ΠΡΩΙΝΟ ΞΥΠΝΗΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΕ ΗΡΕΜΙΑ (μέρος δεύτερο)

Τα σχολεία άρχισαν και μαζί και αυτό το μαρτύριο!

Πρωινό ξύπνημα για το σχολείο και πάλι και σχεδόν γεύεσαι την αναταραχή που υπήρχε σήμερα το πρωί στα περισσότερα σπίτια της χώρας.Αυτή η τρέλα που νομίζεις πως μόνο στο σπίτι σου επικρατεί.

Εμάς πάλι το πρωινό μας κύλησε υπέροχα.

Με χρόνο για αγκαλίτσες στο κρεβάτι,γελάκια μετά το πρωινό,φόρτωμα της κάαααθε τσέπης της σάκας του μικρού με ακόμα περισσότερα φιλάκια για να τα πάρει μαζί στο νέο του σχολείο κι ένα χαρούμενο τραγούδι για να ανέβει η διάθεση.

Δεν ήταν πάντα έτσι φυσικά!

Ο τίτλος λέει πρωινό ξύπνημα για το σχολείο,μέρος δεύτερο.Αν διαβάσεις το μέρος πρώτο,θα καταλάβεις ότι έχω τραβήξει μεγάλα ζόρια με τον μεγάλο μου.Το μικρό,άλλο παιδί.Το ξυπνάς και τσουπ σηώνεται.Θυμάμαι να ψάχνω πανικόβλητη για συμβουλές στο ίντερνετ και να μη βρίσκω τίποτα χρήσιμο στην ουσία.Η κάθε οικογένεια έχει τη δική της δυναμική κι εγώ είχα βρει τελικά ένα τρόπο,ο οποίος πλεόν μου φαίνεται βουνό.

Μια συμβουλή θα ήθελα να είχα διαβάσει,κάτι που μου πήρε αρκετά χρόνια να το καταλάβω και όλα θα ήταν πολύ πιο εύκολα...

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟ ΠΡΩΙ ΘΕΛΟΥΝ ΤΟ ΧΡΟΝΟ ΤΟΥΣ!

Αυτό που είχα στην αρχή στο μυαλό μου,ήταν να ξυπνάω το (τότε) μικράκι μου όσο πιο αργά γινόταν,για να κερδίσει λίγα ακόμα λεπτά ύπνου.

Μεγάλο λάθος,γιατί μετά τον είχα στην πίεση να σηκωθεί και να ετοιμαστεί γρήγορα και έσπαγαν τόσο τα δικά του,όσο και τα δικά μας νεύρα.

Το σύστημά μου πλέον είναι το εξής.

Τα παιδιά πηγαίνουν σε δημόσια σχολεία,που σημαίνει ότι ο ένας πρέπει να είναι μέχρι τις 8:15 εκεί και ο άλλος μέχρι τις 8:30.Είμαστε οικογένεια που χωρίς πρωινό δεν ξεκινάμε τη μέρα μας.

Το ξυπνητήρι σήμερα μπήκε για  τις 06:55.

Χουζούρεψα 5 λεπτά κι εγώ και μετά ξύπνησα τα παιδιά και τα κάλεσα να ξαναξαπλώσουμε όλοι μαζί για λίγες αγκαλίτσες στο μεγάλο κρεβάτι.
Ακόμα κι αυτό το βήμα είναι στρατηγικό για εμάς.Ο μεγάλος εξακολουθεί να σηκώνεται δύσκολα.Αλλά η προοπτική του να σηκωθεί για να...ξαναξαπλώσει,έχει διευκολύνει πολύ την κατάσταση.Ετσι έχω κερδίσει κι εγώ τη μισή μάχη.

Μετά ετοιμαστήκαμε και την ώρα του πρωινού είπα στο μεγάλο μου που έχει μεγάλη χαρά ένα νέο ηχείο που ενώνεται με blue tooth με συσκευές που μπαίνουν στο ίντερνετ να βάλει ένα τραγούδι που μας αρέσει οικογενειακώς και το βρίσκουμε πολύ ανεβαστικό.

Το soundtrack από την ταινία του Σνούπι Τhe Peanuts Movie.

Μπορείς να το ακούσεις εδώ.

Σταδιακά,όσο βλέπω ότι γινόμαστε και πιο γρήγοροι,ήδη σήμερα είχαμε άπλετο χρόνο,θα βάζω το ξυπνητήρι όλο και αργότερα.Χθες βράδυ γέλαγα όταν το έβαλα τόσο νωρίς,γιατί είχε ξεμείνει το επαναλαμβανόμενο από το τέλος της σχολικής χρονιάς,το οποίο ήταν στις 7:30!

Αυτά τα 35 λεπτά όμως που ξυπνήσαμε νωρίτερα,ήταν που έκανε και τη διαφορά στο ξεκίνημα της μέρας μας.

Αν ζορίστηκες σημερά...δοκίμασέ το αύριο..
Γιατί όπως λέει και το τραγούδι,
είμαι σίγουρη πως κι εσύ

you feel better when you're dancin' !!!

ΚΑΛΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ

ΠΑΡΤΥ ΙΠΠΟΤΕΣ ΚΑΙ ΔΕΣΠΟΣΥΝΕΣ ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ:ΟΛΗ Η ΔΡΑΣΗ

Πριν λίγες μέρες έγραψα για το περσινό μας Ιπποτικό πάρτυ (αν το έχασες μπορείς να δεις όλες τις προετοιμασίες εδώ) και 

υποσχέθηκα μια δεύτερη ανάρτηση με τα αγωνίσματα που είχαμε.Βλέποντας όμως τις φωτογραφίες νομίζω πως δεν έχουν αυτά τόση σημασία,όσο η δημιουργικότητα των παιδιών και το πως εκμεταλλεύτηκαν το όλο σκηνικό για να διασκεδάσουν.

Δε χρειάζονται πολλά λόγια...

Οι φωτογραφίες μιλούν από μόνες τους!

Κάνε πίσω γιατί θα το μετανιώσεις!

Καταρχάς να πω αυτό:

Ας μη μένουμε στα κλισέ...

Δεν υπάρχουν μόνο άνδρες Ιππότες εκεί έξω, ξέρεις,

αλλά και κάποιες πολύ γενναίες Πολεμίστριες!

Μια από τις αγαπημένες μου φωτογραφίες...

Ιπποτικοί αγώνες χωρίς αγώνισμα τοξοβολίας δε γίνονται!

Ποιος θα χτίσει πρώτος το κάστρο του;!

Ποιός θα πετύχει το δράκο στο κεφάλι με το σπαθί/στυλό του;!

Στα πάρτυ μας τα σκεπτόμαστε όλα,για να μείνουν όλοι ευχαριστημένοι.

Σε κάποια Αγωνίσματα η ηλικία δεν παίζει ρόλο!

Εδώ η νικήτρια του "Σε ποιο δωμάτιο του Πύργου βρίσκεται η Πριγκίπισσα" 

(Σε ένα χαρτί με μια ζωγραφιά ενός κάστρου βάζεις όλα τα παιδιά να σου δείξουν που πιστεύουν ότι βρίσκεται η Πριγκίπισσα.Εχεις ήδη βάλει ένα χ από πίσω που δεν το βλέπει κανεις.Σημειώνεις τα ονόματα όλων και όποιος πέσει πιο κοντά,κερδίζει)

Το έπαθλο για κάθε αγώνισμα ήταν ένα μετάλλιο.

Παλιά έπαιρνα δωράκια,αλλά τα μετάλλια,εκτός του ότι είναι πιο οικονομικά (τα αγοράζεις ανά 6άδα αν θυμάμαι καλά,στα Jumbo) τα ευχαριστιούνται πιο πολύ τα παιδιά.

Είχαμε και κάποια άλλα αγωνίσματα.Αλλά καλύτερα ρίξε μια ματιά στο ελεύθερο παιχνίδι:

Οι κακοί έπιασαν τις Πριγκίπισσες!!!

Πού είναι ένας γενναίος Ιππότης να τις σώσει;!

Ενας για όλους και όλοι για Εναν!

Μάχη σε εξέλιξη

Σου είπα ότι και η μαμά στολίστηκε;

Κι αυτή κατά (όχι πολύ) βάθος,παιδάκι είναι!

Ωρα να καταλάβουμε το κάστρο!

(Δεν ξέρω αν πρόσεξες τη σφυρίχτρα στο λαιμό μου,αλλά να δηλώσω ότι είναι απαραίτητο εργαλείο όταν διοργανώνεις παιχνίδια με τόσα πιτσιρίκια!!!!!!!)

Θα πρέπει πρώτα να νικήσουμε το δράκο...

Ο μικρός μου δε μασάει,την πέφτει με γυμνά χέρια!!!!

Οι δυο επόμενες φωτογραφίες μπορεί να σου φανούν για πέταμα.

Κάποιο κοριτσάκια πετάχτηκαν μπροστά στη φωτογραφική,την ώρα που κόβαμε την τούρτα.

Εμένα μου αρέσουν πολύ!

 Εκτός του ότι φαίνονται λεπτομέρειες των καπέλων,

(τόσο κόπο έκανα άλλωστε,να μην τα καμαρώσω...!!!)

θεωρώ ότι δείχνουν το γενικότερο κλίμα που επικρατούσε.

Σημαίες,σπαθιά,χαμόγελα κι ο μικρός θολά στο βάθος να εξακαλουθεί ακάθεκτος να αρπάζει ότι προλάβει.

Εat or be eaten!

χαχαχαχα

Αυτή η σημαία έπρεπε να βρίσκεται στην προηγούμενη ανάρτηση.Τη φτιάχνεις έτσι κυμματιστή περνώντας τη σημαία με ένα πινέλο με υγρή διάφανη κόλλα χειροτεχνίας και βάζοντας από κάτω δυο αντικείμενα για να της δώσεις την καμπυλώτητα που θέλεις.(Εγώ είχα βάλει ένα μπουκαλάκι νερού και δυο στυλό)

Ο μικρός μου Ιππότης παλεύει με το Δράκο!

