον έφτιαξα ως εξής:Εκοψα ένα άσπρο πιάτο στη μέση,έκοψα τα δόντια και μετά το ξαναένωσα με συρραπτικό,φροντίζοντας να έχει μια στρογγυλή κλίση,για να μπορεί να στερεωθεί στο μπολ.Πάνω στα δόντια κόλλησα "το κεφάλι του καρχαρία" που είχα φτιάξει με γαλάζιο χαρτόνι και googly eyes.
Επόμενη τροφή που "έφαγαν" οι πεινασμένοι ναυαγοί ήταν κάτι σκαθάρια.

Το παιχνίδι είχε ως εξής:

Σε τρία πιατάκια είχα βάλει αρκετά m&ms.Για ένα λεπτό όλα τα παιδιά ρουφούσαν με καλαμάκια (τα οποία κι αυτά είχα διακοσμήσει με πειρατικά χαρτονάκια) τα κουφέτα και τα έβαζαν σε ποτηράκια που τους είχα μοιράσει.Η δοκιμασία όμως είχε μια ανατροπή.Ολα τα "σκαθάρια" εκτός από τα κόκκινα,ήταν δηλητηριώδη.Ετσι μετρήσαμε ποιος είχε τα πιο πολλά κόκκινα.Εάν υπήρχαν πολλοί γύροι,θα τους έλεγα ότι σε κάθε γύρο είναι κι από κάποιο άλλο χρώμα βρώσιμο.Εμείς τα μετρήσαμε και μόνο 2 παιδιά είχαν από 4.Οι υπόλοιποι είχαν λιγότερα.Ετσι έπαιξαν οι 2 τους ακόμα ένα γύρο,ρουφώντας μόνο κόκκινα..Τελικά το συγκεκριμένο παιχνίδι κέρδισε το βλαστάρι μου,δίνοντας ένα ακόμα πόντο στα αγόρια.(Δε χρειάζεται ν' αναφέρω ότι δεν ήξερε για την ανατροπή,έχεις καταλάβει πλέον τι ακριβοδίκαιη πειρατίνα είμαι!)



Οι ταλαίπωροι ναυαγοί πλέον είχαν διψάσει (τελικά είχαμε ντάλα ήλιο) και ψιλοπεινάσει από τις κακουχίες.Για να ξεδιψάσουν,εκτός από το νερό,την έπεσαν με όρεξη στη σπιτική λεμονάδα.Είχα σκεφτεί να τους πω ότι είναι τσίσα παπαγάλου,αλλά είχε ζαλιστεί τόσο πολύ το κεφάλι μου από το "κυρία,κυρία",που το ξέχασα.Ενός λεπτού σιγή για τις ηρωίδες νηπιαγωγούς ανά τον κόσμο.Επίσης έφαγαν και σκουλήκια που βρήκαν άφθονα στο νησί.




Τη συνταγή για τα σκουλήκια μπορείς να τη βρεις ψάχνοντας για straw worms.Υπάρχουν διάφορες συνταγές,ούτε που θυμάμαι πια ακολούθησα.Στην ουσία βάζεις χρωματισμένο ζελέ μέσα σε καλαμάκια,τα ξεκαλουπώνεις και βάζεις τα "σκουλήκια" πάνω σε τριμμένα oreo/χώμα.


Επόμενο παιχνίδι το κλασικό όπου κλείνουμε τα μάτια και πρέπει ο διαγωνιζόμενος να βάλει το patch του πειρατή, στη σωστή θέση.Το εκτυπώσιμο το βρήκα δωρεάν στο ίντερνετ.Βαθμός για τα κορίτσια.




Βλέπω στις σημειώσεις μου(χωρίς αυτές μέσα στη βαβούρα θα είχα ξεχάσει τα μισά!) ότι είχα σκεφτεί και ένα άλλο παιχνίδι να παίξουμε.Γράφω "Χειροπέδες"/Δε θυμάμαι ακριβώς,αλλά ήταν κάτι του τύπου,ότι τα παιδιά θα ήταν ανα δύο δεμένα με χειροπέδες( είχαμε ένα ζευγάρι από την αποκριάτικη στολή αστυνομικού και μου ήρθε η ιδέα που τις είδα) και θα έκαναν το γύρο του σπιτιού και το ζευγάρι που θα έκανε τον καλύτερο χρόνο θα κέρδιζε.
 Ολοι μας όμως πλέον είχαμε κουραστεί και είχαμε πεινάσει,η ώρα είχε περάσει,οπότε το άφησα.

Οι δύο ομάδες ήταν ισόπαλες στο τέλος,οπότε το κάθε παιδί πήρε για δώρο μια σελίδα με αυτοκόλλητα.

Το τεφτέρι με τις σημειώσεις μου και το βοηθητικό τραπεζάκι,μετά το πέρας των παιχνιδιών.


Ωρα να φάμε και κάτι άλλο εκτός από σκουλήκια.Φέτος το φαγητό για ευνόητους λόγους ήταν πολύ basic,γιατί πόσα να προλάβω η πειρατομάνα.

  • Σπιτική Πίτσα/χάρτης θησαυρού
  • Hot-Dog/ πειρατικές γαλέρες
  • Μπόμπα/σχήμα πειρατικού καραβιού
  • Αγγουράκια-καροτάκια/boοοοring,αλλα νόστιμα και υγιεινά,εξαφανίστηκαν
  • Σπιτική τυρόπιτα της πεθεράς μου
Τα σημαιάκια,τα βρήκα δωρεάν και τα εκτύπωσα.Τα σκουλήκια δε μου πέτυχαν εντελώς,για κάποιο λόγο μου χώρισε το χρώμα και βγήκαν τα μισά διάφανα,αλλά μπορεί και να ήταν πιο αηδιαστικά έτσι!