Ο Δράκος έπεσε νεκρός!

Το απόγευμα,όταν έφυγαν όλοι,είπε να παρατήσει το Μεσαιωνικό ιπποτιλίκι και να γίνει Ιππότης της Ασφάλτου...

Τέλος...

Τα κορίτσια μου έδωσαν καταπληκτική ιδέα για το επόμενο θεματικό πάρτυ!

Για πες,τι θα είναι;!!!

ΠΑΡΤΥ ΙΠΠΟΤΕΣ ΚΑΙ ΔΕΣΠΟΣΥΝΕΣ ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ:ΟΙ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΕΣ

Ενα χρόνο μετά και είπα να στρωθώ να γράψω για το περσινό μας πάρτυ γενεθλίων με θέμα Ιππότες και Λαίδες.

Καθώς γράφω θυμάμαι γιατί το ανέβαλα τόσο καιρό!
Ο κόπος πίσω από την όλη προετοιμασία φαίνεται,αλλά στην ουσία ΔΕ φαίνεται.Οποιος έχει ασχοληθεί με τις κατασκευές ξέρει πως οτιδήποτε δείχνει ότι κρύβει κόπο,στην ουσία είχε την εφταπλάσια ταλαιπωρία.Παρ' όλα αυτά θα προσπαθήσω να σου αναλύσω όσο καλύτερα μπορώ πώς τα έφτιαξα όλα.Και κυρίως όλα όσα μου πήγαν στραβά κι ανάποδα σε σχέση με το πως τα είχα υπολογίσει!
Καταρχάς να δώσω μια επεξήγηση προτού προχωρήσεις και σκεφτείς ότι χρειάζομαι τουλάχιστον ψυχανάλυση για τάσεις μαζοχισμού.(Οχι,το λέω γιατί μου πέρασε κι εμένα από το μυαλό ξαναβλέποντάς τα...Και τις ετοιμασίες αυτού του πάρτυ,αλλά και του προπέρσινου με τους Πειρατές)

• Τις ετοιμασίες τις ξεκίνησα κανένα δίμηνο πριν το πάρτυ
• Καθώς λοιπόν είχα άπλετο χρόνο μπροστά μου,έλεγα "Α,ας κάνω κι αυτό,τώρα που τελείωσα τα υπόλοιπα"(Ολα αυτά που πήγαν στραβά τα είχα αφήσει για το τέλος)
• Οι καλλιτεχνικές δημιουργίες είναι η ψυχοθεραπεία μου.Είτε γράφω εδώ,είτε δημιουργώ ηχο με την κιθάρα μου,είτε κάνω κατασκευές,ξεφεύγει το μυαλό μου.Οπότε ;ίσως δε θέλω ψυχολόγο για όλα όσα έκανα, αντιθέτως μάλλον είναι το υποκατάστατο του ψυχολόγου.

ΠΡΟΣΛΗΣΗ

Τη ζωγραφιά τη βρήκα στο ίντερνετ και πρόσθεσα το κείμενο.

ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ ΙΠΠΟΤΩΝ & ΔΕΣΠΟΣΥΝΩΝ

Περικεφαλαία:Χάρτονένιο καλάθι για ποπ κορν.Η μπογιά ΔΕΝ πιάνει,τελικά το έντυσα όλο με ασημένια μονωτική ταινία.Μπροστινό κομμάτι:χαρτόνια διαφόρων χρωμάτων που τους έδωσα σχήμα,τα πέρασα με λίγη ασημένια μπογιά και τα έκοψα (Το να κόψω με κοπίδι το μπροστινό μέρος,μάλλον η χειρότερη/βαρετότερη διαδιασία όλων!).Φτερό στρουθοκαμήλου μεγάλο (βρήκα μόνο στο κέντρο στην Αθήνα)

Σπαθιά:Αρνιόμουν να κάτσω να ξανακόψω από χαρτόνι!Μονωτικό σωλήνων άσπρο.ΔΕΝ έπιανε η μπογιά,το έντυσα με αλουμινόχαρτο.Καθώς καταλαβαίνεις γέμισε ο τόπος αλουμινόχαρτα κατά τις μάχες τη μέρα του πάρτυ.Χαρτονάκι στρογγυλό για τη λαβή.

Ασπίδες:Από χαρτόκουτες που τους έδωσα σχήμα και τις έβαψα.Τα σχέδια τα ξεπατίκωσα από το ίντερνετ σε χαρτί και έκοψα το εσωτερικό δημιουργώντας ένα αυτοσχέδιο στένσιλ.