Και μετά η φανταστική (τόσο σε γεύση όσο και σε εμφάνιση) τούρτα,δημιούργημα της φοβερής και τρομερής γιαγιάς/μαμάς μου.Τα σημαιάκια και οι πειρατές,υπάρχουν σε σετ στο Jumbo,εκεί που πουλάει τα κεριά γενεθλίων.





Τέλος καταλαβαίνεις ότι ένα πειρατικό πάρτυ που σέβεται τον εαυτό του,δε μπορεί παρά να τελειώσει με μια πινιάτα/σεντούκι θησαυρού.
Βρες κούτα,κόψε,δώσε σχήμα,κόλλα με σιλικόνη,βάψε,ντύσε με γκοφρέ,γέμισε με σοκολατένια χρυσά νομίσματα και άλλα μικροπράγματα και τα σχετικά...
                                                                                                                                                                                                                                       

Μετά και από αυτό,τους άφησα να τρέξουν,να σκαρφαλώσουν και να παίξουν ελεύθεροι και πλούσιοι πλέον στο νησί τους.



Αυτό ήταν λοιπόν το Πειρατικό Πάρτυ μας.
Αν σκέφτεσαι να κάνεις κάτι αντίστοιχο να σου πω τα συμπεράσματά/σκέψεις μου.


  • Είναι πολύ βασικό,θεωρώ,τα παιδάκια να είναι περίπου της ίδιας ηλικίας.Γι' αυτό το λόγο κι επειδή και όλα τα γκατζετάκια τρώνε ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ χρόνο για να τα φτιάξεις,είχα εξηγηθεί από την αρχή με τους γονείς των παιδιών που καλέσαμε ότι η πρόσκληση ήταν προσωπική και ότι αυτή τη χρονιά για τους παραπάνω λόγους δε θα καλούσαμε τα αδελφάκια,μεγαλύτερα ή μικρότερα.Το πάρτυ ήταν Κυριακή,οπότε δεν υπήρχε θέμα με ποιον θα μείνει το άλλο παιδάκι στο σπίτι.Οποια μαμά ήθελε να μείνει έμενε,όποια ήθελε έφευγε.Επίσης τα παιδάκια δεν πρέπει να είναι πολύ μικρά,για να μπορούν ν' ακολουθήσουν,να καταλαβαίνουν να μη ντρέπονται ν' απομακρυνθούν από τους γονείς και πάει ο κόπος σου στράφι.Κάποια στιγμή θα σου γράψω και απλές ιδέες για παιχνίδια για μικρά παιδάκια,που είχα κάνει στα τέταρτα γενέθλια του γιου μου. 
  • Πρέπει ν' αρχίσεις να προετοιμάζεσαι αρκετό καιρό πριν.Ολα αυτά τρώνε πάρα μα πάρα πολύ χρόνο,δε βγαίνουν σε μία εβδομάδα.
  • Τα υλικά επειδή ήταν χειροποίητα δε μου στοίχισαν πολύ.Ολα τα διακοσμητικά τα βρήκα δωρεάν στο pinterest.Ας είναι καλά και μια φίλη που μου τα τύπωσε δωρεάν,γιατί εκεί θα είχαν φύγει αρκετά χρήματα.Τα έχω αποθηκευμένα,αλλά επειδή δεν έχω κρατήσει link,δε μπορώ να τα κοινοποιήσω.Ψάξε "pirate party free printables".
  • Τα δώρα-έπαθλα που θα χρησιμοποιήσεις,δε χρειάζεται να είναι ακριβά.Δεν τους ενδιαφέρει τί θα πάρουν,αλλά το να κερδίσουν.Τα μετάλλια νομίζω είναι το πιο πετυχημένο δώρο.
  • Είναι καλό να έχεις και μια βοηθό σε κάποιες φάσεις,για να κυλάει πιο γρήγορα η διαδικασία και να βγάζει και φωτογραφίες.Αννούλα και πάλι ευχαριστώωωωωω!!!
  • Ισως το πιο βασικό....Να σκέφτεσαι ότι το πάρτυ γίνεται  για να περάσουν καλά τα παιδιά και πρωτίστως το δικό σου και όχι για εντυπωσιασμό των άλλων γονέων.Βλέπω μαμάδες ν' αναλώνουν πολύ χρήμα και κυρίως κόπο και χρόνο που δεν τους περισσεύει και ν' αγχώνονται για λεπτομέρειες που τα παιδιά ούτε καν τα προσέχουν.Κι εγώ κουράστηκα πάρα μα πάρα πολύ να τα προετοιμάσω όλα αυτά.Κρατούσα σημειώσεις, άλλαζα,ξανάλλαζα,έσβηνα,έγραφα,κόλλαγα,ξεκόλλαγα.Τόση κούραση ούτε για το γάμο μου.Θεωρώ όμως ότι άξιζε τον κόπο,γιατί έδωσα σημασία σε ότι αφορούσε τα παιδιά.Ο μπουφές μου δεν ήταν για φωτογράφιση και δεν είχα χίλιες δυο γκουρμεδιές.Εζησα όμως τον παλμό του πάρτυ,δεν έκατσα λεπτό,(εντάξει ίσως 5...)διασκέδασα σαν παιδί και είδα το γιο μου να διασκεδάζει όσο ποτέ.
Και τελικά αυτό μετράει...