Πανοπλίες:Σακούλες σκουπιδιών μαύρες.Τις έκοψα και τις έβαψα με ασημένια μπογιά.Την επόμενη μέρα η μπογιά έβγαινε φλίδες,φλίδες!Τις καθάρισα με σφουγγάρι,τις έπλυνα,τις στέγνωσα,έφτιαξα τα σχέδια με χαρτιά όπου τα έβαψα με ασημένια μπογιά.Τα κόλλησα και την επόμενη μέρα ξεκολλούσαν.Τα νεύρα μου,τα χάπια μου....Νομίζω τελικά με πιστόλι σιλικόνης τα κόλλησα.

Για τις δεσποσύνες είχα καπέλα,στεφάνια και βραχιόλια.

Καπέλα:Απλά καπελάκια που μου είχαν ξεμείνει από άλλα πάρτυ.Κατάφερα να τα ψιλοπεράσω με ασημένια μπογιά,γιατί,ω τι πρωτότυπο, ούτε εκεί έπιανε καλά και τα έντυσα με τούλια και δαντέλες που πάντα κρατάω από μπομπονιέρες.Αγόρασα και κάποια μονόχρωμα.Από όλα κρέμασα κορδέλες.

Στεφάνια:Πήρα μονωτικό σωλήνων,το έκοψα( κάθε κομμάτι μου έβγαλε 3 στεφάνια),πέρασα μέσα σε κάποια σύρμα,σε άλλα ενωμένα καθαριστικά πίπας,κόλλησα τις δυο άκρες για να γίνει κύκλος και τα έντυσα με κορδέλα,που την κολλούσα ανά διαστήματα με πιστόλι σιλικόνης.Μια φίλη μου έφτιαξε τους υπερπαραγωγικούς φιόγκους που κολλήσαμε στην ένωση και από όπου κρέμονταν οι κορδέλες.Τα στεφάνια έγιναν πραγματικά ΥΠΕΡΟΧΑ!!!

Βραχιόλια:Από ρολό τουαλέτας.To έκοβα  στα δύο,μετά το έκοβα κατά μήκος,κόλλαγα το ένα κομμάτι μέσα στο άλλο και το έβαβα/στόλιζα.Εδω η μπογιά επιτέλους έπιανε ΤΕΛΕΙΑ!!!Και μιας και μια φίλη με προμήθευσε με πολλά ρολλά,έβαψα κάποια χωρίς να τα στολίσω και τη μέρα του πάρτυ είχα μαρκαδόρους και το κάθε παιδί μπορούσε να γράψει κάτι και να το χαρίσει στη μαμά του για τη γιορτή της μητέρας.(Η οποία νόμιζα ότι ήταν εκείνη τη μέρα, αλλά τελικά ήταν την επόμενη Κυριακή.Οπως και να έχει,μαμάδες είμαστε,όχι σε χειροποίητα δώρα από τα παιδάκια μας δε λέμε)Περιττό να πω πως τα βραχιόλια ήταν σαν πραγματικά faux κοσμήματα!!!

ΣΤΟΛΙΣΜΟΣ

Πολυέλαιος: Μαύρο χαρτόνι που του έδωσα το σχήμα που ήθελα για να φτιάξω τη βάση και την αλυσίδα.Οι κηροστάτες είναι κομμένα και βαμμένα ρολλά τουαλέτας και η φωτιά τρία χρώματα λεπτό χαρτί χειροτεχνίας που κάπως το λένε αλλά τώρα μου διαφεύγει.

Πύλη:Χαρτόνι μεγάλο που το βάψαμε με τη βοήθεια του εορτάζοντα να δείχνει σαν ξύλο.Την αλυσίδα την έκανα με μονωτικό σωλήνων.Κόψε,κόλλα με πιστόλια σιλικόνης και δε συμμαζεύεται...

Φυλακή:Από ασημένια μονωτική ταινία.(Αντε τώρα εσύ κόλλα τη μια ταινία αντικριστά με την άλλη χωρίς να ξεφεύγεις στην ευθεία!(Οτι δεν έπιανε καλά η κόλλα σιλιόκόνης και ξεκόλλαγαν οι ενώσεις το είπα...;Φτου κι απ την αρχή με συρραπτικό

Πυρσοί:Από χαρτόνι

Εμβλήματα:Από τα κομμάτια που περίσσευαν από τις σακούλες όταν έφτιαχνα τις στολές.Τράβηξα τα ίδια για τα σχέδια (ξέβαψαν,ξεκόλλαγαν κ.τ.λ.)Τα χρωματιστά είναι από χαρτόνι. 

Είχα και μια καφέ κουβέρτα που είχε χαλάσει και ήταν για πέταμα,οπότε εκπλήρωσε ένα ακόμα σκοπό πριν πάει στα σκουπίδια.Εγινε τοίχος κάστρου.Με μαύρη μπογιά και σφουγγάρι,έδιχνε σα να ήταν από τούβλα.