ΠΕΙΡΑΤΙΚΟ ΠΑΡΤΥ,μέρος Α'

Γι' αυτό το πάρτυ έχω λιώσει...
Εχω δουλέψει μερο(&νυχτο)κάματα...
Εχω ξενυχτήσει ψάχνοντας στο διαδίκτυο για εκτυπώσιμα και ιδέες,έχω δέσει το μυαλό μου φιόγκο για να κατεβάσει δικές μου,έχω σκεβρώσει χαρτοκόβοντας,βάφοντας, κολλώντας,...
Εχω φροντίσει να ελέγξω τον καιρό και να επιβεβαιώσω στους καλεσμένους την ημερομηνία του πάρτυ μόλις λίγες μέρες πριν,για να είμαι σίγουρη ότι όλα θα πάνε όπως τα σχεδιάζω.
Κι έρχεσαι εσύ Παρασκευή και μου τ' αλλάζεις;Και μου λες ότι την Κυριακή θα έχει σποραδικές καταιγίδες;
Και ξυπνάω το πρωί από τα χαράματα μες στην αγωνία,για να κρύψω τελευταία στιγμή τα στοιχεία απ' το κυνήγι θησαυρού που δεν τα έβαλα από την προηγουμένη μή και μου μουλιάσουν και βλέπω μαύρους ουρανούς και μετά αρχίζεις,ΤΙ;!Να ΨΙΧΑΛΙΖΕΙΣ;!
Παλιόκαιρε πρόσεξε καλά!!!
Μου χρωστάς!
Μου έχεις κάνει ήδη δυο φορές χαλάστρα σε σημαντικές στιγμές της ζωής μου.
(Κι ας μην κατάφερες τελικά να μας πάρεις το κέφι...)

Και κάπως έτσι,με απειλές/παρακάλια/βουντού και χορό της ξηρασίας (βασικό και καταλυτικό θα έλεγα τελετουργικό) 
περάσαμε/νε ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΑ!!! 

Άργησα λίγο,αλλά επιτέλους βρήκα το χρόνο και τη διάθεση,να σου γράψω για το πειρατικό πάρτυ γενεθλίων του Λοχαγού.Αλλο ένα τέτοιο χρωστάω στον μικρούλη μου και στο βαφτιστήρι μου και μετά έχω κλείσει ως μάνα και νονά...

Για να πετύχει το πάρτυ,είχαμε φέτος περιορισμένο αριθμό καλεσμένων,όπου ήταν συμμαθητές/τριες του γιου μου(άρα συνομήλικα παιδιά),για να είναι και δίκαιη η διαδικασία των παιχνιδιών.Το φοβερό ήταν,ότι επειδή 2-3 παιδάκια δεν ήρθαν,κατέληξαν να είναι 6 αγόρια και 6 κορίτσια.

Επίσης οι εξηγήσεις είχαν γίνει από την αρχή.Σε αυτό το πάρτυ εγώ θ΄αναλάμβανα τη διασκέδαση των μικρών καλεσμένων και έτερον ήμισυ και γπαπουδογιαγιάδες,θα φρόντιζαν το μικρό Ταρζανάκι και τους γονείς.Οτι μπορούσα το είχα ετοιμάσει για να μπορούν να εξυπηρετηθούν μόνοι τους και ούτως ή άλλως αυτοί που έμειναν ήταν οι γονείς που κάνουμε παρέα κι έχουμε άνεση.


Το εκτυπώσιμο το βρήκα στο διαδίκτυο και έφτιαξα το δικό μου κείμενο.

Καταρχάς να δηλώσω ότι σα χαζή,δε μου πέρασε ποτέ από το μυαλό,ότι κάποιοι από τους γονείς που δε γνωριζόμαστε τόσο καλά και δεν ήξεραν τι ετοιμάζω,θα φανταζόντουσαν ότι όντως θα πάμε βόλτα με καράβι κι ότι δεν θα καταλάβαιναν ότι δεν υπάρχει λιμάνι με το όνομα "μπλαμπλα" (βλ. διεύθυνση) με προβλήτα "μπλουμπλου" (βλ. αριθμός).Κάποιοι με ρώτησαν από πριν και λύθηκε η παρεξήγηση...Μια άμοιρη μαμά κατέληξε όντως να πάει στο λιμάνι της περιοχής μας.

Οταν τελικά μαζεύτηκαν όλοι οι επιβάτες,επιβιβάστηκαν στο καράβι.Μια κακή πειρατίνα όμως (moi),τους πέταξε σ΄ένα ερημονήσι,αναγκάζοντάς τους να περπατήσουν πάνω σε μια λεπτή σανίδα σωτηρίας.Δεξιά κι αριστερά υπήρχε άγρια θάλασσα όπου παραμόνευαν κάθε λογής σαρκοβόρα ζώα!
Οτι θαλάσσιο πλαστικό ζωάκι είχαμε στο σπίτι(εκτός από τα παπάκια) το έβαλα,ενώ ζωγράφισα με γαλάζια κιμωλία τα κύμματα.Τα σανίδια,τα στήριξα καλά πάνω σε τούβλα,για να μην έχουμε και κανένα ατύχημα.
Οσο για το καράβι...Ξενύχτια χαρτο/κοπτο/κολλο/ζωγραφικής,όπου μέχρι και το τιμόνι γύριζε παρακαλώ!


Ευτυχώς όλοι οι επιβάτες κατάφεραν να περάσουν σώοι και αβλαβείς.
Για να καταφέρουν να επιβιώσουν όμως,έπρεπε να ξεχάσουν από που έρχονταν,ποιους είχαν αφήσει πίσω και ποιοι ήταν στο παρελθόν.Επρεπε ν' αποκτήσουν νέα ταυτότητα και να μετατραπούν και οι ίδιοι σε πειρατές.
Το πρώτο βήμα λοιπόν ήταν ν' αποκτήσουν νέα πειρατικά ονόματα,που θα φοβέριζαν τυχόν εχθρούς...
Φονική γαρίδα,μοσχομυριστή πατούσα,τρομερό φουντούκι,ατρόμητος μαϊντανός,σταφιδιασμένη σταφίδα,εφτάποδο χταπόδι,δακρυσμένη μασχάλη επαναστατική κάμπια και διάφορα τέτοια ευφάνταστα κατέβασε το μυαλό μου και ενέκρινε στην πορεία ο εορτάζων.Τα έγραψα πάνω σε αυτοκόλλητες ετικέτες και κάθε παιδί διάλεγε από ένα κουτάκι μία στην τύχη.Επίσης τους φόρεσα και από ένα χάρτινο πειρατικό βραχιολάκι.Ηταν ένα εκτυπώσιμο όπου ένωνες λωρίδες κι έφτιαχνες γιρλάνδα για ντεκόρ.Αφού την έφτιαξα,μου ήρθε μετά η ιδέα για τα βραχιολάκια,τσέκαρα στο χέρι του γιου μου ότι το μέγεθος ήταν ιδανικό και φτου κι απ' την αρχή ξαναξεχώριζα.


Το "κουτσοδόντα αράχνη" δεν ήταν δύσκολο να βγει επιτυχημένο,
καθώς σε αυτή την ηλικία όλα κουτσοδόντικα είναι!

Την ονοματοδοσία ακολούθησε η ξενάγηση στο νησί,καθ΄ότι οι ναυαγοί στο επόμενο στάδιο θα έπρεπε  να ακολουθήσουν στοιχεία για να βρουν ένα χάρτη θησαυρού.Επρεπε λοιπόν να δώσουν μεγάλη βάση καθώς τους μιλούσα για :
  • την κοιλάδα των ερπετών(είχα βάλει κάτι πλαστικά ερπετά σ' ένα σημείο)
  • τα πράγματα των νάνων(παιχνίδια του μικρού μου.Σπιτάκι,τσουλήθρα, ποδηλατάκι κ.τ.λ.)
  • την κοιλάδα των μαγικών βοτάνων(το τμήμα του κήπου με τα μυρωδικά μου)
  • την κοιλάδα των σκιών (ένα σκιερό μέρος του κήπου)
  • το φαράγγι των δεινοσαύρων (ένα στενό μέρος του κήπου όπου έβαλα και κάτι δεινόσαυρους και όπου ο σκελετός της αιώρας μετονομάστηκε σε "σκελετό δεινοσαύρου".Μα πες μου,πού πάω και τα σκέφτομαι κι εγώ απορώ μερικές φορές με τον εαυτό μου,χαχα)
  • την πηγή του Αθάνατου Νερού (μια βρύση)
  • την έρημο του Θανάτου ( το άγονο εκείνη την εποχή μποστανάκι μου)
Κι επειδή πειρατίνα-ξεπειρατίνα,είμαι και τέρας δικαιοσύνης κι αυτά τα έγραψα με κιμωλία το πρωί που ακόμα κοιμόταν ο γιος μου και μετά συμφωνήσαμε να μη βγει πριν το πάρτυ έξω,για να μην τα δει και τα ξέρει ήδη.
Μια αγωνία για το αν θα θυμούνται τα μέρη ή αν θα ήταν δύσκολο και χάλαγε το κέφι την είχα,αλλά τα πήγαν περίφημα!

Οι ναυαγοί λοιπόν χωρίστηκαν σε δύο ομάδες,αγόρια-κορίτσια.Οποια ομάδα κέρδιζε σε κάθε δοκιμασία/κακουχία που θ' ακολουθούσε,θα κέρδιζε ένα βαθμό για ένα τελικό δώρο. 
Τους δώθηκε το πρώτο στοιχείο και ξεχύθηκαν στην αναζήτηση.Μια μαμά-εθελόντρια ανέλαβε τα κορίτσια κι εγώ τα αγόρια,γιατί καθώς καταλαβαίνεις ήθελα συγχρόνως να χαζεύω και το καμάρι μου που διασκέδαζε.Κάθε φορά που έβρισκαν ένα στοιχείο μου το έφερναν και προχωρούσαν στο επόμενο.


Τα  στοιχεία οδήγησαν και τις δυο ομάδες στην Κοιλάδα του Θανάτου,όπου εκεί,σε διαφορετικά σημεία ήταν θαμμένα δυο μικρά σεντούκια.Εσκαψαν με φτυάρια και παρ' όλο που το ένα το φυλούσε μια κόμπρα και το άλλο μια ταραντούλα,κατάφεραν να τα πάρουν στην κατοχή τους!
Χάρτινα σεντούκια που βρήκα σε δωρεάν εκτυπώσιμα στο ίντερνετ.Για να στέκονται καλά,αναγκάστηκα να κολλήσω το χαρτί πάνω σε χαρτόνι.Τα έθαψα μέσα σε πλαστικές σακουλίτσες,για την περίπτωση που έβρεχε,μην καταστραφούν.Από πάνω έίχα μισοθάψει ένα απαίσιο πλαστικό φίδι στων αγοριών και μια πλαστική αράχνη στων κοριτσιών.Μέσα είχα eye-patches για τα αγόρια και βραχιόλια για τα κορίτσια καθώς και από μισό κομμάτι ενός χάρτη.


Ετσι παρ' όλο που τα αγόρια βρήκαν πρώτοι το σεντούκι τους και κέρδισαν την πρώτη δοκιμασία,οι δυο ομάδες στην πορεία έπρεπε να συνεργαστούν,να ενώσουν τα δυο τμήματα του χάρτη,που τελικά τους οδήγησαν στο να βρουν ένα κλειδί.