ΤΟΥΡΤΕΣ

Το πάρτυ έγινε και για τα δυο μου αγόρια.Το ένα έκλεισε τα 3 και το άλλο το 8.Το θέμα της τούρτας θα ήταν,τί άλλο;Κάστρο.Καθώς σκεφτόμουν πώς να το φτιάξω,μου ήρθε μια καταπληκτική ιδέα.Το 3 είναι (σχηματικά) μισό 8.Ετσι ο μικρός μου γιος έσβησε μισό κάστρο σε σχήμα 3 και όταν ήρθε η ώρα του μεγάλου εμφανίσαμε άλλο ένα κομμάτι και σχηματίστηκε το 8.Το τελικό σχήμα θα μπορούσε να έχει βγει και καλύτερο,αλλά είχα μικρά χαρτόνια για να τα τοποθετήσω.Η βάση της τούρτας ήταν ένας απλός κλασικός κι αγαπημένος κορμός,όπου φυσικά για να μπορέσω να φτιάξω όλα αυτά που ήθελα έκανα τέσσερις δόσεις.Οσο ακόμα ήταν μαλακός,του έδινα το σχήμα που ήθελα με τη βοήθεια λαδόκολλας και ποτηριών.Και φυσικά μια και πρόκειται για πολύ εύκολο γλυκό,είχα και βοηθό να μου σπάει τα μπισκότα,να ανακατεύει,να γλύφει τις κουτάλες και τα σχετικά.

Εδινα το σχήμα στην αρχή όπως μπορούσα,τον έβαζα στο ψυγείο και κάθε τόσο,όπως πάγωνε,τον έβγαζα και το βελτίωνα μέχρι να πάρει την επιθυμητή μορφή.

Τώρα το στολισμό δε θα κάτσω να στον αναλύσω.Με διάφορα είδη από σοκολατάκια και με λίγη ζαχαρόπαστα έκανα ότι μου κατέβαινε στο κεφάλι!Χρησιμοποίησα και κάτι ιπποτικά playmobil.

Τα 3 κεράκια του μικρού τα στήριξα στα χωνάκια-πύργους,που μέσα είχαν m&ms από τα υπόλοιπα χρώματα που μου είχαν περισσέψει.

Από το πάρτυ βέβαια δε θα μπορούσε να λείψει και η πινιάτα-δράκος.

Το σώμα ήταν μεγάλο μπαλόνι,το κεφάλι πιο μικρό μπαλόνι,τα αυτιά και η ουρά εφημερίδες που με τη βοήθεια της αλευρόκολλας τους έδωσα το σχήμα που ήθελα.Τα ένωσα όλα με ταινία και μετά έβαψα και διακόσμησα.

Νομίζω πως δεν ξέχασα κάτι από τις προετοιμασίες.Στη δεύτερη ανάρτηση,οι και οι λαίδες σε αγωνιστική δράση!Μπορείς να τους θαυμάσεις εδώ.

Γιατί φυσικά τί νόμιζες;

Η πρόσκληση γράφει Αγώνες.Φυσικά και είχαμε λοιπόν αγωνίσματα.

ΠΕΡΙ ΠΑΝΑΣ Ο ΛΟΓΟΣ...

Ανάσταση...

Ο,τι κι αν αντιπροσωπεύει αυτή η λέξη για τον καθένα μας,νομίζω η Ανοιξη είναι η κατάλληλη εποχή να τη νιώσουμε.

Ρίχνοντας μια ματιά γύρω μας και ανοίγοντας τα πνευμόνια μας,νιώθουμε να γινόμαστε κομμάτι αυτής της Αναβίωσης γύρω μας.

Πολλές ευχές από πλευράς μου λοιπόν και να μοιραστώ μαζί σου και μια προσωπική "Ανάσταση" που βίωσα νωρίτερα αυτή την εβδομάδα,όπου άλλαξα την τελευταία πάνα της ζωής μου ως μάνα!

Το γράφω αυτό,γιατί ευελπιστώ μετά από πολλά χρόνια,παρ' όλο που ώς αγορομάνα κατά πάσα πιθανότητα θα είμαι η "κακιά πεθερά", να έχω τη χαρά να αλλάζω πάνες σε εγγόνια.

Ο μικρός μου γιος,λίγο πριν κλείσει τα 4 χρόνια του,αποφάσισε επιτέλους πως μπορεί να κάνει τα κακάκια του στην τουαλέτα και δε χρειάζεται να μου τα αφήνει δωράκι.

Οι φίλες μου με μισούν.Τα παιδιά μου τρώνε τα πάντα και από 2 μηνών κοιμούνται ρολόι με απογευματινούς ύπνους της τάξεως των 3 ωρών.Ο μεγάλος όχι πλέον,αλλά μέχρι 5 χρονών κοιμόταν έτσι μέχρι το απόγευμα και μετά κανονικά 9-9μιση το βράδυ πάλι νάνι.Με το θέμα πάνας όμως και με τα δυο παιδιά ζορίστηκα.Δε θα κάτσω να αναλύσω τα λάθη που έκανα με τον πρώτο.Πώς τον ζόρισα γιατί στα 2 του "είχε έρθει η ώρα να βγάλει τις πάνες" και πώς ενώ κάποια βήματα μέσα από την πίεση τα κατάφερε,με τι προσωπικό κόστος δε θα το μάθω ποτέ, τη βραδινή την έβγαλε πολύ αργά,όταν εκείνος ήταν έτοιμος κι ας φορούσε από μέσα βρακάκι που για μήνες το έβγαζε καθαρό.