Το τί άνοιγε αυτό το κλειδί καθώς και την τύχη των ναυαγών,θα τα μάθεις σύντομα στο δεύτερο τμήμα της ιστορίας.


Η αλήθεια πίσω από μια ειδυλλιακή φωτογραφία!

Τις προάλλες μια φίλη περιέγραφε την αστεία πραγματικότητα,πίσω από μια φαινομενικά τέλεια φωτογραφία με τα παιδιά της.Γελώντας θυμήθηκα και τη δική μου αγαπημένη ανάρτηση Το Κίνημα του Αρακά και σήμερα τραβώντας κι εγώ μια φωτογραφία σκέφτηκα να τη μοιραστώ μαζί σου.
Η τέλεια φωτογραφία για ανάρτηση!





Το παιδάκι ζωγραφίζει χαρούμενο στον κήπο,παρέα με το σκυλάκι και το γατάκι του,ενώ η μαμά πίνει ανέμελα το καφεδάκι της.

Η εξοντωτική πραγματικότητα με διάστημα τη στιγμή της φωτογραφίας, -/+10 λεπτά:


  • Το παιδάκι έχει ζωγραφίσει ΤΑ ΠΑΝΤΑ εκτός από το χαρτί και το προστατευτικό πλαστικό που έβαλε η μαμά.Τις πλάκες,τα χέρια του,τα ρούχα του,το γατί...
  • Το γατί έχει δίλημμα, αν θα πιει το νερό με τις νερομπογιές ή το φραπεδάκι.Η μαμά προσποιείται ότι δεν το είδε να χώνει τελικά τη μουσούδα μέσα στο ποτήρι,γιατί για να καταφέρει να το φτιάξει της είχε βγει η πίστη.(Το παιδάκι είχε λουστεί με το αυγό που τελικά δεν του άρεσε κι ότι έπεφτε κάτω το έτρωγε ο σκύλος,ενώ εκείνη προσπαθούσε να κάνει γρήγορα τον καφέ για να βγουν στον κήπο,γιατί το γατί καθ' ότι ακόμα νεόφερτο,νιαούριζε σαν τρελό έξω γιατί ήθελε παρέα.)
  • Οι μύξες τρέχουν...Η μαμα τις σκουπίζει διαρκώς.
  • Το γατί θέλει χάδια,ο σκύλος ζηλεύει,θέλει κι αυτός χάδια.
  • Γίνεται χαμός από κουνούπια,η μαμά ανάβει φιδάκι.
  • Παράλληλα,προσπαθεί να βρει τα 3 νεογέννητα χελωνάκια που ανακάλυψαν προχθές,να τους δώσει μαρούλι κι όταν γυρίζει για δευτερόλεπτα την πλάτη της στο παιδάκι,αυτό έχει πιάσει τα τσόφλια αυγών που προορίζονταν για το κομπόστ.Του πλένει τα χέρια.
  • Το παιδάκι τελικά τα παρατάει μετά από 2 περίπου λεπτά "ζωγραφικής" και πάει πέρα δώθε στον κήπο, ψάχνοντας αμύγδαλα,όπου τα σπάει με κάτι κορτώνια και τα τρώει.Η μαμά τρέμει,αλλά επειδή είναι πολύ προσεκτικός και δεν έχει χτυπήσει ποτέ τα δάχτυλά του,τον αφήνει,τσεκάροντας μην είναι κανένα αμύγδαλο χαλασμένο.
  • Το παιδάκι χύνει το νερό της γάτας,πάει να γεμίσει πάλι το μπολάκι,γίνεται μούσκεμα.Δεν πειράζει,καλοκαίρι είναι...
  • Το παιδάκι πιάνει το ποδηλατάκι,κλαίει γιατί έχει φρακάρει,το βγάζει,το παρατάει,πιάνει το πατίνι,το παρατάει,πάει στα εργαλεία του μπαμπά,παίρνει τη μαγκούρα γιατί θέλει να κατεβάσει σύκα.(Δεν του αρέσουν τα σύκα...)
  • Καθώς κατάλαβες,μαμά και παιδάκι,βρίσκονται οπουδήποτε αλλού στον κήπο,εκτός από εκεί που καίει το φιδάκι...Τα κουνούπια τους κάνουν σουρωτήρια.
  • Μαμά διψάει.Πάνω-κάτω άλλη μια φορά τα σκαλιά.
  • Ανέφερα ότι η μύξα τρέχει ασταμάτητα;
  • Ο σκύλος θέλει να φάει απεγνωσμένα το φαγητό της γάτας κι εκείνη να δοκιμάσει το δικό του.Η μαμά φαντάζεται ότι δεν κάνει,πόσο μάλλον επειδή  τρώει ακόμα ειδική βρεφική γατοτροφή.
  • Το παιδάκι πιάνει το φιδάκι για τα κουνούπια,είναι το τελικό χτύπημα,η μαμά το μαζεύει να μπουν μέσα να του κάνει πριν το φαγητό κι ένα μπανάκι με θυμάρι να βοηθήσει στο αναπνευστικό του.
  • Ωσπου να το φτιάξει,το παιδάκι έχει κάνει κακά στην πάνα,το καθαρίζει,έχει ξετυλίξει το μισό ρολό της τουαλέτας,το μαζεύει,καταφέρνει να το βάλει μέσα στο μπάνιο,είναι πολύ ζεστό...πάλι είναι ζεστό...ακόμα πιο κρύο...(πολλές αναθυμιάσεις θα βγάλει το θυμάρι στους 20 βαθμούς...) 
  • Πάει να πάρει τον καφέ.Μα σ' αυτό το σκαλί δεν τον είχε αφήσει;Α...Να,εκεί, το ποτήρι μέσα στη γλάστρα κάτω από τις σκάλες,καφές και καλαμάκι πάνω στις πλάκες λίγο παραπέρα....Το γατί;Ο αέρας;Λίγο την ενδιαφέρει.Το αποτέλεσμα μετράει.Ζεν...Ζεν...Ζεν...Εισπνοή...Εκπνοή...
True Story,χωρίς λέξη υπερβολής.



Ευτυχώς ήρθε η ώρα του ύπνου και από την εξίσωση λείπει σήμερα κι ο μεγάλος αδελφός,οπότε η μαμά θα βρει λίγο χρόνο για να γράψει στο μπλογκάκι της,που τόσο της έχει λείψει.

Το γατί έξω νιαουρίζει.
Θέλει παρέα....

ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΗΝΑ:Ιούλιο μαζεύουμε Χαρούπια



Η αλήθεια να λέγεται...

Αυτό που απολαμβάνω πιο πολύ,είναι η διαδικασία της συγκομιδής.Γι' αυτό και στην ερώτηση της μαμάς μου "Τί θα τα κάνεις όλα αυτά τα χαρούπια;" δεν είχα κάποια σαφή απάντηση για την τύχη των θησαυρών μου.Γιατί αυτό το θυμόμουν. Κρατούσα στα χέρια μου ένα θησαυρό!

Είχα διαβάσει πολλά ενδιαφέροντα,μα πέρασε τόσος καιρός από τότε,που το μόνο που θυμόμουν ήταν ότι έπρεπε οπωσδήποτε να μαζέψω.Το ενδιαφέρον μου το πρωτοκίνησε πριν ενάμιση χρόνο η φίλη μου η Κωνσταντίνα που μοιράζεται την ίδια τρέλα μ' εμένα,ν' ανακαλύπτει τί κρύβει η φύση γύρω μας.

"Κρύβει"...Πόσο λάθος ρήμα.Είναι όλα εκεί,σε κοινή θέα,μόνο που δεν ξέρουμε πλέον να τ' αναγνωρίζουμε.Κι ας είναι θρεπτικά και θεραπευτικά κι ας έσωσαν ζωές στην κατοχή,όπως συνέβη με τα χαρούπια.Σε μια σελίδα διάβασα για κάποιον που έλεγε ότι είχαν μια Χαρουπιά στον κήπο,αλλά την ξερίζωσε ο παππούς του γιατί του θύμιζε την κατοχή.Δεν πέρασε από το μυαλό αυτού του παππού ότι θα μπορούσε να θρέψει κάποιο δισέγγονό του σε κάποια μελλοντική κατοχή...Η ότι αφού οφείλει τόσο πολλά σε αυτό το πανέμορφο δέντρο,μάλλον θα έπρεπε να το φροντίσει και όχι να το σκοτώσει.

Είχα βάλει στο μάτι ένα τεράστιο δέντρο σ' ένα οικόπεδο δίπλα στο σπίτι της μαμάς μου που πάντα το θαύμαζα και που από τις φωτογραφίες που είχα δει στο ίντερνετ υποψιαζόμουν πως ήταν Χαρουπιά.Για κάποιο λόγο νομίζαμε όμως ότι τα χαρούπια τα συλλέγουν το φθινόπωρο.Ετσι όταν θεώρησα ότι ήρθε η ώρα,συνειδητοποίησα ότι ήταν πλέον αργά.Τελικά διάβασα ότι τα συλλέγουν τέλος Ιουλίου (σε πιο ορεινές περιοχές,αργότερα) κι εδώ και καιρό κάθε φορά που περνούσα, παρακολουθούσα στενά και την πορεία των "φασολιών".

Ετσι προχθές,μέσα στη ντάλα,έκανα τον κομάντο,βρήκα ένα άνοιγμα στο φράχτη του έρημου κατά τ' άλλα οικοπέδου,έκανα τον κομάντο,αλλά τελικά μάζεψα κάμποσα.Αυτό που παρατήρησα όμως,είναι ότι είναι πιο μακριά και πιο λεπτά σε σχέση με αυτά της φυτεμένης Χαρουπιάς.Ετσι αν δεις να κυκλοφορεί κανένα βίντεο στο youtube με μια τρελή που μάζευε "κάτι καφέ φασόλια" έξω από κάτι H&M,εγώ ήμουν.(Η ίδια τρελή που πέρυσι το Μάιο μάζευε μούρα από τα δέντρα στον πεζόδρομο μπροστά από το σπίτι της και που φέτος δε μάζεψε ούτε ένα για δείγμα, γιατί οι εκπληκτικοί κηπουροί του δήμου αποφάσισαν να τα κλαδέψουν/πετσοκόψουν αφού είχαν πετάξει φύλλα!)Τα άτιμα τα πιο πολλά ήταν ψηλά,αλλά έφτασα μερικά.Δεν έχω ακόμα σαφή εικόνα αν τα άγρια μπορούν να χρησιμοποιηθούν,αλλά γιατί όχι.