Θα μιλήσω για τα λάθη που ΑΠΕΦΥΓΑ στον δεύτερο.Κι ας είχε "πάει κι αυτό 2 και τώρα που είναι καλοκαίρι πρέπει να βγάλει την πάνα".Στα 2 δεν ήταν έτοιμο κι έτσι μετά από μερικές προσπάθειες το άφησα ήσυχο.Στα 3 που πάλι ήταν καλοκαίρι αρκετά εύκολα πέταξε όλες τις πάνες,ακόμα και του βραδινού ύπνου, εκτός από όταν ήθελε κακά.Τότε μου την έφερνε και την ήθελε οπωσδήποτε γιατί αλλιώς δε μπορούσε,όπως μου έλεγε.Στα τριάμιση μια μέρα αποφάσισα πάλι ότι αυτό ήταν και ο καημένος ταλαιπωρήθηκε 3μιση μέρες,μέχρι που τελικά τα έκανε επάνω του.

Και είπα ΟΧΙ ΑΛΛΟ!

Οταν το παιδί είναι έτοιμο,τότε θα τη βγάλει.

Ετσι κι έγινε.Πριν λίγες μέρες,ένα πρωί είπε στο μπαμπά του θα τα κάνω στην τουαλέτα.Δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία γιατί το είχε ξαναπεί.Κάθε τόσο με τον τρόπο του τελικά προσπαθούσε.Απλά επειδή καθόταν κι αμέσως μετά έλεγε "δε μπορώ" εμείς θεωρούσαμε αμελητέα αυτή την προσπάθεια.Λάθος μας.

Βοήθησε και το γεγονός ότι είχε περάσει ένα υψηλό πυρετό και ήταν ολίγον ζουμάκι και....ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ.Την επόμενη φορά που μου έφερε την πάνα,του είπα "Τι;Αφού τώρα έμαθες!"

"Μα εκείνα ήταν μαλακά"

"Ακόμα θα είναι" του είπα,τα ξανακατάφερε και όλο αυτό βοήθησε το μυαλό του να ξεκολλήσει από το "δε μπορώ" και η πάνα είναι για εμάς παρελθόν.

Γι' αυτό προς όλες τις μανούλες εκεί έξω που ψάχνουν για τρόπους να κόψουν την πάνα και συστήματα επιβράβευσης(Τα έκανα κι εγώ...Είχα ανεβάσει και ποστ τρομάρα μου...)

Ακου μόνο το παιδάκι σου!

Κι ας λέει η γιαγιά ότι μεγάλωσε και πρέπει να βγάλει την πάνα...

Κι ας την έβγαλε το παιδί της γειτόνισσας πριν ακόμα γεννηθεί...

Κι ας φεύγουν τα 10ευρα στα σκουπίδια...

Κι ας είχες διαβάσει στο Αττικό Πάρκο ότι μια πάνα κάνει 450 χρόνια να λιώσει

(Γεγονός που αν το σκεφτείς σημαίνει ότι καμιά πάνα δεν έχει λιώσει ακόμα και τα κακάκια όλων μας βρίσκονται ακόμα εκεί έξω 40 χρόνια μετά!)

Κι ας διαμαρτύρεται η μύτη σου,το στομάχι σου και όλο σου το ΕΙΝΑΙ,ότι είναι η τελευταία φορά που το κάνεις αυτό!

Κάνε Υπομονή!

Δώσε του το χρόνο του και θα έρθει και η δική σου 

ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Πόσα λίγα χρειάζονται για να προσφέρεις σε αυτόν τον ταλαίπωρο λαό σου μια αξέχαστη μέρα...

Το έχω ξαναγράψει και παλαιότερα.Ημουν από τους τυχερούς,τυχερούς,τυχερούς... που έζησα την Αθήνα όταν βίωσε τη Μ-Α-Γ-Ε-Ι-Α των Ολυμπιακών.Το έζησα εκ των έσω,ως εθελόντρια στις τελετές Εναρξης και Λήξης,αλλά και ως...τουρίστρια στους κατάμεστους δρόμους.Πέρα από κάθε αντίρρηση για το αν έπρεπε ή δεν έπρεπε,τι νόημα έχουν,τι συμφέροντα παίχτηκαν,το αδιαμφισβήτιτο παραμένει ένα.Η μάλλον δύο.Τα έργα υποδομής που είδε η χώρα ( με όποιο κόστος) δεν θα τα' χαν δει ούτε τα δισέγγονά μας και...
Η Αθήνα εκείνες τις μέρες ήταν μαγική...
Θυμάμαι λοιπόν να περπατάμε με τον τότε φίλο μου,πλέον άντρα μου, σε όλους αυτούς τους μεγαλοπρεπείς χώρους,στο Ελληνικό,στο Δέλτα του Φαλήρου και αλλού και να κάνουμε όνειρα για μελλοντικές βόλτες με το ποδήλατο,για πικ νικ και αργότερα καροτσάδες με τα παιδιά μας...Οκ όπως είπα όνειρο ήταν,μετά ξυπνήσαμε.