Οσο για τη χρήση τους έκανα ένα ξεσκόνισμα στις γνώσεις μου.Δε θα κάτσω να κάνω μια ακόμα αντιγραφή του κόπου κάποιου άλλου.Είναι απίστευτα γελοίο αυτό που συμβαίνει στο διαδίκτυο.Το ίδιο κείμενο,να το διαβάζεις ξανά και ξανά,χωρίς να έχουν αλλάξει ούτε κόμμα.Με μια απλή αναζήτηση μπορείς να διαβάσεις πώς θα φτιάξεις ρόφημα (είναι πολύ ευχάριστο και γλυκό από μόνο του),χαρουπόμελο (με υφή σαν πετιμέζι),spread για το ψωμί σε αντικατάσταση της πραλίνας φουντουκιού,να το αλέσεις και να φτιάξεις χαρουπάλευρο που μπορεί ν' αντικαταστήσει το κακάο και τη σοκολάτα στα γλυκά σου,καθώς λέει ότι η γεύση μοιάζει(θα το δοκιμάζω οπωσδήποτε!)αλλά και αν σου αρέσει να μαθαίνεις  για την προέλευση και την ετοιμολογία των λέξεων, να μάθεις από που τέλος πάντων βγήκε η λέξη "καράτι",η μονάδα μέτρησης του χρυσού!

Summer Camp με το Σχολείο του Δάσους "Πευκίτες"




Ποικιλία στις αντιδράσεις ομολογώ δεν υπήρξε…

-Είσαι τρελή!
-Πού θα τρέχεις εκεί πάνω;!
-Εγώ δεν θα το έκανα με τίποτα!(αγαπημένο)
-Τι θα κάνετε τόσες ώρες με το μικρό;
-Τίποτα πιο κοντά σας δε βρήκες;


Απολογισμός των 2 εβδομάδων που πέρασαν από πρακτικής απόψεως:
Πάνω από 1200χλμ μέσα στο λιοπύρι…
Πολλά διόδια της Αττικής Οδού και ένα του Καπανδριτίου γιατί μέσα στην κούραση και την αγωνία να φτάσω πριν κοιμηθεί το μικρό(το κόλπο είναι,το ταΐζει corn flakes ο μεγάλος και του κάνει αστεία)
Πολλή κούραση…
Και…;
Αξιζε ο κόπος;

(Ω μα πόσο βροντερό) 
ΝΑΙ!!!!!!

Το μόνιμο παράπονό μου είναι πως ότι κι αν κάνω ( και κάνω διάφορα ευφάνταστα),ο γιός μου δε δείχνει ποτέ ενθουσιασμό.(Με εξαίρεση το Πάρτυ Πειρατών για το οποίο δεν έχω αξιωθεί ακόμα να γράψω).Ευχαριστιέται,αλλά το πόσο,το καταλαβαίνω συνήθως εξασθενημένα από τις περιγραφές που κάνει μετά στις γιαγιάδες του.

Την αντίδραση λοιπόν το πρώτο μεσημέρι που πήγα να τον πάρω να με υποδεχθεί λέγοντας
"Ηταν φανταστικά!!!Θα έρθουμε και την επόμενη εβδομάδα",ομολογώ ότι δεν την περίμενα.

Τί στο καλό κάναμε λοιπόν το τελευταίο 2βδόμαδο;

Ο Λοχαγός,μαζί με μια χούφτα παιδάκια,συμμετείχε στο 

Αυτό το σχολείο λοιπόν θα μπορούσε να ονομάζεται και 
«Η Φρίκη της Ελληνίδας Μάνας».

Κατά βάση είναι ένα νηπιαγωγείο,στο οποίο τα παιδιά κατά τη διάρκεια όλης της σχολικής σαιζόν,περνούν τις μέρες τους έξω στο δάσος,(όλη μέρα-κάθε μέρα)δίπλα σε ένα ποτάμι,σκαρφαλώνοντας στα δέντρα,παίζοντας με χώματα και λάσπες,εξερευνώντας.
Ναι και όταν έχει κρύο.
Και όταν βρέχει.
Και όταν χιονίζει.
Και όταν φυσά ο βοριάς απ το σπασμένο σου το τζάμι.
Και τα παιδάκια αυτά επιβιώνουν σου λέει!
Και είναι (πιο;) υγιή.
Και είναι σίγουρα τόσο ευτυχισμένα…

Γιατί το μότο τους είναι:

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΚΟΣ ΚΑΙΡΟΣ,ΜΟΝΟ ΚΑΚΟ ΝΤΥΣΙΜΟ.

Για μεγαλύτερα παιδιά,υπάρχει πρόγραμμα τα Σαββατοκύριακα,ενώ για μικρότερα συγκεκριμένες μέρες της εβδομάδας..

Δυστυχώς εμάς μας πέφτει ,όπως προείπα,πολύ (πολύυυυ) μακριά,έτσι και ο μικρός μου ο γιος θα πάει σε ένα στεγασμένο νήπιο,όπου θα κάνω το σταυρό μου να μην πέσει πάλι σε δασκάλες που δε θα τα βγάζουν διάλειμμα γιατί  έβρεχε πριν 2 μέρες και το δάπεδο έχει κρατήσει υγρασία ή ναι σήμερα είχε χαρά θεού αλλά ήταν ζωηρά και δεν είχαν τελειώσει  την εργασία τους.Η ιστορία δεν είναι φανταστική…Βασίζεται σε πραγματικά (χλωμά) πρόσωπα και καταστάσεις σε παιδάκια (δυστυχώς τα δικά μας)  προνηπίου.

Κατάλαβες τώρα γιατί αναγκάζομαι εγώ καλοκαιριάτικο να τρώω το χρόνο μου και το χρήμα που δε μου περισσεύει στους δρόμους…;!
Δεν είμαι καμιά μαζόχα.
Να προσφέρω στα παιδιά μου τα αυτονόητα πασχίζω.

Στο θέμα μας!

Αυτά που έκανεαν εντύπωση σε εμένα ήταν

  • πως με μια μικρή καθοδήγηση από τις παιδαγωγούς,οι ιδέες έρχονταν από τα ίδια τα παιδιά.
  • πως είδα πως τους πέρασε το μήνυμα πως δεν είναι «κακό να χτίζεις στην άμμο παλάτια».Η φύση είναι για να δημιουργούμε,να μας τα χαλάει και αυτό να μας δίνει ιδέες να δημιουργούμε εκ νέου.
  • πως εκτός από το χιλιοειπωμένο μήνυμα ότι δεν πετάμε τα σκουπίδια μας στο δάσος,τους πέρασε και το μήνυμα ότι χρησιμοποιούμε τα σκουπίδια των άλλων για να δημιουργήσουμε κάτι.
Στη Σταμάτα,σε ένα χώρο που δυστυχώς δάσος πλέον δεν το λες ακριβώς,με πανέμορφα πλατάνια κοντά στο ποταμάκι,γύρω γύρω θάμνους,διάσπαρτα πεύκα και πολλά "μπεμπάκια" πευκάκια που προσπαθούν να δημιουργήσουν και πάλι το δάσος που πριν χρόνια κάποιοι έκαψαν,Κοιτάς γύρω σου και σκέφτεσαι «Μα τι θα κάνουν εδώ;»

Και μετά την πρώτη μέρα,τρέχει και σε οδηγεί στο Προϊστορικό Χωριό με την Ινδιάνικη Καλύβα από Χόρτα (επίτευγμα των παιδιών της προηγούμενης περιόδου), που για να φτάσεις περνάς πρώτα το Μεγάλο Τύμπανο (εσύ βλέπεις ένα σκουριασμένο βαρέλι κι ένα κλαδί),στρίβεις στο Βράχο της Αλεπούς,περνάς τη Φωλιά της Αλεπούς,με σχετική δυσκολία κρατάς ταχύτητα ακολουθώντας το "κατσίκι" καθώς κατεβαίνετε τα βραχάκια,κρατάτε το σχοινί για να περάσετε στην «απέναντι όχθη» και τον βλέπεις να σκαρφαλώνει στο Θρόνο του Βασιλιά,ενώ αναρωτιέσαι καθώς το κοιτάς με βαθιά ικανοποίηση «ποιος είσαι εξωγήινε και τι έκανες στο γιο μου;!»

Κατά τα τ’ άλλα από αυτά που έμαθα,
από ένα παιδί που στην ερώτηση "Τι κάνατε σήμερα στο σχολείο,9 στις 10 φορές όλα αυτά τα χρόνια μετά από μια σιωπή που κοντεύεις να αποκοιμηθείς η απάντηση είναι "δε θυμάμαι",
οι μέρες του πέρασαν κάπως έτσι:

   
Επαιξε:
ανέμελα στο δάσος,
σκαρφαλώνοντας στα δέντρα και στα βράχια,
βουτώντας στο ποταμάκι,
σε μια λιμνούλα με 3 μιρκούς καταρράκτες,
πότε με παπούτσια και πότε ξυπόλητος,
κάνοντας κούνια με ένα σχοινί κρεμασμένο από ένα πλάτανο.

Διασκέδασε:
Ακούγοντας παραμύθια κάτω από τα πλατάνια,
Φορώντας φτερά και παριστάνοντας την κουκουβάγια στο θεατρικό που «ανέβασαν»

Είδε:
φωλιά αλεπούς ,
Νερόφιδοοοοοο (ήταν τέλειοοοοοο,ήταν τόσο μεγάλο,δεν πρόλαβα να δω καλά το κεφάλι του,πήγε φρρρρρρ)
κακά νυφίτσας,
πατημασιές μιρκών ζώων,
«αρχαίο» λατομείο
βατράχι

Εφτιαξε:
Γέφυρα από ξύλα και λάσπη που με αγωνία περίμενε να δει την επόμενη μέρα αν θα είναι γερή όταν στεγνώσει,
Πιτούλες να τις φάει η αλεπού,
καλύβα από ξύλα(που τελικά ήταν το φαρμακείο τους και δεν είχε «ζαρντινιέρα» όπως η καλαμένια καλύβα των προηγούμενων παιδιών),
άλλη καλύβα από πέτρες και λάσπη,
αυτοσχέδιες σχεδίες από κορμούς δέντρων που απ ότι κατάλαβα είχαν ολόκληρη επιχείρηση για να τους ξεμπλοκάρουν από κάτι δέντρα που τους είχε σφηνώσει η νεροποντή της προηγούμενης εβδομάδας,
mini σχεδία που επιπλέει δώρο για τα γενέθλια της γιαγιάς,
γύψινα ζωάκια,
τραπέζι από μια πεταμένη παλέτα και ξύλα,γιατί εξαφανίστηκε το προηγούμενο που είχαν ,
«αυλό του Πάνα» από καλάμια

Μου κουβάλησε στο σπίτι:
Ενα σωρό σαβούρα και κοτρώνια για να κάνει και μόνος του κατασκευές


Μέσα στις δυο αυτές εβδομάδες:
είδα να αναπτύσσεται η φαντασία του και η αλληλεπίδρασή του με το περιβάλλον,παρόλο που πρόκειται για ένα παιδί που βρίσκεται και με εμάς συχνά στη φύση.


Οι γονείς παραλαμβάναμε κάθε μεσημέρι παιδιά:

γεμάτα ενθουσιασμό,
πότε με ρούχα και πότε μισόγυμνα,
πότε στεγνά και πότε μούσκεμα,
πάντα μα πάντα ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΧΩΜΑΤΑ!


Τι άλλο να ζητήσουμε;!



Οσο για εμένα και τον Ταρζάνη,που ήθελε κι αυτός ο καημένος κάθε μέρα να μείνει μαζί με τα παιδάκια,μπορεί να ταλαιπωρηθήκαμε λίγο,αλλά δεν τα περάσαμε κι άσχημα…






Blogging tips