Σήμερα...ούτε 15 χρόνια μετά βρε και αφού πρώτα έπρεπε να ιδιωτικοποιηθεί,δειλά δειλά καθώς συνήθως αποφεύγουμε τέτοιου είδους πολυκοσμικές εκδηλώσεις,πήγαμε στον Ιππόδρομο Αθηνών,όπου αν δεν κάνω λάθος πρώτη φορά χρησιμοποιείται για κάποιο γεγονός ανοιχτό για το κοινό,πέρα από ιππικούς αγώνες.Ψέμματα,μια φορά είχα τρέξει και σε έναν τοπικό εορταστικό αγώνα δρόμου μέσα στο χώρο,αλλά σε καμία περίπτωση δεν το λες γεγονός για να χαρεί ο λαός τις δυνατότητες που μπορεί να προσφέρει ο χώρος των 1110 (!) στρεμμάτων.Κάποτε είχαμε και το θράσος να σκεφτούμε ότι, έστω,θα μπορούσαμε να πάμε στο τεράστιο πάρκινγκ για πατίνια.Μμμμμμμ

Περάσαμε εκπληκτικά!
Για τα παιδιά υπήρχαν πολλές δραστηριότητες.Mοιράστηκαν 500 μονόχρωμοι αετοί σε σχήμα πεταλούδας όπου τα παιδιά τους ζωγράφιζαν.Ηταν μια σταλίτσα και αν τους έβλεπες πόσο ψηλά έφταναν δεν το πίστευες!Επίσης κανείς μπορούσε να νοικιάσει ή ν' αγοράσει διάφορους περίεργους χαρταετούς.
Υπήρχan φουσκωτά,κάτι τεράστιες φουσκωτές μπάλες που τις έπρωχναν τα παιδιά πέρα δώθε, μια πίστα όπου τα μικρά δανείζονταν ποδήλατα και έκαναν μια διαδρομή μετ'  εμποδίων,μια πίστα με ηλεκτρικά ποδήλατα για δοκιμή,μερικά άλογα όπου τα πιτσιρίκια έκαναν βόλτα και από τα μεγάφωνα έπαιζε μουσική,όπου μέσα σε όλη αυτή την ευφορία που επικρατούσε με έκανε να θέλω να κινηθώ στο ρυθμό της.Είχε κάποιες καντίνες όπου εκτός από το φαγητό που μπορούσε κανείς να αγοράσει έδιναν και δωρεάν,δεν ξέρω ακριβώς τι,δε πήγαμε από εκεί.Κάποιοι είχαν προνοήσει και έκαναν πικ νικ με τα καλούδια τους.Αν ήξερα πόσο ωραία θα είναι θα το είχα κάνει κι εγώ.

Στο σημείο που ήμασταν εμείς υπήρχαν στημένες διάφορες ανεμοδούρες με υπέροχα χρώματα και σχήματα,μάγισσες,ψάρια,ανεμόμυλοι, όπου στριφογύριζαν κι αυτές χαρούμενες.

Αυτός ο αετός έκανε διαρκώς κύκλους στον ουρανό, με τις 2 του ουρές να ακολουθούν την πορεία του

Αυτές οι γιγάντιες "απόχες" γύριζαν και γύρω γύρω σαν ανεμοδούρες

Ιπτάμενο χταπόδι και ιπτάμενο καλαμάρι.Μπορούσες να χαζεύεις για ώρες τα τεράστια πλοκάμια να ανεμίζουν νωχελικά...

Εμείς αργήσαμε λίγο να πάμε και δεν προλάβαμε να πάρουμε πεταλουδαετό,αλλά απασχοληθήκαμε αρκετή ώρα,άλλοι παλεύοντας να σηκώσουν τον νυχτεριδαετό μας,άλλοι να τον πατούν και να τον σπάνε,άλλοι να παλεύουν να τον επισκευάσουν και άλλοι να τραβούν φωτογραφίες.Αφήνω στη φαντασία σου ποιο ρόλο ανέλαβε το κάθε μέλος του μικρού Παιζικού μας.

Ούτε στο χώρο καταφέραμε να κινηθούμε πολύ,οπότε ίσως είχε και άλλες εκδηλώσεις που δεν πήρα είδηση, γιατί  είχαμε να κυνηγάμε το Κοντό Κόκκινο Μπουφάν όπου παρέα με τον φίλο του το Κοντό Γκρι Μπουφάν έτρεχαν πέρα δώθε και φοβόμασταν μη τα χάσουμε μέσα στον κόσμο.

Παρ' όλα αυτά και μόνο να σήκωνε κανείς τα μάτια του σ αυτόν τον γκρίζο ουρανό,που δυστυχώς αδίκησε πολύ τις φωτογραφίες που βγάλαμε και να χάζευε αυτή την πλημμύρα πολύχρωμων αετών σε σχήματα και ΜΕΓΕΘΗ που δεν είχαμε ξαναδεί, να ανεμίζουν νωχελικά τις ουρές τους και τα πλοκάμια τους,ήταν πραγματικά ψυχοθεραπευτικό.


Και σ' έκανε να σκέφτεσαι με ένα μικρό παράπονο...

Πόσα λίγα χρειάζονται για να προσφέρεις σε αυτόν τον ταλαίπωρο λαό σου μια αξέχαστη μέρα...

Οδηγίες για κατασκευή στολής Tansformer

Αυτή την ανάρτηση τη χρωστάω από πρόπερσι.Επειδή λοιπόν μου ζητήθηκε, ορίστε πως φτιάξαμε τη στολή Transformer.

Αρχικά να δηλώσω ότι είχε πολύύύύύ δουλειά...

Θέλω να πω,το βλέπεις ότι είχε πολύ δουλειά...

αλλά δε διανοείσαι πόση πολλή δουλειά...

Μιλάμε για εργατοώρες.

Αλλά ήταν οικογενειακή υπόθεση και το διασκεδάσαμε.

(that is όταν δε βλασφημούσαμε για τις ιδέες που κατεβάζει το κεφάλι μου...)

Τώρα πως τη φτιάξαμε...

1. Βρήκαμε μεγάλες κούτες και τους δώσαμε το σχήμα που θέλαμε κόβοντας και κολλώντας με πιστόλι σιλικόνης.Στην αρχή δώσαμε τη μορφή ενός ολοκληρωμένου αυτοκινήτου.
2. Κοψαμε το αυτοκίνητο στα κατάλληλα σημεία,ώστε να μπορεί να μετατραπεί σε ρομπότ.
3. Εντυσα όλο το αυτοκίνητο με λωρίδες εφημερίδας και αλευρόκολλα για να γίνει γερό.Η πιο βαρετή,βρώμικη και πολύωρη δουλειά,καθώς γίνονται όλα χάλια με την αλευρόκολλα και  πρέπει να περιμένεις να στεγνώσει το κάθε στρώμα για να βάλεις το επόμενο.Ευτυχώς δεν είχε πολύ κρύο και το έκανα στο μπαλκόνι.Κάτω είχα στρώσει ένα πλαστικό τραπεζομάντηλο από παιδικό πάρτυ που μετά απλά το πέταξα.Οπως έχω γράψει και παλαιότερα αυτά τα τραπεζομάντηλα έχουν πολλές πρακτικές χρήσεις.
   
4. Για συνδεσμολογία των κομματιών χρησιμοποιήσαμε τα υλικά από αυτό το παιχνίδι,αλλά στο καπό που ήταν βαρύ βάλαμε μεντεσέδες.
   
5. Στα κομμάτια που τα φορούσε στα χέρια στερεώσαμε λάχτιχα.
6. Για να το φοράει στερεώσαμε υμάντες σαν τιράντες και για να μην τον κόβουν έβαλα τα προστατευτικά από το καρότσι του μικρού.
7. Οι ρόδες ήταν πιάτα,που όπως βλέπεις δεν ήταν πολύ πετυχημένες.Επρεπε να πάρουμε μικρότερα,αλλά όταν το πήραμε είδηση τα είχαμε ήδη βάψει και βαρεθήκαμε.
8. Το βάψαμε με σπρέι,χρησιμοποιόντας χαρτοταινία για να κάνουμε τις μαύρες λωρίδες.
9. Το διακοσμήσαμε με χαρτιά χειροτεχνίας.
   
10. Για τη μπλούζα:Ξεπατικώσα το σήμα και έφτιαξα ένα στένσιλ από χαρτί κόβοντάς το.Εβαψα μια λευκή μπλούζα με σπρέι.
11. Λοιπά αξεσουάρ:Επιγονατίδες και  επιαγκωνίδες που τις έχουμε για τα πατίνια.Μάσκα από γνωστό παιχνιδάδικο.(Ηταν starwars γιατί εκείνη τη χρονιά δεν ήταν της μόδας τα transformer).Nerf νεροπίστολο. 
    
    Εννοείται πως μετά από όλα αυτά,τραβάς και το αντίστοιχο βίνετο,με την ανάλογη μουσική υπόκρουση!

 Και για μικρά ταρζανάκια,ιδέα για εύκολη στολή με την αντίστοιχη φωτογράφιση εδώ.


Κάθε φορά που τελειώνω ένα τέτοιο πρότζεκτ λέω ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ!
Λίγες εβδομάδες μετά,ξεκίνησα τις προετοιμασίες για το Πειρατικό Πάρτυ...